Blogger Lauren Eberspacher weet nog precies hoe bang ze was om te falen toen ze haar oudste dochter (vijf jaar geleden) mee naar huis mocht nemen. Op Facebook geeft ze kersverse moeders daarom een paar belangrijke tips.
‘Jij bent gemaakt voor je baby, en je baby is gemaakt voor jou’, schrijft ze.
Toen Lauren na de bevalling thuis kwam, was ze uitgeput. ‘Ik herinner me die dag dat ik op de bank zat, huilend. Als kersverse moeder spookten er allerlei gedachten door mijn hoofd. ‘Je kunt geen borstvoeding geven, je bent een mislukkeling, ‘Je baby stopt niet met huilen, je doet iets verkeerd’, ‘Je baby valt af, je lichaam faalt’, ‘Je bent niet goed genoeg.’
Lees ook
Vrouw schrijft ontroerende brief aan moeders die bang zijn om te falen >
Wat had Lauren graag vijf jaar terug in de tijd willen gaan om tegen zichzelf te zeggen hoeveel ze waard was. ‘Nu, drie baby’s verder, heb ik van alles meegemaakt – borstvoeding geven, flesvoeding geven, een keizersnede, dikke baby’s, dunne baby’s, baby’s die steeds huilen en baby’s die je niet eens hoort. Stuk voor stuk waren ze verschillend, maar één ding bleef hetzelfde: ik was goed genoeg voor ze.’ Tegen alle vrouwen die net moeder zijn geworden, wil Lauren dan ook zeggen: ‘Je bent goed genoeg. Jij bent gemaakt voor je baby, en je baby is gemaakt voor jou.’
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
