Beeld: Michelle Phaf
In je eentje een weekje naar Ibiza. Of naar Lapland, als jij daar blij van wordt. Vrouwen die ontdekken dat ze na een soloreis een leukere moeder zijn, maken er een jaarlijks oplaadmoment van. Marije Veerman deed het.
Marije: “Een halfjaar geleden zat ik er even flink doorheen. Ik was bezig met het schrijven van een zelfhulpboek, maar het lukte me niet om me te concentreren. Als freelancer werk ik veel vanuit huis, maar ik had me verkeken op de deadline. Ik had nog een maand om tien interviews te schrijven, maar in plaats van woorden te vinden, zat mijn hoofd vol met de rommel in huis, de was die zich maar bleef ophopen en boodschappen die nog moesten worden gedaan. En hád ik dan eindelijk een zeldzaam moment van concentratie te pakken, dan was er altijd wel iemand die ‘mama’ riep. De stressbal in mijn buik werd alleen maar groter. Ging het me lukken om dit boek ooit af te maken?
Toen ik ten einde raad een collega-schrijver vroeg of ze dit herkende, wuifde ze met haar hand en zei: “Natuurlijk. Ik boek eens per twee maanden een week in een Airbnb, anders word ik gek.” Even helemaal niets behalve zijzelf en haar laptop. “In het begin moest ik van mezelf de tijd goed gebruiken, maar inmiddels ben ik er ook helemaal oké mee als ik in de middag mijn laptop dichtklap en met mijn ogen dicht in bad ga zitten. In dat boshuisje hoor ik mezelf weer denken.”
Het was alsof ik werd ingewijd in een geheim, een mogelijkheid waar ik het bestaan niet van wist. Ik had überhaupt nog nooit over die optie nagedacht.
Ik ben meteen gaan zoeken en vond een tiny house in het noorden van Noord-Holland, op een camping midden in het bos. Met een houtkachel, een buitendouche en een vuurschaal, en een stadje in de buurt op minder dan een uur lopen. Ik wist: dit is precies wat ik nodig heb – volledig prikkelvrij. Toch lukte het me op de een of andere manier niet om op ‘Book now’ te klikken. Alleen iets boeken, puur voor mezelf, voelde gek.
En dat vind ik dan weer heel stom van mezelf, want als ik Instagram open, zie ik de laatste tijd steeds vaker vrouwen die tijd voor zichzelf boeken. Workcations, mamaretreats in Portugal, maar ook drie weken solo backpacken in Nepal. Een vriendin, net moeder geworden van haar tweede kind, postte op haar verjaardag een foto van zichzelf – alleen – in een luxe hotel op Ibiza. Een collega deelde dat ze voor het eerst een retraite in de bergen van Andalusië had geboekt, omdat ze knopen wilde doorhakken over haar carrière. Ik zie foto’s van voeten op verlaten stranden in Thailand, een brug in Sevilla en een zwembad in Egypte. Op Facebook zijn er hele groepen voor solo travellers waar vrouwen elkaar tips geven (“Wat doe je met het eten?”, “Gaan jullie ’s avonds alleen de straat op?”). Het lijkt bijna alsof iedereen tegenwoordig elk jaar minstens één vakantie alleen boekt.
Even googelen bevestigt het beeld: volgens gegevens van Airbnb is het aantal soloreizen gemaakt door Nederlanders in 2022 met ongeveer 70% gestegen ten opzichte van 2021. Daarnaast blijkt uit een onderzoek van TUI dat solo reizen steeds vaker een bewuste keuze is voor ‘me-time’. Volgens een recent onderzoek van American Express kiest 87% er bewust voor om alleen op vakantie te gaan. Vooral omdat ze vrijheid en flexibiliteit belangrijker vinden – en dus niet omdat ze ‘niemand hebben om mee te gaan’. Ongeveer een derde doet dat terwijl ze een gezin heeft. We zijn dus niet alleen bereid om alleen te reizen, we doen het uit vrije wil.
Een van die vrouwen is Jorinde Olling (36), moeder van Tanko (2). Ze richtte zes jaar geleden Thanks for the Trip op, een reisbureau dat zich richt op de soloreiziger. “Ik heb het altijd heerlijk gevonden om alleen op vakantie te gaan en ook toen ik een relatie kreeg heb ik meteen gezegd dat ik daar eigenlijk niet mee wilde stoppen. Het liefst stop ik mijn tentje in mijn achterbak en rij op de bonnefooi naar een willekeurig land, Kroatië bijvoorbeeld. Ik beleef een bestemming dan zoveel intenser. Je hoeft niet een gesprek op gang te houden of concessies te doen. Ik ga ook graag met mijn vriend op vakantie, maar wanneer ik alleen ga, voel ik me echt veel meer één met de bestemming. Dan gooi ik een rugzak op mijn rug met mijn schilderspullen en kan de hele dag in de natuur zijn.” Vol nieuwe energie en plannen komt Jorinde dan thuis. “In het dagelijks leven merk ik dat ik soms een beetje verdwaal. Wat wil ík nou eigenlijk? Je bent zo druk met werk en zorgen. Op zo’n reis ervaar ik eindelijk weer de hoofdruimte om gewoon even te zijn.”
En dat is ook wat mij opvalt als ik met vrouwen praat die alleen reizen: het is vooral een investering in zichzelf, niet simpelweg een kans om bezienswaardigheden af te vinken. Of je nu één nacht in je eentje in een stadshotel doorbrengt of eindelijk die safari maakt waar je sinds Out of Africa van droomt – je hoeft niet ver weg om de vruchten te plukken van een soloreis. Ook een weekendje Parijs kan al veel opleveren. Eindeloos door de stad slenteren, winkels in zonder een zuchtende partner of huilende kinderen, neerstrijken op een terras met een boek. Het is soms een drempel waar je overheen moet, maar dat komt vooral door hoe we in de maatschappij aankijken tegen alleen zijn – en dat nog altijd verwarren met eenzaamheid. Daardoor missen we de voordelen van solotijd.
De reis als een soort therapie dus. “Veel vrouwen voelen zich verantwoordelijk voor alles in hun leven en voor de mensen om hen heen,” zegt ook psycholoog Dr. Jessamy Hibberd, auteur van The imposter cure, in The Guardian. Reizen wordt daardoor een essentiële onderbreking, een kans om los te laten en te zien dat de wereld gewoon doordraait zonder dat jij overal voor hoeft te zorgen. Het helpt je om weer in contact te komen met jezelf, met wie je was in eerdere fases van je leven, en om eindelijk je eigen behoeften op de eerste plek te zetten.
Tekst gaat verder onder de podcast
Het zijn inderdaad vooral vrouwen die alleen reizen. Even zoeken op internet leert dat experts daar verschillende verklaringen voor geven. Op vakantie gaan wordt gezien als een snelle route naar welzijn en zelfontplooiing – twee dingen waarin vrouwen tegenwoordig veel meer tijd én geld investeren dan mannen. Niet alleen hebben vrouwen nu meer middelen en minder verplichtingen dan eerdere generaties, ze lijken ook simpelweg avontuurlijker. Mannen gaan sowieso nergens heen als hun partner de vakantie niet regelt – op een vrijgezellenfeest na. Psycholoog Lisa Marie Bobby stelt in The New York Times dat het relatief lage aantal mannen dat solo reist ook te maken heeft met de manier waarop zij relaties aangaan. Mannen bouwen volgens haar relaties op via activiteiten, samen gamen of bowlen, bijvoorbeeld, terwijl vrouwen juist verbinding vinden via gesprekken en simpelweg tijd samen doorbrengen. Daarom zien mannen reizen eerder als iets dat je samen of in groepsverband onderneemt. Bovendien zijn ze volgens haar ook minder geneigd om zelf initiatief te nemen. “Soms geldt: als je mannen aan hun lot overlaat, doen ze gewoon niets”, zegt ze. Volgens Bobby verklaart dit deels waarom mannen minder solo reizen, al verschilt het natuurlijk per persoon.
Toch is solo reizen als moeder niet helemaal zonder controverse. Op social media kreeg Tess Milne onlangs nog flink wat negatieve reacties toen ze postte dat ze er in haar eentje op uit was gegaan, nota bene voor een programma waar ze aan meedeed. Egoïstisch om je kinderen in de steek te laten, luidde de kritiek. Deze reacties zijn veelzeggend: ze laten zien hoe streng en hardnekkig de maatschappelijke normen nog steeds zijn over wat een ‘goede moeder’ hoort te doen. Vrouwen worden bijna reflexmatig beoordeeld op hun bereidheid om zich op te offeren, en zelfs een korte periode van alleen zijn wordt gezien als egoïstisch. Het maakt duidelijk dat solo reizen voor vrouwen niet alleen een persoonlijke keuze is, maar ook een kleine rebellie tegen een diepgeworteld verwachtingspatroon. Dat beeld van de opofferende moeder is hardnekkig, en veel vrouwen ervaren nog steeds schuldgevoelens wanneer ze tijd voor zichzelf nemen.
Karin, moeder van drie kinderen en blogger op Mama’s Meisje: “Vier jaar geleden ging ik voor het eerst twee weken in mijn eentje naar Aruba, iets wat ik daarna vaker deed. Een verademing. De eerste dagen zat ik heel erg met thuis in mijn hoofd. Gaan mijn kinderen mij niet te veel missen? Maar daarna was dat gevoel weg. Ik vond het heerlijk om ’s ochtends een handdoek en een tijdschrift in mijn tas te schuiven en de deur uit te lopen. In het dagelijkse leven cijfer ik mezelf vaak weg. Als de kinderen iets leuk vinden, vind ik het al snel ook prima. Op zo’n solotrip draait het weer even helemaal om mij. Wat vind ik eigenlijk leuk om te doen? Het is goed om dat niet uit het oog te verliezen. Toch krijg ik vaak te maken met opmerkingen. ‘Wat doe je je man aan?!’ roepen mensen vaak. Ik verbaas me daarover. We leven in 2026: Alsof een vader geen twee weken voor zijn kinderen kan zorgen?”
Ik ben na twee kinderen bijna vergeten hoe het is om wakker te worden met het idee dat zich niet alleen een dag, maar zelfs een hele week voor je uitstrekt waarin je alleen met jezelf rekening hoeft te houden. Ik weet nog dat ik als twintigjarige voor een jaar naar Zuid-Afrika vertrok. Alleen. En hoe onafhankelijk en sterk ik me toen voelde. Ik mis dat gevoel. Op de terugweg blijft de terloopse mededeling van de solovakantie van de oud-collega door mijn hoofd spoken. Waarom doe ik dit eigenlijk niet gewoon? Waar wacht ik op? En op wie? Eenmaal thuis begin ik meteen te googelen en boek een bestemming. Geen wereldreis, geen bucketlist-bestemming, maar een paar dagen in een spa-resort in Duitsland. Offline, alleen met een boek, een badjas en mijn eigen gedachten. Geen gesprekken om gaande te houden, geen kinderen die je naam roepen, geen afleiding behalve jezelf. En misschien is dat wel de grootste winst van alleen op reis gaan: simpelweg dat je het doet.
Ook Jolie (38) ging solo op reis. Ze was net gescheiden en besloot voor het eerst alleen op vakantie te gaan. Geen man, geen kinderen, geen verplichtingen. Tot ze in een Italiaanse ijssalon oog in oog kwam te staan met een man die haar volledig van haar stuk bracht. Eén knipoog was genoeg om haar zomer een heel andere wending te geven. Hier lees je haar zwoele reisverhaal.
Anouk (37) dacht dat ze inmiddels wel wat gewend was van haar dochter Maud. Vragen over poep, piemels en waarom papa wél een baard mocht maar zij geen glitterjurk naar de supermarkt: prima. Daar draaide ze haar hand niet meer voor om. Maar na zwemles, in een kleedkamer vol halfnaakte mensen en zoekgeraakte onderbroeken, besloot […]
Een naam kiezen voor je baby is al lastig genoeg, maar Suzes vierjarige dochter Saar had er ook nog zo haar eigen ideeën over.
Anne woont met haar gezin diep in de bossen van Zweden. De dichtstbijzijnde buren – en zelfs de brievenbus – zijn zes kilometer verderop. Water komt uit eigen bron, stroom van zonnepanelen en telefoonbereik is er vrijwel niet. Een vrij leven, maar vergis je niet: het is ook keihard werken.
Carola de Koning (46) werkte als leerkracht en kindercoach en specialiseerde zich in stress bij kinderen. Nu is ze onderwijsdeskundige bij Wijzer over de Basisschool en ontwikkelt zij samen met haar team nieuwe leermiddelen. Ze is expert in toetsstress rondom toetsen van IEP, Leerling in beeld (Cito) en de Doorstroomtoets. In haar columns neemt ze […]
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (4). Ze heeft twee jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Dat een bevalling zich niet laat plannen, blijkt wel uit het bevallingsverhaal van Romee Abrahams. Terwijl op het erf het grote verjaardagsfeest van haar vader in volle gang was, dienden de weeën voor haar tweede zoon Alfie zich aan.
