Beeld: Kek Mama
Kinderen zeggen soms precies wat ze denken. Grappig voor omstanders, iets minder leuk als jij met rode wangen de situatie probeert te redden.
Manon (33), moeder van een zoon van 6, stiefmoeder van een dochter van 8.
“Met Janneke, de ex van mijn vriend, ben ik, zacht uitgedrukt, geen vriendinnen. Toch vind ik dat we omwille van hun dochter met elkaar door één deur moeten kunnen. Dus nodig ik haar af en toe uit voor koffie en dan doen we allebei ons best een normaal gesprek te voeren. Zo ook vorige maand.
Janneke had weer eens het co-ouderschema willen aanpassen, wat ons niet goed uitkwam. Maar omdat mijn vriend haar heeft bedrogen (niet met mij) vindt zij dat hij altijd met nul-een achterstaat en moet doen wat zij zegt. Ik was er even helemaal klaar mee en liep aan de telefoon tegen een vriendin leeg over wat ‘dat takkewijf’ nu weer had geëist. Niet netjes, nee, maar in the heat of the moment zeg je weleens wat.
Niet lang daarna kwam Janneke op de koffie en toen bleek dat mijn zoon op het moment van het telefoongesprek helemaal niet boven had zitten spelen, zoals ik dacht, want Janneke had haar jas nog niet uit of hij vroeg aan mij: ‘Waarom komt dat takkewijf hier op bezoek?’
Alleen met de grootst mogelijke moeite kon ik Janneke ervan overtuigen dat ik dat natuurlijk niet over haar, maar over iemand anders had gezegd. Volgens mij geloofde ze er niets van.”
Annelies kent het gevoel van schaamte. Zij appte in plaats van haar vriendin per ongeluk de juf een verschrikkelijk gênant bericht. Je leest het hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
