Beeld: Persoonlijk
Wat zeg je als je zoontje steeds vraagt wanneer hij een broertje krijgt, terwijl je zelf niet weet of dat ooit zal gebeuren? Ellen leefde bijna vier jaar tussen hoop en teleurstelling, na twee miskramen en een intens fertiliteitstraject.
Ellen: “In 2021 werden wij de trotse ouders van onze eerste zoon. Eind 2022 ontstond al snel de wens voor een tweede kindje. Ik werd snel zwanger, maar met 6,5 week kreeg ik een miskraam. Dat was een enorme schok. Ik had er nooit bij stilgestaan dat dit ons ook kon overkomen.
Na mijn herstel probeerden we het opnieuw, maar een zwangerschap bleef uit. Na een jaar volgden onderzoeken. Het zaad van mijn man werd getest, mijn bloed werd onderzocht, maar er kwam niets uit. We waren een gezond jong stel en moesten het nog een halfjaar proberen.
Via de fertiliteitspoli volgden meer onderzoeken en een therapeutische HSG. Ook daarna gebeurde er niets. We zouden starten met IUI, maar in het weekend daarvoor bleek ik spontaan zwanger. We waren dolblij, maar ook bang. Helaas kreeg ik opnieuw bloedverlies en met zeven weken eindigde ook deze zwangerschap in een miskraam. Het fysieke herstel was zwaar door veel bloedverlies, maar mentaal was het minstens zo moeilijk. Tegelijk zorgen voor een peuter maakte het extra heftig.
Ook na uitgebreid bloedonderzoek en genetisch onderzoek werd geen oorzaak gevonden. We kregen opnieuw te horen dat het waarschijnlijk gewoon pech was en dat we moesten afwachten. Dat voelde voor ons niet goed. We hadden allebei het gevoel dat er iets niet klopte.
In januari 2025 besloten we daarom naar Duitsland te gaan. Tijdens het intakegesprek voelden we ons voor het eerst echt gehoord. De arts zei direct dat er wel degelijk een medische oorzaak kon zijn, ook als die niet altijd te verklaren is. Dat gaf zoveel rust. Geen adviezen meer om minder stress te hebben, maar artsen die echt wilden zoeken.
Er volgden veel onderzoeken. Mijn vitamine D bleek extreem laag en de zaadkwaliteit van mijn man was ineens erg slecht. We kregen het advies om direct te starten met ICSI. Dat was even slikken. Injecties, hormonen, bijwerkingen en geen enkele garantie dat het zou lukken.
Het moment dat me in deze periode misschien wel het meest is bijgebleven, was toen ons zoontje, een jaar of drie of vier oud, bewust begon te vragen om een broertje of zusje. Al zijn vriendjes hadden een broertje of zusje en dat wilde hij ook. Het brak mijn hart, omdat ik niet wist of we hem dat ooit zouden kunnen geven.
Hij speelde vaak alleen of met ons als we ergens waren. Soms zag ik hem kijken naar broertjes en zusjes die samen speelden. Of hij daar op dat moment echt verdriet van had, weet ik niet. Misschien maken wij dat als ouders soms groter dan het is. Maar hij zei wel regelmatig dat hij graag een baby erbij wilde.
In augustus begonnen we aan onze eerste ICSI-poging. Er werden zestien eicellen geoogst, waarvan er uiteindelijk één embryo overbleef voor een terugplaatsing. Daarna begon het wachten.
Op de vijfde dag kreeg ik een bloeding. Door mijn eerdere miskramen dacht ik meteen dat het weer mis was. De kliniek stelde me gerust en verhoogde mijn medicatie. Toch voelde ik diezelfde avond iets wat ik herkende van mijn eerdere zwangerschappen. Ik had het gevoel dat ik zwanger was.
Stiekem deed ik een test. Heel voorzichtig verscheen er een tweede streepje. Elke dag werd dat duidelijker. Op de officiële testdag stond ik met trillende benen naar een positieve Clearblue-test te kijken. Ik was zwanger! De blijdschap was enorm, maar de angst bleef. Pas na meerdere goede echo’s en rond de twintig weken durfde ik langzaam te geloven dat we echt een kindje zouden krijgen.
Het eerste moment dat ik ons zoontje na de bevalling in mijn armen kreeg, was een van de mooiste momenten uit mijn leven. Jarenlang hadden we hiernaartoe geleefd. Alle afspraken, onderzoeken, hormonen, miskramen en onzekerheid kwamen samen in dat ene moment. Ik voelde vooral opluchting, geluk en dankbaarheid.
Deze jaren hebben mij veranderd. Ik heb geleerd mijn grenzen beter aan te geven, opener te zijn over mijn gevoelens en me minder te schamen.
Ik kwam er in die periode ook achter dat secundaire infertiliteit veel vaker voorkomt dan je denkt. Toch wordt er nog weinig over gesproken. Omdat je al een kindje hebt, denken mensen al snel dat je dankbaar moet zijn met wat je hebt. Daardoor voelde ik me vaak niet begrepen. Terwijl de wens voor een tweede kindje niet minder groot is. Juist omdat je al weet hoe bijzonder het is om ouder te zijn, voel je ook extra goed wat je mist. Het gaf mij veel steun om herkenbare verhalen van anderen te lezen. Ik hoop dat er meer openheid komt over secundaire infertiliteit.
Het blijft een eenzaam traject, maar je bent niet alleen. Zoek mensen met wie je kunt praten, blijf je gevoel volgen en geef de hoop niet op. Uiteindelijk worden de meeste mensen zwanger. Wij voelen ons nu ontzettend compleet.”
Vlak nadat Anne (29) een miskraam kreeg, verloor ze niet alleen haar zwangerschap, maar begon ze ook te twijfelen aan een vriendschap. Drie dagen voor de babyshower van haar zwangere vriendin Esmee kreeg ze te horen dat het misschien beter was als ze niet meer kwam. Je leest het hier.
Estavana Polman en Rafael van der Vaart zijn inmiddels ruim tien jaar samen. Dat betekent niet dat het er thuis altijd even gezellig aan toegaat. Estavana vertelt openhartig dat ze soms flink discussiëren, maar één ding staat voor haar buiten kijf: de liefde overheerst.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
