Beeld: Kek Mama
De zoon van Janine doet wel vaker gekke dingen. Ze dacht dat dat gewoon jongenseigen was. Maar nu heeft hij iets gedaan, waardoor ze zich zorgen maakt of er niet meer aan de hand is.
Janine*, getrouwd, moeder van Kate (8) en Sam (6): “Sam doet wel vaker dingen die ik vreemd vind. Dat begon al heel jong. Beestjes pletten, maar dan net niet helemaal dood. De kat terroriseren. Zijn zus of mij tot bloedens toe bijten. Zal wel bij jongens horen, dacht ik nog. Maar nu heeft hij iets gedaan waar ik versteld van sta.
Hij heeft de vlecht van zijn zus afgeknipt terwijl ze sliep. Niet een klein plukje. Niet per ongeluk tijdens een uit de hand gelopen knutselmiddag. Haar complete vlecht. En het ergste is: hij heeft er echt over nagedacht.
Mijn dochter had prachtig lang haar. Van dat haar waar je als moeder iedere ochtend vloekend de klitten uit staat te borstelen, maar waar je tegelijkertijd heel trots op bent. Die avond had ik het voor het slapengaan in een vlecht gedaan. Lekker makkelijk, dan zou ze de volgende ochtend mooie golven hebben.
Dacht ik. De volgende ochtend hoorde ik vanuit haar slaapkamer een gil. Ik ging naar boven, volledig voorbereid op een spin, een bloedneus of een broer die zonder toestemming haar kamer was binnengedrongen.
Het was nog veel erger. Mijn dochter zat rechtop in bed. Naast haar lag haar vlecht. Gewoon. Los. Als een dood dier. Ik heb een paar seconden naar dat ding staan kijken voordat mijn hersenen begrepen wat mijn ogen zagen. Ik gilde ook. Hoe kón dit?!
Mijn zoon verscheen in de deuropening, met een grote grijns. Geen greintje spijt. En dát is dus het gedeelte waar ik nog steeds een beetje van wakker lig. Want toen ik hem vroeg wat er was gebeurd, vertelde hij doodleuk dat hij ’s nachts naar haar kamer was gegaan. Hij had de schaar uit de la gepakt, was naast haar bed gaan zitten en had heel voorzichtig haar vlecht vastgehouden. Want anders werd ze wakker.
Pardon? Dit is gewoon met voorbedachte rade gedaan. Terwijl hij weet dat dit zijn zus volledig kapot zou maken, want ze was zo trots op haar lange haren. Hij ontkende niks. Ik wist niet eens wat ik moest zeggen, zo bizar was deze situatie. Mijn dochter begon opnieuw te huilen. Ik keek naar mijn zoon en dacht maar één ding: voed ik een psychopaat op?
Niet alleen had hij een misdaad gepleegd tegen het haar waar we jaren voor hadden gespaard, hij had hem ook nog voorbereid. Er was een plan. Er was een geschikt moment gekozen. Hij had rekening gehouden met mogelijke getuigen. En daarna had hij het bewijsmateriaal – de schaar – teruggelegd.
Ik zag ineens twintig jaar vooruit. Een true-crimedocumentaire. Buren die tegen de camera zeggen: “Hij was altijd zo’n vreemde jongen.” En ikzelf, onherkenbaar in beeld: “Achteraf waren er natuurlijk signalen.” Het schoot allemaal door mijn hoofd, en daarna dat ze eigenlijk naar school moesten. Ik maande Sam om zich te gaan klaarmaken. Kate bleef maar huilen en zei dat ze zo absoluut niet naar school zou gaan. Dat kon ik begrijpen.
Natuurlijk weet ik heus wel dat kinderen impulsieve, bizarre dingen doen. En dat één extreem slecht idee nog geen diagnose is. Maar het zit me wel echt dwars. Zijn enige motivatie was dat hij wist dat hij Kate er pijn mee zou doen. Dat is toch gestoord?
Mijn dochter heeft hem nog altijd niet vergeven. Ze hoefde van mij niet naar school, in plaats daarvan zijn we naar de kapper gegaan, die een mooie boblijn heeft geknipt. Eerlijk is eerlijk, het staat haar hartstikke goed. Maar ze haat het. Ze wil maar een ding: haar lange haar terug. Dat gaat helaas nog jaren duren.
De scharen liggen inmiddels op een plek waar je ongeveer een diploma bergbeklimmen voor nodig hebt om bij te kunnen komen. En Sam? Die houd ik als een havik in de gaten op meer van dit soort vreemde trekjes. Dit valt niet meer onder ‘normaal jongensgedrag’.”
Kinderen en scharen, het kan dus een gevaarlijke combinatie zijn. Dat weet ook Clara, wanneer ze haar dochter ineens met een schaar vlak bij haar oog ziet staan. Je leest het hier.
* In verband met privacy zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bij de redactie bekend.
Wie kinderen heeft, weet hoe snel het kan gaan. Voor Monique Westenberg lijkt het moment waarop haar zoon Dré langzaam richting de tienerjaren gaat ineens wel héél dichtbij te komen.
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Wil je nog een kind, krijg je er twee. Of drie. “En dan was mijn man ook nog veel in het buitenland.”
