kind-niet-naar-school-sturen-bijna-beter

Wat de reden ook is, stuur je kind niet naar school als hij of zij 'bijna beter' is, vindt blogger en moeder Sharon Butler. Op Scary Mommy legt ze uit waarom.

'Ik wil niemand veroordelen', begint Sharon haar post. 'Ik weet hoe lastig het als moeder kan zijn om de juiste keuzes te maken. En ik snap dat er genoeg redenen zijn om je grieperige kind toch naar school te sturen: als je al zoveel werkdagen hebt gemist dat je bang bent om ontslagen te worden, bijvoorbeeld. Of omdat je kind jarig is en hij zo graag cupcakes wil uitdelen op school. Of je kind al zo vaak heeft gelogen over ziek zijn dat je nu niet zeker weet of je 'm moet geloven.'

More content below the advertising

 

Diabetes type 1

Toch vindt Sharon dat je de volgende keer beter kunt overwegen om je kind nog een dag thuis te laten, want een 'onschuldig' griepje kostte haar dochter bijna het leven. 'Ze heeft Diabetes type 1. We controleren haar bloedsuikerspiegel meerdere keren per dag en injecteren haar met insuline zodat ze niet overlijdt. We haten dit. We haten de prikjes en de complicaties van deze lastige ziekte. We haten het omdat als ze ziek wordt, ook al is het maar een beetje, dit alles kan verknallen.'

 

Uitdroging

Dat bleek wel toen haar dochter in het ziekenhuis belandde na een griepje dat ze opliep op school: haar bloedsuikerspiegel sloeg op hol en het meisje werd door diabetescomplicaties kotsmisselijk. Ze hield niets binnen en droogde uit, waardoor ze (na zeven keer mis te hebben geprikt) aan het infuus moest. Sharon: 'Onze dochter moest naar de IC om haar lichaam aan te laten sterken. Ze kon al die tijd niet eten of drinken. En steeds als ze smeekte om een beetje water, moest ik nee zeggen.'

 

Lees ook
Deze jongen maakt teddyberen voor zieke kinderen >

 

'Medische verwaarlozing'

Na een paar dagen stabiliseerde ze en kon ze naar een ander deel van het ziekenhuis, waar vervolgens een vrouw van de kinderbescherming stond: het behoorde tot het protocol dat gezinnen met een kind dat twee keer was opgenomen in het ziekenhuis met diabetes, in de gaten worden gehouden door de instantie. 'Er zou sprake kunnen zijn van medische verwaarlozing', schrijft Sharon. 'Ik vroeg me vooral af wanneer deze nachtmerrie ooit zou eindigen.' 

 

Huisbezoeken

Een maand en een paar huisbezoeken later, werd het gezin vrijgesproken van de aanklacht. Sharon: 'Geen tekenen van verwaarlozing te vinden, alleen een kind met Diabetes type 1 dat op school zit met kinderen die naar school worden gestuurd als ze 'bijna beter' zijn.'

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Beeld: Shutterstock
Beeld: Shutterstock

Slaan, duwen, trekken: kinderen doen het bijna dagelijks. Volgens moeder en blogger Acacia Blixen is het heel belangrijk dat een kind 'sorry' leert te zeggen tegen een ander. 'Ouders moeten daarin het goede voorbeeld geven.'

Buiten spelen

De kinderen van Acacia gaan niet naar school, omdat ze er voor kiest ze thuisonderwijs te geven. Haar kinderen spelen regelmatig met vriendjes die ook niet naar school gaan. ‘We zijn een groepje gestart met kinderen van allerlei leeftijden die samen buiten konden spelen, onder toezicht van een ouder. Ik heb toen één ding aangegeven: dat slaan en duwen niet getolereerd wordt en dat als een kind een ander kind pijn doet, hij zijn verontschuldigingen moet aanbieden.’

More content below the advertising

 

Lees ook:
'Mijn dochter (5) hoeft niet altijd sorry te zeggen' >

 

Zelf oplossen

In praktijk blijkt dat echter niet zo eenvoudig. Het komt nogal eens voor dat één van de kinderen van Acacia een duw of trap krijgt en dat de boosdoener dan verder gaat alsof er niets gebeurd is. ‘Daar stoor ik me enorm aan’, vertelt ze. ‘Soms zegt de ouder van het kind ‘sorry’, namens zijn zoon of dochter, maar zo’n verontschuldiging is niets waard.’ Volgens Acacia moet je het de kinderen zélf te laten oplossen. 'Dus: niet ‘sorry’ zeggen namens je kind, maar het je kind zelf laten zeggen. En wil hij dat niet, omdat hij geen spijt heeft, dan moet hij weg.’

 

Goede voorbeeld

Acacia vindt daarnaast dat ouders het goede voorbeeld moeten geven. ‘Bied zelf je verontschuldigingen aan als je een fout maakt. Als een kind het gewend is om ‘sorry’ te horen van zijn ouders, dan zullen ze het gemakkelijker vinden om zichzelf te verontschuldigen tegenover hun vriendjes. Geef je als ouder niet het goede voorbeeld, dan leert een kind dat het normaal is dat iemand anders de verantwoordelijkheid voor zijn acties op zich neemt.’
 

Bron: Scary Mommy.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

 

Beeld: Shutterstock
Beeld: Shutterstock

Klik en nog eens klik: in een mum van tijd heb je twee gaatjes in je oren, voor de rest van je leven. Dat lijkt heel vanzelfsprekend voor meisjes, maar volgens Kristen Mae is dat het niet. Zij liet haar dochter zelf bepalen wanneer ze gaatjes in haar oren wilde. 

Traditie

De dochter van Kristen is 9 en heeft sinds een jaar gaatjes in haar oren. Kristen legt op haar blog uit: ‘Veel ouders geven hun dochters oorbellen als ze nog maar een baby of een peuter zijn. Zelf was ik ook een baby toen ik gaatjes kreeg en ik kan me er dus niets van herinneren. Voor sommige ouders is het zelfs een culturele traditie die er gewoon bij hoort. Maar ik heb er heel bewust voor gekozen om onze dochter pas op haar negende gaatjes te geven.’

More content below the advertising

 

Lees ook:
'Waarom ik mijn baby echt geen oorbellen geef' >

 

Eigen keuze

Kristen noemt daar een aantal redenen voor. ‘Ten eerste wilde ik haar geen pijn doen op zo’n heel jonge leeftijd. Bovendien vind ik de standaard die tegenwoordig aan uiterlijk wordt gesteld, onzin. Ik wilde haar geen gaatjes geven omdat het maatschappelijk verwacht wordt om die als jong meisje te hebben.’ Daarnaast vond Kristen het heel belangrijk dat het haar dochters eigen keuze zou zijn. ‘Rond haar vijfde begon ze zich af te vragen waarom haar vriendinnetjes wel gaatjes in hun oren hadden en zij niet. Ik vertelde haar waarom ik had gewacht en ze vroeg me of het pijn zou doen. Ze besloot toen dat ze op haar achtste gaatjes wilde. En zo geschiedde.’

Sindsdien is haar dochter supertrots op haar oorbellen. ‘Waarschijnlijk was het ook gewoon oké geweest als we haar op jonge leeftijd gaatjes hadden gegeven’, zegt Kristen. ‘Maar ik ben toch blij dat we hebben gewacht. De dag dat ze haar eigen keuze maakte – ook al gaat het maar om twee piepkleine gaatjes – was de dag dat ze zich onafhankelijk voelde. Voor haar was het een bewuste keuze waar ze voor altijd trots op zal zijn.’

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >