Je schoonmoeder die graag helpt met de kinderen? Heerlijk, zou je denken. Maar voor deze moeder werd die hulp steeds minder gezellig toen haar schoonmoeder zich voortdurend bemoeide met de opvoeding van haar dochter. Op een dag was ze er zó klaar mee dat ze besloot de deur niet meer open te doen. Terwijl ze gewoon thuis was.
Hanneke: ”Mijn schoonmoeder bedoelt het waarschijnlijk goed. Dat heb ik mezelf tenminste heel lang voorgehouden. Ze helpt veel met onze kinderen en zeker nu ik een drukke nieuwe baan heb en mijn man regelmatig voor zijn werk weg is, kan ik die hulp goed gebruiken. Alleen begon ze zich steeds meer met onze dochter te bemoeien. Op een gegeven moment wist ik voordat ze binnenkwam al dat er weer ergens commentaar op zou komen. Tot ik op een middag besloot de deur gewoon niet meer open te doen.
Sinds ik met mijn nieuwe baan ben begonnen, voelt het soms alsof ik alleen maar aan het rennen ben. De kinderen moeten naar school en de opvang, ik moet werken en ondertussen moet thuis natuurlijk ook alles doorgaan. Mijn man is voor zijn werk regelmatig langere tijd weg, soms zelfs een maand. Op die momenten komt er dus veel op mij neer.
Mijn schoonmoeder helpt graag. In het begin vond ik dat alleen maar fijn. Ze paste soms op, haalde de kinderen een keer op en kwam regelmatig even langs. Alleen veranderde ‘regelmatig’ langzaam in bijna iedere dag. Soms appte ze dat ze eraan kwam als ze praktisch al onderweg was. Andere keren stond ze gewoon voor de deur omdat ze toch in de buurt was.
Vooral met onze dochter heeft ze iets bijzonders. Zelf heeft ze alleen zoons gekregen en ze vindt het geweldig dat er nu eindelijk een meisje in de familie is. Ze koopt regelmatig iets voor haar en komt dan aanzetten met jurkjes, haarspeldjes of andere dingen die zij typisch bij een meisje vindt passen. In het begin vond ik dat nog schattig. Tot ik begon te merken dat ze ook nogal duidelijke ideeën heeft over hoe onze dochter zich volgens haar hoort te gedragen.
Als ik mijn dochter een stoere broek of trui aantrok, kon mijn schoonmoeder vragen of ze niet iets meisjesachtigers had. Een keer zei ze zelfs dat je zo bijna niet kon zien dat het een meisje was. Ik lachte het toen nog weg, maar ondertussen dacht ik: waarom zou iedereen dat überhaupt moeten kunnen zien?
Daar bleef het niet bij. Aan tafel lette ze op hoe mijn dochter at en als ze op de grond zat te spelen, moest ze volgens mijn schoonmoeder netter zitten. Wanneer mijn dochter na het eten met mij mee naar de keuken liep, vond ze dat juist geweldig. Dan kon ze alvast een beetje leren hoe dat allemaal moest.
Toen mijn dochter vertelde dat een vriendinnetje op voetbal zat en zij dat misschien ook wilde, kwam er opnieuw commentaar. Mijn schoonmoeder vond voetbal toch vooral iets voor jongens. Dat was voor mij wel een moment waarop ik dacht: nu maak je het echt te gek.
Het begon me vooral op te vallen dat ze bij onze zoon totaal anders was. Als hij met vieze handen aan tafel zat, was hij gewoon een kind. Als onze dochter knoeide, moest ze leren netjes te eten. Als hij buiten onder de modder zat, had hij lekker gespeeld. Bij haar werd er meteen een opmerking gemaakt over haar kleding.
Tekst gaat verder onder de podcast
Ik heb meerdere keren geprobeerd duidelijk te maken dat wij onze dochter niet anders willen opvoeden omdat ze een meisje is. Als ze wil voetballen, mag ze voetballen. Als ze liever een broek draagt dan een jurkje, is dat ook prima. En thuis hoeft ze van mij echt niet voortdurend na te denken over hoe ‘een meisje’ hoort te zitten.
Mijn schoonmoeder wuifde dat meestal weg. Ze bedoelde het niet verkeerd en ik moest het volgens haar niet zo serieus nemen. Daardoor begon ik soms zelfs aan mezelf te twijfelen. Misschien stelde ik me inderdaad aan. Het waren tenslotte maar opmerkingen.
Maar als iemand bijna dagelijks over de vloer komt, zijn het op een gegeven moment niet meer ‘maar opmerkingen’. Ik merkte dat ik vlak voordat ze kwam al keek wat mijn dochter aanhad. Niet omdat ik vond dat er iets mis mee was, maar omdat ik geen zin had in wéér een opmerking. Soms ruimde ik zelfs snel iets op omdat ik wist dat ze anders zou vragen waarom ik daar nog niet aan toe was gekomen. Daar schrok ik eigenlijk van. Het was mijn eigen huis en toch voelde ik me steeds vaker bekeken.
Op een middag kwam ik thuis na een ontzettend drukke dag. Mijn man was weer voor langere tijd weg, ik had de kinderen net opgehaald en thuis was het chaos. Er lagen tassen in de gang, mijn zoon was chagrijnig en mijn dochter wilde ineens iets anders eten dan wat ik aan het maken was. Toen ging de bel.
Ik keek door het raam en zag mijn schoonmoeder staan. Ze had niet gebeld of geappt dat ze langs zou komen. Normaal gesproken zou ik de deur gewoon opendoen, ook als het eigenlijk totaal niet uitkwam. Maar ik stond daar in mijn keuken en wist gewoon: als ik nu opendoe en ze begint ergens over, word ik boos. Dus ik bleef staan.
Ze belde nog een keer. Daarna zag ik mijn telefoon oplichten. Ik voelde meontzettend kinderachtig, want natuurlijk had ik ook gewoon kunnen zeggen dat het niet uitkwam. Maar ik had op dat moment simpelweg geen zin om mezelf in mijn eigen huis weer te moeten verdedigen. Na een paar minuten liep ze weg.
Die avond voelde ik me ergens opgelucht en tegelijkertijd schuldig. Mijn schoonmoeder houdt ontzettend veel van haar kleinkinderen en ik weet dat ze denkt dat ze helpt. Zeker als mijn man weg is, heeft ze ook echt dingen voor me gedaan waar ik haar dankbaar voor ben. Maar hulp voelt niet meer als hulp als er voortdurend commentaar bij komt.
Ik probeer nu duidelijker mijn grenzen aan te geven en laat ik haar ook niet meer automatisch langskomen wanneer het haar uitkomt. Dat gaat de ene keer beter dan de andere. Dat ik die middag gewoon thuis was toen zij voor mijn deur stond, heb ik haar alleen nooit verteld. En dat houd ik voorlopig ook maar zo”.
Een schoonmoeder die overal commentaar op heeft? Ezra (31) kan erover meepraten. Na de zoveelste sneer over haar dochter barstte de bom. En dat allemaal om een paar druiven. Lees hier haar verhaal.
Dit artikel verscheen oorspronkelijk op Mamaplaats.nl. Nog niet uitgelezen? Op Mamaplaats vind je nog veel meer herkenbare, persoonlijke en eerlijke verhalen over het moederschap en gezinsleven.
Deze naam is gefingeerd, deze moeder wil graag anoniem blijven
Zwanger zijn is prachtig, maar laten we eerlijk zijn: met een steeds groter wordende buik worden zelfs de simpelste dingen een uitdaging. Daar kan Roxanne Bertels, de zwangere vriendin van wielrenner Mathieu van der Poel, inmiddels over meepraten. Op Instagram deelt ze een grappige gedachte die voor veel zwangere vrouwen herkenbaar zal zijn.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week vertelt Joy (30) over het Tikkie dat ze van haar schoonmoeder kreeg.
Als je zwanger bent en je werkt, dan willen mensen daar nog wel eens naar vragen. Naar je verlof, met name. Want: jij gaat er dit jaar even tussenuit. Zij niet. ‘Heb je zin in die vijf maanden vrij zijn?’, vraagt iemand aan me. Ik antwoord dat ik daar inderdaad wel naar uitkijk, ja. Pas […]
Video
Drie kinderen, bomvolle agenda’s en af en toe een flinke woordenwisseling: ook bij Kim Kötter (44) en Jaap Reesema (42) is het echt niet altijd rozengeur en maneschijn. Toch weet Kim na veertien jaar samen één ding heel zeker: zij en Jaap worden samen oud. Daar heeft ze zo haar redenen voor.
Bij opa en oma gaat het soms net even anders dan thuis. Geen tablet aan tafel, eerst netjes gedag zeggen en na het eten misschien nog een potje kaarten. Hoewel kinderen daar niet altijd meteen enthousiast van worden, blijken juist die ouderwetse gewoontes waardevol.
Video
De meeste moeders zullen het wel herkennen, als je kind klaagt over pijn, ben je de eerste die de huisarts belt, maar als je zelf ergens last van hebt, neem je dat niet serieus. Zo ook Elske.
