Beeld: Canva
Bobbie (31) is zwanger van haar eerste kindje, maar sinds de positieve test zit haar hoofd vol met een onverwachte gedachte die ze niet kan plaatsen: het idee van seks met haar man vindt ze ineens ronduit smerig.
Bobbie: “Seks met mijn man? Daar kon je mij ’s nachts voor wakker maken. Het was leuk, spontaan en we wisten elkaar altijd te verrassen. Vier maanden geleden hadden we de avond van ons leven en lieten we elkaar alle hoeken van de slaapkamer zien. Achteraf bleek dit dé nacht dat ik zwanger raakte.
Mijn man en ik zijn ruim acht jaar samen en zijn dolblij dat we ons eerste kindje verwachten. Maar sinds die positieve zwangerschapstest lijkt mijn libido gedaald naar het vriespunt en is er iets compleet omgeslagen in mijn hoofd.
Mijn man is nog steeds dezelfde lieve, knappe vent. Hij doet niks verkeerd. Integendeel, hij is juist extra zorgzaam nu ik zwanger ben. Maar zodra hij me aanraakt op een ‘intieme’ manier, voel ik gewoon… afschuw. Hij mag me met geen vinger aanraken, want ik trek het gewoon niet. Het idee alleen al dat we seks zouden hebben, maakt me ongemakkelijk. Soms moet ik mezelf er zelfs van weerhouden om niet letterlijk ‘bah’ te zeggen.
Het is zo verwarrend, want ik snap mezelf totaal niet. Dit is de man met wie ik bewust een kind heb gemaakt. Vier maanden geleden vreeën we nog de sterren van de hemel en nu voelt het alsof mijn lichaam en hoofd totaal iets anders willen. Alsof er een soort blokkade op zit waar ik geen controle over heb. Ik voel me schuldig naar hem toe, want hij merkt het natuurlijk ook.
We hebben het er voorzichtig over gehad. Hij reageerde gelukkig begripvol, maar ik zie ook dat hij het lastig vindt en dat snap ik. Ik vind het zelf ook lastig. Soms denk ik: dit moeten hormonen zijn. Want wat is anders de verklaring? Ik ben misselijk, moe en mijn lichaam verandert. Misschien hoort dit er gewoon bij. Maar het voelt zo extreem allemaal.
Tekst gaat verder onder de podcast
Ik probeer mezelf gerust te stellen door te denken dat dit tijdelijk is. Dat het straks weer normaal wordt. Dat ik hem weer gewoon aantrekkelijk vind zonder dat mijn eerste reactie ‘nee, alsjeblieft niet’ is. Tot die tijd probeer ik lief te blijven, knuffels te geven en het uit te leggen, maar ergens schaam ik me ook. Want wie vindt seks met haar eigen man nou ineens vies… terwijl je zwanger bent van hem?
Als ik ’s avonds in bed lig en mijn handen op mijn buik leg, voel ik vooral liefde. Voor mijn baby, voor mijn man en voor ons leven samen. En dan hoop ik maar dat dit gewoon een fase is. Een rare, ongemakkelijke, hormonale fase die bij deze zwangerschap hoor.”
Ook Ashley deelde haar gedachtes over seks. Haar seksavontuur liep anders dan verwacht: ‘Een triootje leek me ineens zó afstotelijk’. Hier lees je haar verhaal.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
