Jitske’s dochter Ivy zit sinds dit jaar op de basisschool. Elke woensdagmiddag hoopt haar dochter met iemand te kunnen spelen maar dit lukt maar zelden. Moet ik me zorgen maken, vraagt Jitske zich af?
Lees verder onder de advertentie
Jitske: “Sinds september zit mijn dochter Ivy op de basisschool. Een enorme mijlpaal, voor haar en voor mij. Ze vindt het fantastisch: nieuwe indrukken, nieuwe dingen leren en – het allerbelangrijkste – vriendjes en vriendinnetjes maken. Maar dat laatste blijkt lastiger dan gedacht. Vooral op woensdagmiddag, als ze dolgraag een speelafspraak wil maken, loopt ze keer op keer tegen teleurstellingen aan.
Lees verder onder de advertentie
Verwachtingsvol
Op woensdagochtend kijkt ze hoopvol rond in de klas. Misschien vandaag? Misschien zegt iemand ‘ja’ als ze vraagt om te spelen? Soms lukt het, bijvoorbeeld met Isa, een lief meisje uit de klas. Maar Isa heeft ook andere vriendinnetjes en heeft ook al zwemles op woensdag.
”
‘Zal ze wel vriendinnen krijgen? Of blijft ze altijd dat meisje dat nét buiten de boot valt? Moet ik ingrijpen?’
Andere ouders doen nog helemaal niet aan speelafspraakjes op woensdag. Ze vinden hun kinderen nog te jong en ze hebben tijd nodig om bij te komen na een schooldag. Dat begrijp ik helemaal. En dan zijn er nog de kinderen die gewoon eerlijk – maar keihard – zeggen: ‘Ik wil niet met Ivy spelen.’
Bazig meisje
Ik weet dat Ivy een pittig karakter heeft. Ze weet precies wat ze wil en laat zich niet zomaar de kaas van het brood eten. Dat is een mooie eigenschap, maar ik zie ook dat het haar in de weg kan zitten. Niet elk kind kan of wil omgaan met haar bazigheid. En dat breekt mijn moederhart, want ze bedoelt het zo goed. Maar in de belevingswereld van een vierjarige is ‘nee’ niet zomaar een antwoord. Het is afwijzing, en dat doet pijn.
Lees verder onder de advertentie
Elke woensdagmiddag hetzelfde ritueel: de hoop, de teleurstelling, en dan de tranen. ‘Waarom wil niemand met mij spelen?’ snikt ze. Ik troost haar, blijf nuchter. ‘Volgende week weer een kans’, zeg ik, terwijl ik haar knuffel. En ergens geloof ik dat ook echt. Dit is een fase, toch? Dit gaat over. Toch?
Maar naarmate het schooljaar vordert, begin ik me zorgen te maken. Zal ze wel vriendinnen krijgen? Of blijft ze altijd dat meisje dat nét buiten de boot valt? Moet ik ingrijpen? Speelafspraakjes meer sturen? Andere moeders appen? Of laat ik het op zijn beloop en vertrouw ik erop dat ze haar plek wel zal vinden?
Lees verder onder de advertentie
Wat ik wil, is dat Ivy gelukkig is. Dat ze een vriendinnetje vindt met wie ze urenlang kan buitenspelen, gek doen en lachen. Maar dat kan ik niet voor haar regelen. Ze moet het zelf doen, op haar eigen manier, in haar eigen tempo. En tot die tijd blijf ik er nuchter onder. Min of meer.”
Je wilt kinderen niet buitensluiten, maar wat als je dochter van tien vastbesloten is om één meisje niet uit te nodigen voor haar kinderfeestje? Sarah zit met haar handen in het haar vanwege de verjaardagswensen van haar dochter. Je leest het hier.
Al jaren is de time-out het go-to trucje van veel ouders. Kind boos? Stuur ze weg, laat ze afkoelen en haal ze daarna weer terug. Maar vaak werkt het averechts, zeggen onderzoekers. Kinderen voelen zich er alleen maar rotter door. Alsof ze gestraft worden voor emoties waar ze zelf geen controle over hebben.
Lara Temme is tekstschrijver en woont samen met haar zoon (9) en dochter (11) in Brabant. Thuis wordt er veel gelachen, geknuffeld, gehuppeld en gezongen. Wel vals, maar daar heeft het gezin zelf weinig last van. Evenals de altijd rommelige zolder.
Kleinkinderen zijn vaak dol op hun opa en oma (mede door de liefde, aandacht en cadeautjes). Volgens life coach Susan Allan kan hun aanwezigheid ook een enorme opluchting voor ouders zelf zijn. Vooral omdat het bij hen draait om er zijn voor steun en warmte, zonder regels te buigen of tegen de ouders in te […]
Tweeduizend euro per week neertellen voor een vakantiehuisje? Dana niet gezien. Al jaren ruilt ze met een ander gezin van huis, zodat ze hun geld aan leuke dingen kunnen besteden én drie keer per jaar op reis kunnen. Ook zonder geldboom in de tuin.
Oudste kind zijn betekent dat je het proefkonijn bent. En ja, soms is het echt zwaar om de eerste te zijn, want af en toe wil je gewoon al die verantwoordelijkheden die bij die titel horen in de prullenbak gooien. Toch blijkt uit onderzoek dat het uiteindelijk best wat oplevert.
We kennen haar allemaal: de moeder die, terwijl jij nog druk staat te kletsen over traktaties en Cito-scores, al half in de auto zit. Niet omdat ze onvriendelijk is, maar omdat het schoolplein gewoon niet haar natuurlijke habitat is. En geloof ons: haar sterrenbeeld verraadt alles.