rampvakanties
Beeld: Pixabay

Sommige dingen moet je echt niet doen. Nooit. Op vakantie met vrienden die geen kinderen hebben, bijvoorbeeld. Of een huisje boeken op een steile klif waar je niet vanaf durft.

Gebroken nachten

Lilian (33), getrouwd met Jasper, moeder van Noah (4). “‘Noah hier niet slapen. Noah thuis slapen.’ Onze tweejarige peuter wist het zeker. Hij vond zijn slaapkamer en bedje in de Belgische Ardennen maar niks. Na een nacht spoken huurden we een campingbedje, dan kon hij bij ons op de kamer slapen. Helaas, ook nu weigerde Noah te slapen. Niet dat hij huilde of krijste, hij bleef gewoon rechtop zitten en riep non-stop: ‘Mama uit.’

Ook tussen ons in bed was geen optie. Hoe we ook zongen, smeekten en chanteerden; met onbeperkt ijsjes en zelfs een Paw Patrol-vliegtuig van tachtig euro, onze zoon peinsde er niet over zijn ogen langer dan een kwartier dicht te doen. Omdat hij door al die gemiste nachtrust overdag niet te genieten was, reden we in onze wanhoop ’s avonds rondjes met hem in de auto. Zijn vertrouwde autostoeltje was de enige plek waarin hij wenste te pitten. Na vijf dagen zijn we gebroken terug naar huis gegaan. De laatste twee dagen van onze vakantie hebben we allemaal gebruikt om bíj te slapen.”
 

Vergeten te melden

Annabelle (29), getrouwd met David, moeder van Liam (8) en Jess (6). “Het huis stond slechts twee kilometer van het strand, volgens de advertentie op internet. Alleen waren ze vergeten te vermelden dat het op een steile klif stond en de autorit naar zee inclusief doodenge haarspeldbochten een halfuur duurde.

David reed met het angstzweet op zijn rug, achterin zaten twee kotsende kinderen. Uiteindelijk hebben we in een hypermarché voldoende boodschappen voor een weeshuis gedaan en een suf zwembadje gekocht en hebben we twee weken op onze Franse berg gezeten zonder nog een zandkorrel te zien."
 

Verkapte datingreis

Kelly (31), moeder van Julia (5). “De eerste zomer na mijn scheiding zag ik als een berg op tegen de vakantie. Ik had geen zin in een resort treurig tussen de gelukkige gezinnetjes te zitten. Op Facebook zag ik een advertentie voor eenoudervakanties. Ik zag het al voor me: ik zou lekker een boek lezen en met andere moeders aan de prosecco bij het zwembad zitten, terwijl Julia speelde en zwom met de andere kinderen. In de praktijk bleek het een verkapte datingreis.

We waren met negen moeders en drie vaders en die arme mannen werden belaagd door de vrouwen. Onderling heerste haat, nijd en jaloezie. Toen ik een avond onschuldig met een van die vaders zat te kletsen, werd ik de volgende dag niet meer aangekeken door mijn collega-moeders. Na drie dagen was ik al helemaal klaar met de vakantie, maar toen moest ik er nog acht. Dat nooit meer.”
 

Samen uit, samen thuis

Sabine (40), getrouwd met Arvid, moeder van Luca (8), Micah (6) en Tess (3). “‘Ik kook, dan kun jij afwassen.’ Mijn vriendin zette meteen de toon na aankomst in Spanje. Zij is altijd een regeltante geweest, maar nu bedisselde ze echt alles. Hoe laat we opstonden, wat we aten, welk dorpje we bezochten. We hadden natuurlijk nooit met mijn vriendin en haar man op vakantie moeten gaan.

Zij hebben geen kinderen en kwamen ’s ochtends niet voor elven hun bed uit. Dat betekende dat wij onze kinderen koest moest houden zodat ze de boel niet wakker schreeuwden. Als mijn vriendin en haar man eindelijk hun bed uitkwamen, wilden ze eerst rustig koffiedrinken. Anderhalf uur later konden we dan eindelijk in de auto stappen. Eenmaal op het strand was het wel leuk, maar om een uur of vier wilde mijn vriendin en haar man relaxed op een terras zitten. Dat houden onze kinderen onder de belofte van een ijsje een halfuurtje vol, maar geen uren. Ook ’s avonds wilden onze vrienden in het dorp borrelen. Ze vonden het reuze vreemd dat ik de kinderen niet alleen achterliet in ons appartement. Wat kon er nou gebeuren, we zaten toch op een beschermd vakantiepark?

Ondertussen werden onze kinderen steeds vervelender. Het lukte niet meer ze ’s ochtends bezig te houden met een bal en pop, ze wilden zwemmen. Ze hadden ook geen zin meer in borrelsessies op het terras en lustten het pikante eten van mijn vriendin niet. Arvid en ik besloten daarom op eigen gelegenheid op stap en uit eten te gaan. Dat was tegen het zere been van mijn vriendin. Samen uit, samen thuis, was haar credo. Uiteraard wel op haar voorwaarden. Uiteindelijk gingen we allemaal onze eigen weg. Mijn vriendin reed in één streep terug naar huis. Een jaar later is ze nog altijd gepikeerd.”
 

Lees ook
Vakantiestress: 'Mag ik alsjeblieft naar huis?' >

 

Twee dagen opgesloten

Baile (29), woont samen met Ruud, moeder van Liam (2). “Op vakantie aan de Mexicaanse Rivièra Maya hoorden wij dat er een orkaan kwam opzetten. Patricia. Levensgevaarlijk, volgens de autoriteiten. Ver genoeg van ons vandaan, dachten wij zorgeloos. Na een dagje aan het strand waarbij het ineens wel heel hard ging waaien, hoorden we in het hotel dat we misschien geëvacueerd zouden worden. Zover kwam het gelukkig niet, maar we hebben wel twee dagen op onze hotelkamer opgesloten gezeten. Je hoorde de wind gieren, de regen sloeg keihard tegen de ruiten. Ik was doodsbang voor een tsunami. Na twee dagen was het strand een ravage en de zee ijskoud. Voorlopig hoef ik niet naar Mexico.”
 

Een weg door de modder banen

Femke (31), woont samen met José, moeder van Britt (5) en Anna (3). “Je weet dat het kan regenen tijdens de vakantie. Maar dat het in juli twee weken aan één stuk doorregent in Zuid-Frankrijk, dat kun je niet bedenken. Na vijftienhonderd kilometer rijden moesten we ons hullen in regencapes. We hebben niet één keer een bikini aangetrokken. Handdoeken konden niet drogen in de klamme tent. Voor de wc moest je je een weg door de modder banen. We konden geen spelletje of voorleesboekje meer zien. Onze jongste werd snotverkouden. Dit jaar gaan we naar de Canarische eilanden. Die schijnen zonzeker te zijn.”
 

Elke avond macaroni en Chicken Tonight

Kim (44), getrouwd met Anthony, moeder van Ralph (15) en Robin (13). “Twee jaar geleden nodigden mijn schoonouders ons uit voor een weekje Normandië en aansluitend een weekend Disneyland Parijs. Mijn schoonvader maakte planningen met de precisie van een legergeneraal. Interessante begraafplaatsen en oorlogsmusea, veel te veel voor één dag en totaal ongeschikt voor twee pubers die maar één vraag hebben: werkt de wifi? Mijn zwager en schoonzus hadden een kleuter die steeds wilde wegrennen en een brullende baby.

Na een dag kwamen de oorlogsmemorabilia ons al de neus uit, alleen de gedachte aan Disneyland hield de kinderen op de been. Maar mijn schoonouders betaalden alles, dus riepen we braaf oh en ah. Het ergst vond ik nog dat mijn schoonmoeder elke avond macaroni en Chicken Tonight op tafel zette. Meegenomen van thuis.”
 

Ellendige vakantie

Manon (39), woont samen met Dennis, moeder van Martijn (14), Fleur (12) en Isa (3). “Ik was hoogzwanger van Isa toen we een weekje naar een vakantiepark gingen. Een gribushuisje met bedden die je in Roemenië nog niet tegenkomt. De plafonds waren van geplet stro waarvan je zeker weet dat het lekker fikt als er brand uitbreekt. Op de muren rode vlekken die je ook wel aantreft op een plaats delict. Na vijf minuten zei ik al: we gaan naar huis. Dat hebben we niet gedaan, maar het had wel gemoeten. Wat een ellende. Heb je thuis alle luxe, ga je zitten creperen.

Er was animatie in het park, maar Fleur vond het verklede konijn doodeng. Mijn broer is nog een dagje langs geweest. Hij stond ’s ochtends vroeg met een kop koffie in de tuin te kijken naar een familie die ruziënd langskwam op een waterfiets. Hoofdschuddend sprak hij de legendarische woorden: ‘En daar werk je je dan een heel jaar de pleuris voor.’”
 

Dit artikel staat in het Kek Mama Zomerboek 2018.

 



Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

tips-gewichtscoach-afvallen-niet

Door die schappen vol met pepernoten en kerstkransen ben je waarschijnlijk nog lang niet bezig met de nieuwjaarsvoornemens. Hoeft ook niet, maar mócht je je op 1 januari toch bedenken, dan heb je ongetwijfeld wat aan deze tips van gewichtscoach Mieke Kosters.

1. Leef niet volgens de regels van een ander


Je eetpatroon van de ene op andere dag omgooien? Echt. Niet. Doen. Dit houdt niemand vol. De kans dat je na een paar dagen weer in je oude patroon valt, is groot. Afvallen gaat in kleine stappen: luisteren naar je lichaam, eigen keuzes maken. Dus niet opeens gaan leven volgens de regels van een ander. Of dat nu Sonja Bakker, Fajah Lourens of Rens Kroes is. Blindelings anderen volgen, doe je alleen maar tijdelijk. Daar gelooft Mieke niet in: "Je moet in jouw huidige leven, met de dingen die jij lekker vindt en die bij jouw gezinssituatie passen, een manier zoeken om in balans te blijven", legt ze uit. "Je hebt simpelweg drie knoppen om aan te draaien: ‘meer bewegen', ‘minder eten' en ’snelheid van afvallen'. Zorg dat je deze drie factoren in een evenwicht brengt waarmee je tevreden afvalt, eet en beweegt. Dát werkt. En dan hoef je nooit apart te eten van je gezin en eet je nog steeds de dingen die jij lekker vindt."
 

Lees ook
5 steengoede afvaltips voor de laatste 5 kilo

 

 

2. Laat lekkere dingen niet altijd staan


Bijna elk dieet draait om wat je allemaal níet meer mag eten. Je start daardoor met een negatieve kijk op afvallen: jij moet weer streng zijn en afzien. Niet doen: regievol afvallen is veel leuker dan machteloos overeten. Draai je mindset om: Jij mag alles eten, je wilt het niet langer. Je kiest ervoor om slanker te worden (en te blijven). Als je zo redeneert, ben je zelf de baas over je eetgedrag en heb jij de regie. Er zijn geen verboden middelen, want als je geen chocola mag, wil je het juist. Dan ben je alleen maar bezig met al die lekkere dingen die aan jouw neus voorbijgaan en da's zonde. Je mag alles, je kiest zelf. Niet meer al het lekkers, wel het allerlekkerste. Dan val je af en eet je super lekker, ja, ook wijn en chocola.
 

 

3. Roep niet de hele dag 'arme ik'

'Alle slanke mensen kunnen altijd alles eten': arme ik. 'Zij vallen veel sneller af': arme ik. 'Oh, ik moet wéér streng zijn': arme ik. Stop met deze negatieve gedachten, want blijf je 'arme ik' roepen, dan zal het jou niet lukken om lange tijd op je gewicht te blijven: niemand kan een heel leven afzien. Dus stuur ‘arme ik’ de deur uit. Stop met vergelijken en kies het eetgedrag waar jij blij van wordt. Pak de regie. Jij bepaalt wat je in je mond stopt. Je hebt een keuze. 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

 

Editor's note: dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

gescheiden-ouders-herkenbaar

Sinds de scheiding loopt blogger en moeder Michelle Dempsey tegen een hoop dingen aan. Op Scary Mommy zet ze vijf punten op een rij, in de hoop dat andere (gescheiden) ouders zich hierin herkennen.

1. Je propt 'jouw dagen' helemaal vol

"Voor mijn scheiding haalde ik mijn dochter op van school, liet ik haar achter bij de oppas en ging ik weer aan het werk. Nu, op de dagen dat ze bij mij is, stopt de wereld om 15.00 uur. Ik zorg ervoor dat er geen mailtje belangrijker is dan het avondeten met mijn dochter, en dat ik haar rondjes kan zien draaien, met haar kan kleuren of dat we samen lieveheersbeestjes kunnen zoeken in de achtertuin."

 

2. Je worstelt met het ritme van je kind

"Ik heb zo mijn best gedaan om mijn dochter in haar eigen bed te laten slapen, maar toen ze na de vakantie bij haar vader weer terugkwam, was dat hele ritme (je raadt het al) weg. Het is niet dat mijn ex mijn harde werk opzettelijk wilde saboteren, het is gewoon moeilijk om op twee plekken consistent te blijven."

 

Lees ook
Co-ouderen na de scheiding: 'Het gemis van je kinderen went nooit' >

 

3. Je vraagt je steeds af of je het niet verknoeit

"Het eerste wat in me opkomt als m'n zoon weer een 'Ik wil mama-meltdown' heeft, is: 'Krijgt hij hier op latere leeftijd last van?' Vervolgens krijg ik een schuldgevoel en moet ik mezelf er weer even aan herinneren waarom mijn ex en ik op dit punt waren beland. 'Het is beter zo', zeg ik dan steeds. 'Dit is beter dan getuige moeten zijn van twee ruziënde ouders.'"

 

4. Je mist van alles

"Natuurlijk is er niets mooiers dan vrolijke FaceTime-telefoontjes van mijn dochter krijgen als ze bij haar vader is, maar als ze dan vertelt dat ze bij Disney on Ice was en haar held Elsa zag, baal ik dat ik daar niet bij was. Want dat is wat het ouderschap zo mooi maakt."

 

5. Je voelt je rot om een uitnodiging af te slaan omdat je kind dat weekend niet bij jou is

"Er is niets erger dan dat. Het blijft rot dat mijn kind een samenzijn met vrienden of een weekend met familie mist, omdat ons schema dat niet toelaat. En hoe hard je ook probeert om van te voren te plannen, er zijn altijd last-minute speelafspraken of bezoekjes van familie."

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >