Beeld: Getty
Beeld: Getty

Eigenlijk zouden we elkaar sterkte moeten wensen als we op vakantie gaan, vindt Yvonne Brok. Want het is soms net als bij bevallen: het is maar goed dat je vergeet hoe erg het kan zijn.

Als ik dagdroom over vakantie, denk ik aan een idyllisch strandje en lig ik in de armen van mijn Sjoerd te kijken naar onze dochters Malou en Daniek die schelpjes zoeken in de branding. We eten verse vis op een terras. Genieten van lange, lome avonden en relaxte ochtenden met croissants en koffie. Ergens in die gedachtegang komt de kronkel.

 

Broodnodige middagdutjes

Ho, stop. Ik zou wíllen dat het zo was. De vakanties zijn heus (en helaas) niet zo fantastisch als in mijn fantasie. Vorig jaar huurden we een volledig ingerichte tent op een kleine ‘agricamping’, diep in Italië. Het uitzicht vanaf de veranda was fenomenaal, de hangmatten in de boomgaard nodigden uit tot middagdutjes. En die bleken hard nodig.

 

Zesduizend kilometer op de teller

Want peuter Daniek (die thuis moeiteloos de klok rond sliep) werd elke nacht krijsend wakker. Niet tot bedaren te brengen. Om de overige acht tenten niet tot last te zijn, ging mijn man er nacht na nacht vandoor met ons gillende kind. Nog voor hij de oprijlaan van de camping was afgereden, sliep ze in haar autostoeltje. Zolang Sjoerd bleef rijden tenminste. Zo zag hij een vakantie lang de zon opkomen op dat idyllische strandje. Niet met mij in zijn armen, maar met zijn slapende dochter op de achterbank. Na die paar weken stond er dik zesduizend kilometer op de teller. De wallen hingen tot op onze knieën.

 

Pak de flikkerse zooi maar in

Vorig jaar heb ik van vermoeidheid vast weleens gepreveld dat ik best graag weer naar huis wilde. Dit jaar dreigde ik op dag twee al dat ik de hele flikkerse zooi weer wilde inpakken om huiswaarts te keren. En dat gebeurde zo om de dag.

We waren wederom in Italië op een kleine, overzichtelijke camping aan een meer. Onze stacaravan leek aanvankelijk best oké. Tot ik de meisjes onder de douche zette. Die bleek ijs- en ijskoud. Daniek had er geen last van, die poedelde vrolijk verder. Terwijl ik binnensmonds wat mompelde over geklooi in de k-caravan, sprong Malou gauw in de grote handdoek die ik voorhield. "Mam," zei ze, "ik weet hoe het zit. Daniek is misschien wel de dapperste, maar ik ben de slimste. Ik ga echt niet onder die die douche staan."

 

Smalle bedden

Veel te vaak werden we middenin de nacht gewekt door een harde bons. De bedjes in de caravan waren zo smal, dat Malou er keer op keer uitrolde. Ze sliep meteen verder zodra ik haar weer teruglegde. Haar zusje had daar meer moeite mee. Waardoor ze op een nacht tussen ons in belandde. Althans, dat was het idee. Toe ik na een uurtje wakker werd, zag ik haar prinsheerlijk liggen, horizontaal op het kussen van Sjoerd. Hij lag met z’n lange lijf in foetushouding op het voeteneind. Ik schoot in de lach en verlangde intens naar onze kingsize boxspring thuis.

 

Niet de enige

Ik ben niet de enige. Bij lange na niet. Een vriendin van me betrok met haar gezin een caravan op een camping in Zeeland. Helaas precies in de weken dat de zomer herfstig vormen aannam. Na drie dagen non-stop pleurisweer dreef de Duplo door de voortent en ging haar man met de auto richting toiletgebouw. Stikchagrijnig pakte ze haar boeltje in. Wegwezen, naar huis.

 

Chic restaurant

Mijn zus vindt ‘vakantie vieren’ niet helemaal de juiste term voor deze jaarlijkse beproeving. Vorig jaar belandde ze met haar man en hun drie jongens van zes, vier en twee in een chic restaurant. Er was in het dorp geen bistro of pizzeria te vinden. Wegens moe en honger besloten ze het erop te wagen. Omdat het nogal lang duurde voor het eten werd opgediend. Mochten de kinderen nog even spelen in de hal. Lekker rustig. Toen mijn zus na een minuut of tien ging kijken, zag ze hoe haar jongens de draaideur gebruikten als kermisattractie. Eén voor één viste ze haar mannen eruit. Enigszins verhit liepen ze terug naar hun tafel. In haar ooghoek zag ze de ober met haar zwaardvis aankomen. Heerlijk, dacht ze. En op dat moment riepen de jongens in koor: ‘’Wij moeten poepen!’’ Met het schaamrood op de kaken duwde ze haar span richting toilet en dacht vermoeid: was ik maar weer thuis.

 

Stoer en brutaal

In onze eerste vakantieweek huppelde Malou ’s morgens de veranda af, op weg naar de speeltuin. In pyjama, croissant nog in de mondhoek. Voor ik had kunnen vragen of ze terug kon komen, hing ze al ondersteboven aan een klimrek. Lekker natuurlijk, een kind dat zo gemakkelijk haar eigen gang gaat. Alleen herkenden we onze lieve kleuter niet meer. Ze ging een beetje stoer en brutaal tegen ons lopen doen als we in de buurt kwamen. Dat gedrag werd in de loop van de week steeds erger. De camping riep bij haar een niet te stoppen gevoel van vrijheid op. Ze peerde ‘m steeds naar haar net gemaakte allerbeste vrienden van de wereld en gedroeg zich zoals zij. Haar kleine zusje deed haar na en strompelde met haar volle luier achter haar aan, terwijl ze over haar schouder riep: "ik pas echt wel op!" Hilarisch, maar gevaarlijk met zwemwater net buiten ons gezichtsveld. We balanceerden steeds weer tussen vrijheid geven en zorgen dat ze niet zouden verdrinken.

 

'Wij kennen jullie niet'

Op een dag waren Sjoerd en ik het zat. We zaten constant te vitten; op elkaar en op de kinderen. Een dagje in de bergen zou ons goed doen. Alleen met zijn viertjes en de geiten die we onderweg tegenkwamen. Aan het eind van de middag belandden we bij een berghut. Type: eten wat de pot schaft. Thuis eten onze bloedjes alles wat we ze voorzetten. En dat valt vaak buiten de categorie kindvriendelijk. Terwijl wij ons verheugd bogen over een authentieke ovenschotel met lokale kaas, hoorden we naast ons: "Vies!" En dat in tweevoud. In de peuterversie klonk het als pies. En weg waren ze. Ze holden over het terras, huppelden tussen de tafels door en deden ze nou net of ze ons niet meer zagen? Eureka, dit was het! Wat als wij ook zouden alsof wij die twee grietjes totaal niet kenden? Alleen het idee al zorgde voor dikke pret en ontspanning. We nipten van onze wijn en genoten van het eten. Niet vies overigens. En de meisjes? Die hebben zich kostelijk vermaakt op dat terras. Wat we van de andere gasten niet durven te beweren.

Dit artikel staat in het Kek Mama Zomerboek 2016


Kim Pieters

Kim Pieters (39), actrice en moeder van Jacob (7) en Ebe (4) vond de babytijd van haar jongens pittig. “Nu ze groter worden en we hele gesprekken voeren, vind ik moeder zijn leuker.”

Ze deed een tijdje wat rustiger aan na haar hoofdrol in de serie Julia's Tango en het tv-programma Wie is de Mol?. Kreeg twee zonen en speelde in in kleine theaterproducties. Drie jaar geleden had ze een rol in Meiden van de Herengracht en onlangs in Zomer in Zeeland. Nu staat ze op de planken in de reizende theatervoorstelling Guilty pleasures - onderdeel van de Powervrouwen-reeks van Bos Theaterproducties. “Een lekkere lichte avond met veel meezingliedjes,” zegt Kim, “vol herkenbare situaties. Over schoolpleinmoeders en vriendinnen op een paaldanscursus. Na afloop van de voorstelling bouwen we een feestje in de foyer, waar we nog even doorgaan.” Guilty pleasures zijn er namelijk om gevierd te worden, vindt ze.

“Waarom zou je je schamen voor wat je leuk vindt? Ik hou er wel van, een tacky randje. Dansen op de Backstreet Boys, Rick Astley en John Denver.” Ze schaamt zich hoe dan ook niet snel. “Ook niet nu ik opeens moet zingen op het podium. Schijt, denk ik dan. Ik ben niet de beste zangeres, maar ik vind het gewoon leuk om te doen.”
 

Schuldgevoel

Deze generatie worstelt met schuldgevoel, vindt Kim. In Guilty pleasures zit een diepere laag over de verplichtingen die schudgevoelens met zich meebrengen. “We zijn zó bezig met wat anderen van ons denken. Dat draagt niet bij aan een positief zelfbeeld. Jammer vind ik dat. Nu ik ouder word, maak ik me gelukkig minder druk om wat de buitenwereld denkt en vertoon ik minder sociaal wenselijk gedrag.

Ik heb een vriendin die elke keer als we elkaar zagen cadeautjes meenam voor mijn kinderen. Superlief, maar daardoor kreeg ik het gevoel dat ik dat terug moest doen. Voor mijn gevoel schiep het een verplichting, terwijl het voor mij helemaal niet draait om materie. Ik ben liever attent met aandacht. Ik waardeer het enorm als ik díe terugkrijg van vriendinnen. Een belletje om te vragen hoe een auditie ging, bijvoorbeeld. Ik heb ook een vriendin die structureel elke verjaardag vergeet, maar wel altijd voor me klaarstaat. Dáár gaat het voor mij om.
 

Lees ook
Jan legt het nog een keer uit: schuldgevoel >

 

Cadeautjes

Al die gedragscodes en verplichtingen; ik durf me er nu steeds meer tegen uit te spreken. Soms best eng om te doen, maar ik merk dat anderen dat waarderen. Op het schoolplein van de kinderen had ik het onlangs met een paar moeders over cadeautjes voor een kinderverjaardag. Vroeger kreeg ik gewoon vijf gulden van mijn ouders, en daar moest ik het dan voor regelen.

Als je nu kijkt naar de bedragen... Ik vind vijftien euro voor een partijtje best veel; als we allemaal een tientje inleggen, kopen we met z’n tienen één mooi voetbalpak en is dat kind dolgelukkig. Toen Jacob drie jaar geleden net op school zat, ging ik daar nog wel in mee. Dacht: o, dat hoort dus blijkbaar zo. Net als die klassenapps die maar doorgaan. Nu zet ik die gewoon op stil. Ik laat me niet meer gek maken. Al scheelt het dat ik niet zoveel op het schoolplein sta, omdat mijn vriend Peter de jongens meestal wegbrengt, op weg naar zijn werk.”
 

Betrokkenheid

Natuurlijk draagt Kim wel haar steentje bij als hulpmoeder: “Luizenpluizen bijvoorbeeld. Of de klas versieren met sinterklaas en vlak voor de vakantie speelgoed schoonmaken. Als ik drie keer per jaar iets doe op school, vind ik dat echt zat. Ik vind het prima om te helpen, maar doe het vooral uit gevoel van betrokkenheid met mijn kinderen.”
 

Het hele interview staat in Kek Mama 10-2018.

 

 

 


Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Nina Pierson zwanger van tweede kind

Nog meer prachtig babynieuws: Nina Pierson is opnieuw moeder geworden van een dochter.

Nina beviel twee weken geleden al van haar dochter, maar maakte het nieuws nu pas bekend op haar Instagrampagina. Het meisje heeft de naam Bodi Jane Moon gekregen.

 

Verliefd

"We zijn tot over onze oren verliefd! Ze is thuis in bad geboren en het was weer zo’n intense, mooie en spirituele ervaring", schrijft Nina op Instagram. Ook laat ze weten tot eind oktober offline te blijven. "Maar wilde dit mooiste nieuws wel alvast even met jullie delen."

 

 

Leukste nieuws

Nina maakte in april bekend opnieuw zwanger te zijn. Het leukste nieuws van de wereld, schreef ze toen op Instagram.

 

'Ze is goed zoals ze is'

Eerder vertelde Nina in Kek Mama openhartig over haar bedrijf SLA, gezond eten, dochter Ella en bewust opvoeden: 'Ik was een helse puber, was veel bezig met jongens; ik had mijn eerste vriendje op mijn dertiende, werd twee keer van het gymnasium gestuurd en bleef twee keer zitten. Toch lieten mijn ouders me vrij en veroordeelden ze me nooit. Ik hoop dat ik in dat opzicht net zo’n ouder kan zijn voor Ella. Dat ze weet dat ze goed is zoals ze is.'


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >