Beeld: Kek Mama
Sophia moest er ook maar eens aan geloven, vond ze. Pilates. Drie maanden na haar bevalling was een goed moment. Althans, dat dacht ze van tevoren.
Sophia, samen met Nils, moeder van Fenna (6 maanden): “Drie maanden na mijn bevalling vond ik het tijd. Tijd om weer iets voor mezelf te doen. Tijd om mijn lichaam terug te vinden. En vooral: tijd om een sportlegging aan te trekken voor iets anders dan een rondje supermarkt. Dus boekte ik een lesje pilates.
In mijn hoofd zag ik mezelf al helemaal zitten. Een uur lang rustig ademen, mijn core activeren en daarna met een matcha in mijn hand naar huis. Zo’n vrouw die zegt: “Ik heb echt even bewogen vanmorgen” en dan de rest van de dag opvallend veel energie heeft. Dat mijn bekkenbodem daar compleet andere ideeën over had, wist ik toen nog niet.
De eerste tien minuten gingen verrassend goed. Oké, mijn buikspieren leken na negen maanden zwangerschap en een bevalling officieel ontslag te hebben genomen, maar verder voelde ik me prima.
Tot we onze benen omhoog moesten brengen. “Span je buik aan en adem rustig uit”, zei de instructrice. Ik ademde uit. En liet een scheet. Niet zo’n subtiel exemplaar waarvan je nog kunt hopen dat niemand hem heeft gehoord. Nee. Een duidelijke pffffrt in een verder doodstille studio.
Ik bevroor. Niemand zei iets. Ik kreeg net hoop dat niemand het gehoord had, toen ik de fout maakte vanuit mijn ooghoeken naar mijn buurvrouw te kijken. Zij keek wel héél geconcentreerd naar het plafond en probeerde haar lachen in te houden. Geen twijfel mogelijk: ze had het gehoord.
Ik probeerde mezelf te herpakken. Bevallen is menselijk. Scheten zijn menselijk. Bovendien kende ik deze mensen niet. Over vijftig minuten zou ik hier weg zijn en ze waarschijnlijk nooit meer zien.
Door. Nieuwe oefening. Benen wijd. Bekken omhoog. Pffffrrt. Serieus? Ik voelde het zweet inmiddels op mijn bovenlip staan en dat kwam niet door de workout. Vanaf dat moment was ik niet meer bezig met mijn core, houding of ademhaling. Ik was nog maar met één ding bezig: binnenhouden wat er binnen te houden viel.
En toen kwam het absolute dieptepunt. We lagen op onze rug toen ik ineens een kriebel in mijn keel kreeg. Ik probeerde hem weg te slikken, want inmiddels vertrouwde ik geen enkele lichamelijke functie meer. Maar het lukte niet. Ik hoestte.
En voelde meteen een klein beetje urine ontsnappen. O. Mijn. God. Ik kneep alles samen wat ik bezat. Nog een hoest. Dit keer voelde ik dat mijn blaas serieus overwoog om de handdoek volledig in de ring te gooien.
“Ik ben zo terug”, mompelde ik tegen niemand in het bijzonder, waarna ik met gekruiste benen richting het toilet schuifelde. Daar zat ik. Drie maanden postpartum, in een peperdure sportlegging, mezelf af te vragen waarom niemand me had verteld dat mijn bekkenbodem blijkbaar nog met zwangerschapsverlof was.
Na de les vertelde ik de instructrice wat er was gebeurd. Gelukkig reageerde ze totaal niet geschokt. Na een zwangerschap en bevalling kan je bekkenbodem tijd nodig hebben om te herstellen, legde ze uit. Bij klachten was het verstandig om niet zomaar door te ploeteren, maar advies te vragen aan bijvoorbeeld een bekkenfysiotherapeut.
Achteraf had ik dat misschien vóór mijn glorieuze comeback moeten bedenken. Inmiddels sport ik weer, maar ik bouw het een stuk rustiger op en neem de signalen van mijn lichaam iets serieuzer. Mijn idee dat ik na drie maanden “gewoon weer de oude” moest zijn, heb ik losgelaten.
En binnenkort ga ik weer naar pilates. Maar voorlopig kies ik een matje bij de deur, dicht bij het toilet. En zo ver mogelijk bij de andere deelnemers vandaan.”
Elsemieke heeft ook ondervonden dat zelfs drie jaar na haar bevalling haar bekkenbodem nog niet de oude is, namelijk in een trampolinepark. Je leest hier wat er gebeurde.
Een week weg zonder je baby als kersverse moeder: voor Suzan Rikkerink was het even slikken. Toch stapte ze samen met haar beste vriendinnen het vliegtuig in voor een bijzondere trip door Portugal.
Wie regelmatig naar Een Huis Vol kijkt, weet dat een groot gezin al snel voor de nodige reacties zorgt. Dat merkt ook Lisa Bal, die momenteel met haar gezin in het programma te zien is.
De familie Van der Vaart krijgt er binnenkort een nieuw lid bij. Rafael van der Vaart en Estavana Polman verwachten hun tweede kind samen en oma Lolita staat nú al te trappelen.
‘Maham, ik verveeeeeel me.’ Of: ‘Maar waarom mag ik dat niet?’ Gevolgd door zo’n toonhoogte waarvan je spontaan overweegt jezelf vijf minuten op te sluiten in de wc. Zeuren: ieder kind doet het en bijna iedere ouder wordt er vroeg of laat knettergek van.
Leuk nieuws! Zangduo én kersverse ouders Suzan (34) en Freek (44) komen binnenkort met een nieuwe documentaire, genaamd Suzan & Freek. We Vieren Het Leven. Dit moet je erover weten.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
