Ken je die uitspraak? Dat je als ouder eigenlijk niet met vakantie gaat, je verplaatst de opvoeding gewoon naar een andere plek. Want dat is stiekem toch gewoon wat op vakantie gaan met kids is?
Lees verder onder de advertentie
Verlang je stiekem soms ook naar de tijd dat je eindeloos cocktails kon drinken op het strand zónder dat je je zorgen hoefde te maken over of je kinderen niet ergens aan het ruziën of aan het verdrinken zijn? Dít is waar je als moeder naar verlangt in de zomer versus wat je daadwerkelijk krijgt.
Waar je naar verlangt:
Een vakantie naar een ver, tropisch oord. Of dat éne leuke Adults Only hotel.
Rustig alle spullen inpakken. En dan hebben we het over 6 verschillende bikini’s, leuke jurkjes en een goed paar hakken, vooral niet hoeven nadenken of het wel ‘praktisch’ is.
Muziek aan in de auto waar jezelf zin in hebt.
Een rustige autorit of vlucht en niemand om rekening mee te houden.
Een zomer zonder zorgen.
Doen waar jij zin in hebt.
Cocktails drinken op het strand.
Rustig zonnebaden en tussendoor een verfrissende duik nemen.
Massages of beauty-behandelingen boeken.
Een héle dag shoppen.
Een boek lezen (en ‘m dan ook uit kunnen lezen).
Een hele avond tafelen inclusief lekkere drankjes.
Die ene camping boeken, want dat is zo leuk voor de kids.
Je auto (of koffer) volgeladen met knuffels, speelgoed en andere kinderzooi.
Jengelende kinderen op de achterbank óf in het vliegtuig. “Zijn we er al bijna?!”
Die irritante stem van Peppa Pig die door de iPad schalt.
Als eerste bij het ontbijt zijn, want de kinderen waren weer om half 6 wakker.
Bij iedere speeltuin in de brandende zon moeten stoppen.
De hele dag krabben of vissen vangen of zandkastelen bouwen.
Geen boek kunnen lezen of niet één seconde je ogen dicht kunnen doen, omdat je continu politieagentje aan het spelen bent bij het zwembad. “Pas op, kijk uit, niet doen!”
Je kinderen omkopen met ijsjes.
Dagjes weg naar een waterpark of pretpark.
In dat ene leuke restaurantje een droge pasta met alleen kaas bestellen óf vragen of ze misschien ook patat met kipnuggets hebben.
In het donker voor je tent/caravan of op het balkon een spelletje doen.
En tóch zijn alle clichés waar. Want als je ziet dat je kinderen genieten, doe jij dat ook. Hoe erg je soms ook verlangt na al die dingen (en wellicht ook een beetje naar hoe het vroeger was). Ze brengen ook zoveel vreugde met zich mee en een zomervakantie zonder hen was écht niet compleet. Die kleine, snotterige, plakkerige zandmonstertjes zijn het absoluut waard.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Estavana Polman en Rafael van der Vaart zijn inmiddels ruim tien jaar samen. Dat betekent niet dat het er thuis altijd even gezellig aan toegaat. Estavana vertelt openhartig dat ze soms flink discussiëren, maar één ding staat voor haar buiten kijf: de liefde overheerst.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.