Isabella: ‘Ik schrok me rot toen ik de tekening van mijn kind tussen de andere zag hangen’
Sommige ouders herkennen het kunstwerk van hun kind meteen tussen twintig anderen. Niet door de naam erop, maar door de onmiskenbare… stijl.
Beeld: Canva
Elke ouder weet: er komt een moment en dan pikt je kind iets op wat ie absoluut niet had mogen horen. Zo liet de vijfjarige Hugo op een subtiele, maar duidelijke manier weten hoe zijn vader over bepaalde collega’s denkt.
Karlijn (32), moeder van Hugo (5) en getrouwd met Leander (36): “Afgelopen weekend was er een familiedag op het werk van mijn man. Alle partners en kinderen waren welkom voor een rondleiding door het bedrijfspand. Het was perfect geregeld: poffertjeskraam, schminktafel, springkussen, een kijkje in de garages en een rondleiding op de kantoren. Manlief werkt als werktuigbouwkundig engineer bij een groot productiebedrijf. Denk aan metershoge machines, ingewikkelde tekeningen op schermen, en apparaten die meer knopjes hebben dan ons koffiezetapparaat. Ons vijfjarige zoontje vond het natuurlijk geweldig om te zien waar papa werkt. Overal helmen, veiligheidshesjes en stoere machines.
Na een paar uur buitenspelen, kregen wij ook een rondleiding door het pand. We liepen met een groepje collega’s en hun gezinnen door de hal, waar je meteen het gevoel kreeg dat je in een soort technische speeltuin voor volwassenen was beland. Daarna door naar de afdelingen: eerst de werkplaats, waar grote metalen onderdelen lagen te wachten op montage, toen het magazijn en uiteindelijk het kantoor van de engineers.
We liepen de ruimte in waar op een doordeweekse dag ingewikkelde 3D-tekeningen op grote schermen worden getekend. Mijn zoon keek zijn ogen uit, maar toen gebeurde het. Ons kind, op vol volume, midden in de ruimte: ‘Papa, hier werken toch alleen maar sukkels?’ Stilte. De wangen van mijn man kregen meteen de kleur van de brandblussers. Hij lachte ongemakkelijk, maar ik zag dat de groep – inclusief de leidinggevende van mijn man – waarmee wij de rondleiding kregen ademloos naar ons keken. Ik kon wel door de grond zakken. “Euh… hoe kom je daar nou bij?” vroeg mijn man zachtjes. “Dat heb je toch gezegd?” Oeps, blijkbaar had mijn man thuis iets te hard zijn frustraties geuit over bepaalde collega’s.
We hebben het enigszins uitgelegd, excuses gemompeld en gelukkig kon (bijna) iedereen er om lachen. Maar geloof me: ik durfde de hele dag geen enkele collega van mijn man meer aan te kijken.”