Beeld: Getty
Beeld: Getty

Eigenlijk zouden we elkaar sterkte moeten wensen als we op vakantie gaan, vindt Yvonne Brok. Want het is soms net als bij bevallen: het is maar goed dat je vergeet hoe erg het kan zijn.

Als ik dagdroom over vakantie, denk ik aan een idyllisch strandje en lig ik in de armen van mijn Sjoerd te kijken naar onze dochters Malou en Daniek die schelpjes zoeken in de branding. We eten verse vis op een terras. Genieten van lange, lome avonden en relaxte ochtenden met croissants en koffie. Ergens in die gedachtegang komt de kronkel.

 

Broodnodige middagdutjes

Ho, stop. Ik zou wíllen dat het zo was. De vakanties zijn heus (en helaas) niet zo fantastisch als in mijn fantasie. Vorig jaar huurden we een volledig ingerichte tent op een kleine ‘agricamping’, diep in Italië. Het uitzicht vanaf de veranda was fenomenaal, de hangmatten in de boomgaard nodigden uit tot middagdutjes. En die bleken hard nodig.

 

Zesduizend kilometer op de teller

Want peuter Daniek (die thuis moeiteloos de klok rond sliep) werd elke nacht krijsend wakker. Niet tot bedaren te brengen. Om de overige acht tenten niet tot last te zijn, ging mijn man er nacht na nacht vandoor met ons gillende kind. Nog voor hij de oprijlaan van de camping was afgereden, sliep ze in haar autostoeltje. Zolang Sjoerd bleef rijden tenminste. Zo zag hij een vakantie lang de zon opkomen op dat idyllische strandje. Niet met mij in zijn armen, maar met zijn slapende dochter op de achterbank. Na die paar weken stond er dik zesduizend kilometer op de teller. De wallen hingen tot op onze knieën.

 

Pak de flikkerse zooi maar in

Vorig jaar heb ik van vermoeidheid vast weleens gepreveld dat ik best graag weer naar huis wilde. Dit jaar dreigde ik op dag twee al dat ik de hele flikkerse zooi weer wilde inpakken om huiswaarts te keren. En dat gebeurde zo om de dag.

We waren wederom in Italië op een kleine, overzichtelijke camping aan een meer. Onze stacaravan leek aanvankelijk best oké. Tot ik de meisjes onder de douche zette. Die bleek ijs- en ijskoud. Daniek had er geen last van, die poedelde vrolijk verder. Terwijl ik binnensmonds wat mompelde over geklooi in de k-caravan, sprong Malou gauw in de grote handdoek die ik voorhield. "Mam," zei ze, "ik weet hoe het zit. Daniek is misschien wel de dapperste, maar ik ben de slimste. Ik ga echt niet onder die die douche staan."

 

Smalle bedden

Veel te vaak werden we middenin de nacht gewekt door een harde bons. De bedjes in de caravan waren zo smal, dat Malou er keer op keer uitrolde. Ze sliep meteen verder zodra ik haar weer teruglegde. Haar zusje had daar meer moeite mee. Waardoor ze op een nacht tussen ons in belandde. Althans, dat was het idee. Toe ik na een uurtje wakker werd, zag ik haar prinsheerlijk liggen, horizontaal op het kussen van Sjoerd. Hij lag met z’n lange lijf in foetushouding op het voeteneind. Ik schoot in de lach en verlangde intens naar onze kingsize boxspring thuis.

 

Niet de enige

Ik ben niet de enige. Bij lange na niet. Een vriendin van me betrok met haar gezin een caravan op een camping in Zeeland. Helaas precies in de weken dat de zomer herfstig vormen aannam. Na drie dagen non-stop pleurisweer dreef de Duplo door de voortent en ging haar man met de auto richting toiletgebouw. Stikchagrijnig pakte ze haar boeltje in. Wegwezen, naar huis.

 

Chic restaurant

Mijn zus vindt ‘vakantie vieren’ niet helemaal de juiste term voor deze jaarlijkse beproeving. Vorig jaar belandde ze met haar man en hun drie jongens van zes, vier en twee in een chic restaurant. Er was in het dorp geen bistro of pizzeria te vinden. Wegens moe en honger besloten ze het erop te wagen. Omdat het nogal lang duurde voor het eten werd opgediend. Mochten de kinderen nog even spelen in de hal. Lekker rustig. Toen mijn zus na een minuut of tien ging kijken, zag ze hoe haar jongens de draaideur gebruikten als kermisattractie. Eén voor één viste ze haar mannen eruit. Enigszins verhit liepen ze terug naar hun tafel. In haar ooghoek zag ze de ober met haar zwaardvis aankomen. Heerlijk, dacht ze. En op dat moment riepen de jongens in koor: ‘’Wij moeten poepen!’’ Met het schaamrood op de kaken duwde ze haar span richting toilet en dacht vermoeid: was ik maar weer thuis.

 

Stoer en brutaal

In onze eerste vakantieweek huppelde Malou ’s morgens de veranda af, op weg naar de speeltuin. In pyjama, croissant nog in de mondhoek. Voor ik had kunnen vragen of ze terug kon komen, hing ze al ondersteboven aan een klimrek. Lekker natuurlijk, een kind dat zo gemakkelijk haar eigen gang gaat. Alleen herkenden we onze lieve kleuter niet meer. Ze ging een beetje stoer en brutaal tegen ons lopen doen als we in de buurt kwamen. Dat gedrag werd in de loop van de week steeds erger. De camping riep bij haar een niet te stoppen gevoel van vrijheid op. Ze peerde ‘m steeds naar haar net gemaakte allerbeste vrienden van de wereld en gedroeg zich zoals zij. Haar kleine zusje deed haar na en strompelde met haar volle luier achter haar aan, terwijl ze over haar schouder riep: "ik pas echt wel op!" Hilarisch, maar gevaarlijk met zwemwater net buiten ons gezichtsveld. We balanceerden steeds weer tussen vrijheid geven en zorgen dat ze niet zouden verdrinken.

 

'Wij kennen jullie niet'

Op een dag waren Sjoerd en ik het zat. We zaten constant te vitten; op elkaar en op de kinderen. Een dagje in de bergen zou ons goed doen. Alleen met zijn viertjes en de geiten die we onderweg tegenkwamen. Aan het eind van de middag belandden we bij een berghut. Type: eten wat de pot schaft. Thuis eten onze bloedjes alles wat we ze voorzetten. En dat valt vaak buiten de categorie kindvriendelijk. Terwijl wij ons verheugd bogen over een authentieke ovenschotel met lokale kaas, hoorden we naast ons: "Vies!" En dat in tweevoud. In de peuterversie klonk het als pies. En weg waren ze. Ze holden over het terras, huppelden tussen de tafels door en deden ze nou net of ze ons niet meer zagen? Eureka, dit was het! Wat als wij ook zouden alsof wij die twee grietjes totaal niet kenden? Alleen het idee al zorgde voor dikke pret en ontspanning. We nipten van onze wijn en genoten van het eten. Niet vies overigens. En de meisjes? Die hebben zich kostelijk vermaakt op dat terras. Wat we van de andere gasten niet durven te beweren.

Dit artikel staat in het Kek Mama Zomerboek 2016

wie-is-de-mol-roos-schlikker

Kek Mama-columnist Roos Schlikker schrijft elke maand bloedeerlijk en supergrappig over wat ze meemaakt. Deze maand: waxen down under.

Na de bevalling van Róman, wilde ik het gras eens goed wieden. Met die dikke buik had ik er steeds maar een gooi naar gedaan. Een beetje op de gok met zo’n scheermes heen en weer strijken en hopen dat de bosschages down under er enigszins acceptabel bij lagen. François noemt het altijd de ‘toef’, wat gezelliger klinkt dan het is. Je moet ervan houden, zo’n dot haar en aangezien hij die van hem netjes bijknipt, wilde ik ook een keurig tuintje.

 

Waxen is gênanter dan baren

Ik besloot het professioneel aan te pakken. Alle hippe meisjes van de stad riepen dat ze niet zonder maandelijks bezoekje aan de waxingsalon konden, dus op een dag toog ik naar een zaakje in de buurt. Wist ik veel dat ik met gespreide benen op een harde bank diende plaats te nemen. Wist ik veel dat een mij volslagen onbekende vrouw warme was op mijn boeltje zou smeren. Wist ik veel dat ik dat gênanter vond dan baren. Wist ik veel dat het allemachtigallehemelsalleg*dsgloeiendegloeiende veel pijn deed toen ze in één sadistische ruk de katoenen lapjes eraf trok en me zo ontdeed van mijn haartjes, mijn opperhuid en mijn waardigheid, aangezien ik het op een loeien zette. Lag dit nou aan mij? 

Ik had nota bene verdovingloos een paar kinderen eruit weten te frotten. Was mijn pijngrens stiekem toch heel laag? Nou, nee. Een dag later sprak ik een kennis die ook naar de waxingsalon was geweest en pas echt een horrorstory had. Een gebrekkig Nederlands sprekende dame had haar gevraagd: “Jij wilt Full Brazilian wax? Die met de sterretje?” Mijn kennis had geknikt. “Is dat je meest uitgebreide behandeling? Dat klinkt uitstekend, doe dat maar. The full works.”
 

Lees ook
Column Roos: 'Mijn zoontje is sinds gisteren gescheiden' >

 

'Wat doe je?'

Ze lag op de martelbank en de waxspecialiast was lustig begonnen met smeren. Nogal, eeeh, uitgebreid. Toen de kennis verschrikt vroeg: “Wat doe je???”, antwoordde de waxeuse: “Jij wou alles weg. Anaal gebied is begroeid. Daarom heet die behandeling met ster.” Paniekerig riep mijn kennis dat ze dit niet wilde – “Haal weg!” – maar de wax was al afgekoeld. Laten we zeggen dat ze na de behandeling zo zacht als een baby was. En de buurt dacht dat het maandelijkse noodalarm was afgegaan.

Ik zal een mietje wezen, maar na twee bevallingen, een waxingsessie en dit verhaal mag mijn tuintje alleen heel zacht geaaid worden met een mesje. Dat is pas een sterbehandeling.

 

Roos Schlikker (42) is journalist, columnist en moeder van zoons Miró (8) en Róman (6). Op Kek Mama schrijft ze over haar gezinsleven. Mail Roos op roos@kekmama.nl.

 

Deze column staat in Kek Mama magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

oude shirts partner

Goed met naald en draad? Bekijk dan het werk van Stephanie Miller: zij tovert overhemden van haar partner in no time om in een fantastische jurk voor haar dochters.

Zo hoef je nooit meer kleding weg te gooien.

 

'Geen geld'

"Ik ben opgegroeid in een gezin waar niet veel geld was", zegt Stephanie tegen Huffington Post. "Mijn moeder was heel creatief en leerde mij dat ik het moest doen met wat ik had." Dat zorgde ervoor dat ze een paar jaar geleden oude kleding van haar man uit de kast trok en deze omtoverde tot een outfit voor haar dochters. "Het leuke hiervan is: ik weet zeker dat ik nooit iemand anders in hun kleding zal zien."

 

Lovende reacties

Op Instagram deelt ze haar creaties en krijgt ze honderden lovende reacties.

 

 

 

Lees ook
De kledingkast van je kind opruimen: zo pak je het handig aan >

 

 

 

My baby woke up early this morning so I sewed in the early morning hours. She was a good sport letting me try on the dress (only 2 time😂) to cut and fit the sleeves. Once I made her a dress two years ago and kept fitting it on her to adjust the dress, by the time I was done she wouldn't wear it. I decided to not make my kids clothes at that point. Now they ask me to make them dresses and never want to take them off. It is much more rewarding. This shirt was her daddy's shirt that shrunk, @letsbuyutah. #sew #refashion #refashioned #refashionista #sewing #sewingproject #diy #beforeandafter #mothermakes #oldshirt #newdress #dresses #littlegirl #littlegirldress #onehour #onehourprojets #quickneasy #sewforfun #sewfun

Een bericht gedeeld door Stephanie Miller (@mothermakesx4) op

 

 

 

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >