Beeld: Canva
Dat je tijdens het stoeien een keer een klap op je neus krijgt, kan de beste overkomen. Maar als je kind zo kwaad wordt dat hij je tand eruit slaat, voelt toch heel anders.
Shirley, getrouwd, moeder van een zoon (6) en dochter (4): “Onze zoon is nooit echt een driftkikker geweest, afgezien van de driftbuien die elke peuter wel heeft. Toch is er na zijn vijfde verjaardag een soort ommekeer geweest in zijn gedrag, en niet op een positieve manier. Hij is brutaal, opstandig en snel boos. Hij heeft het laatste jaar meer straf gehad dan in de vijf jaar ervoor.
Als hij iets niet mag, schopt en slaat hij alles bij elkaar. Ook terroriseert hij zijn zusje. Ik probeer echt alle opvoedkundig verantwoorde strategieën, maar het lijkt allemaal niet te helpen. Elke dag strijd is funest voor de band met je kind. Ik heb me rot gegoogeld of dit vaker voorkomt bij zesjarigen. Of het iets tijdelijks kon zijn.
Het escaleerde volledig op een verder doodnormale middag. Onze kinderen krijgen een uur schermtijd per dag en dat uur was om. Mijn man pakte de afstandsbediening en zette de tv uit. Vervolgens flipte onze zoon compleet. Hij begon te schreeuwen, te schelden en om zich heen te slaan. Hij pakte de afstandsbediening weer, omdat hij verder wilde kijken.
Mijn man ging ook tegen hem tekeer, dat hij dit soort taal en gedrag niet tolereerde. Onze zoon haalde uit, smeet de afstandsbediening zijn kant op en raakte hem vol op zijn mond. We zagen een tand door de lucht vliegen. Daar schrok hij zelf ook van, dat zag ik aan hem. Hij stormde daarna naar zijn kamer.
Mijn man opende zijn mond en ik schrok me dood: hij miste echt een tand. In shock zaten we elkaar een tijdje aan te kijken. Gelukkig konden we de tand nog vinden. Blijkbaar moet je die of terug in je mond plaatsen of in melk bewaren, dus dat deden we. Gelukkig kon de spoedtandarts de boel nog redden.
Dit was voor ons echt de druppel. Dit kan zo niet langer. Ik heb contact opgenomen met een pedagoog die ons gaat helpen onze zoon weer te bereiken. Ik vind het vreselijk dat het voelt alsof we de connectie met hem kwijt zijn. Hij voelt als een totaal ander kind. Ik hoop dat we met goede begeleiding zijn gedrag weer kunnen veranderen.”
Mentale draagkracht, de woningmarkt die compleet vastzit en financiële onzekerheid. Maar liefst 85 procent van de (aanstaande) ouders maken zich zorgen over de toekomst van hun kind. Je leest er hier meer over.
Soms loopt een simpele Marktplaats-aankoop nét even anders dan gepland. Wat begon als een droomvondst voor een prikkie, veranderde in een verhaal dat Mila een jaar later nog steeds bezighoudt.
Eén dertiger, twee landen, drietalige baby en nog veel meer ambities. Anne-Mieke schrijft in haar columns over haar dilemma’s en ontdekkingen, nu ze net moeder is geworden van haar eerste kindje en tegelijkertijd in een nieuw land woont.
Floor is al 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje (16) en Abel (19). Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki (9) en Feline (12). Op haar werk heeft ze te maken met 28 kleuters en 56 ouders. Maar wie is ze nou eigenlijk wat aan het leren? […]
Jorinde is al jaren gelukkig getrouwd met Kevin, maar sinds haar oudste zoon op school zit, ziet ze haar ex weer dagelijks. En dat levert toch wat verwarrende gevoelens op.
Het lijkt allemaal één grote droom: zon, ruimte en een nieuw leven in Spanje. Maar volgens Janneke Jelies zit de werkelijkheid nét even anders in elkaar. In de Radio 10-ochtendshow vertelt ze eerlijk hoe pittig dat eerste jaar in Spanje eigenlijk was.
De realityserie Grote Gezinnen Emigreren is terug met een tweede seizoen op SBS6. In het programma worden opnieuw de emigratie-avonturen gevolgd van de grote gezinnen Jelies en Gnodde, waarbij vooral de familie Jelies de aandacht trekt.
