Zoon van familie Verleg uit Een Huis Vol opgenomen in het ziekenhuis
De familie Verleg, bekend van Een Huis Vol Emigreert, verruilde Nederland voor een nieuw leven in Spanje en leek daar helemaal op hun plek.
Eigen beeld
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (12), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
Een tijdje terug is onze oudste dochter 12 jaar geworden. Ik ben me er toen eigenlijk niet zo van bewust geweest wat voor enorme mijlpaal dat is. We zijn echt in een andere fase terecht gekomen. Ten eerste wordt mijn dochter hard geraakt door de pubertijd (en wij met haar). Lichamelijk zal er natuurlijk ook veel gaan veranderen. Ten tweede heeft de maatschappij ook bedacht dat ze geen klein meisje meer is. Het leven met een twaalfjarige is een stuk duurder geworden. Natuurlijk hebben we op haar verjaardag een fantastisch feestje gehad, maar inmiddels valt er weinig meer te vieren.
Ik vind het prachtig om te zien hoe mijn dochter zich ontwikkelt, maar tegelijkertijd mis ik ook mijn kleine meisje. Het ene moment lag ze nog lekker in mijn armen en nu word ik op armlengte gehouden. Haar interesses zijn duidelijk veranderd en haar skincare routine is vele malen uitgebreider en ingewikkelder dan die van mij. Zij vindt feilloos de weg op social media, terwijl ik hopeloos verdwaal. Niet alleen is zij nu twaalf jaar, maar ik ben zelf ook twaalf jaar ouder geworden. In haar ogen ben ik dan ook een absolute ‘boomer’. Zelfs Kek Mama is voornamelijk gericht op moeders met kinderen in de leeftijd van 0 tot 12 jaar. Gelukkig heb ik er nog drie in die leeftijdscategorie, anders zou ik ook nog mijn status van ‘Kek’ verliezen. Ouderdom komt met gebreken, dus voordat je het weet ben ik ‘Gebrek Mama’.
Het doet wel een beetje pijn in mijn portemonnee (of telefoon, want alleen ‘boomers’ hebben nog een portemonnee) dat alles van de een op andere dag zoveel duurder is geworden. Ze valt nu in de categorie 12 jaar en onbetaalbaar. Opeens moeten we het volle tarief betalen voor bioscoopkaartjes, pretparken en musea. In de stad, waar we wonen, was het openbaar vervoer voor kinderen tot 12 jaar gratis. Nu zijn al die ritjes met de tram en metro geen plezierreisjes meer. Ik weet dat ik nu overigens wel een beetje als een ‘Vrek Mama’ klink. Haar smaak is ook duurder geworden. Waar mijn dochter vroeger kleding van de Zara en H&M nog prima vond, wil ze nu dure merken. Ook in restaurants betalen we de volle pond voor haar, dus ik word denk ik maar een ‘we gaan wel naar de Mac Mama’.
Ik vind het ook heftig dat ze na de zomervakantie naar de middelbare school gaat. Afgelopen periode hebben we allerlei middelbare scholen bezocht; wat een nieuwe wereld is dat. Waar mijn dochter vooral erop let hoe de aula en docenten eruit zien, bedenk ik me alleen maar hoe ver het fietsen is en hoeveel gevaarlijke kruispunten ze moet oversteken. De basisschool voelt zo veilig en vertrouwd. Als ik aan haar musical denk, krijg ik al tranen in mijn ogen. Als ik daar in de zaal zit, ben ik vast een ‘ik denk niet dat ik het Trek Mama.’
Ik weet dat ik in deze column een beetje nors en chagrijnig klink. Ik ben ontzettend trots op mijn dochter, maar ik heb wel moeite met de verandering. Af en toe zie ik ook groen van jaloezie als ik moeders met kleine baby’tjes zie. Ben ik dan misschien toch veranderd in een ‘Shrek Mama’…?
Meer columns van Anouk en haar vier meiden lees je hier.