Beeld: Canva
Marjolein en haar vriend waren al de hele dag bezig met toewerken naar het hoogtepunt van die dag (letterlijk en figuurlijk). Die avond pakte echter behoorlijk anders uit dan gehoopt.
Marjolein*, samen met Jeroen, moeder van Hugo (5) en Wout (2): “Het begon al toen ik een foto stuurde van het lingeriesetje wat ik aan trok die ochtend. Die appjes gingen de hele dag door. We waren helemaal opgewarmd voor die avond. We haalden de kinderen op en stonden te zoenen in de keuken. Aan de eettafel keken we elkaar steeds net wat te lang aan. Je weet wel, dat puberachtige gedoe waar je stiekem nog steeds heel blij van wordt.
‘Wacht maar tot straks’, fluisterde Jeroen, toen we eindelijk de kids op bed gingen leggen. Nou, ik wachtte. De kinderen ook trouwens, want die leken ineens collectief besloten te hebben dat slapen zwaar overrated was. Nog een slok water, nog een knuffel, nog een existentiële vraag over dinosaurussen, alles kwam voorbij. Wij ondergingen het, met één gezamenlijk doel.
Eindelijk. Stilte. Jeroen keek me aan. Ein-de-lijk, het was zo ver. Dit werd een goed moment. Een heel goed moment zelfs. Geen Netflix, geen afleiding, gewoon wij, in bed. Dus we stonden op. Geen woorden nodig. Dit was duidelijk. Deur dicht, lichten uit, spanning aan. En toen gebeurde het.
We dachten allebei exact hetzelfde: zo snel mogelijk dat bed in. Alleen… we hadden allebei niet bedacht dat we dat dus tegelijk zouden doen. Vanuit een andere hoek. In het donker. Met volle overtuiging. Wat volgde was geen romantische landing, maar een keiharde klap. Volle kopstoot. Recht op mijn neus.
Ik hoorde het nog voordat ik het voelde. Zo’n akelig geluid waarvan je meteen weet: dit is niet goed. En toen kwam de pijn. De tranen. En zijn paniek. ‘OH MIJN GOD, GAAT HET?!’ Nou, nee. Het ging niet. Ik lag daar half dubbelgevouwen, hand op mijn gezicht, terwijl ik ergens ook moest lachen omdat dit zó bizar was. De hele avond spanning opbouwen om vervolgens knock-out te gaan nog vóór er überhaupt iets gebeurd is. Hoe dan?
Ik verging van de pijn en het bloed stroomde met liters tegelijk mijn neus uit, dus dit was echt foute boek. In no-time zaten we in de auto richting het ziekenhuis. De buurvrouw was opgetrommeld om op de kinderen te passen. Ik zat met een handdoek tegen mijn neus, die razendsnel doordrenkt was met bloed en Jeroen zat compleet in de stress.
Op de eerste hulp kwam natuurlijk de vraag: ‘Wat is er gebeurd?’ Uhm. Ja. ‘Eh… we sprongen tegelijk in bed.’ Je voelt gewoon dat ze denken: uhu, sure. Maar het was toch echt zo. Diagnose: gebroken neus. Resultaat: weken rondlopen met een gezicht dat eruitzag alsof ik een bokswedstrijd had verloren.”
Hannie is moeder van drie puberzonen en runt samen met haar man een groot bedrijf. Achter dit idyllische plaatje schuilt een heftige tijd: 16 jaar ondragelijke pijn na een totaalruptuur tijdens haar eerste bevalling. Zonder diagnose. Inmiddels is die diagnose er gelukkig wel. Je leest het hier.
* In verband met privacy zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bij de redactie bekend.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Een broek, spijkerrok of gewone jurk? Lou (7) bedankt ervoor. Marloes’ dochter weigert gewone kleding aan te trekken. Als het aan haar ligt, vertrekt ze iedere ochtend in een prinsessenjurk naar school.
Een stiekem gefilmde TikTok van moeder Sam (@samninawolf) raakte miljoenen moeders recht in het hart. In de video zie je hoe haar zoon Wolf zijn autistische zus Nina liefdevol helpt en kalmeert – zonder te weten dat iemand kijkt. Dit is nou echte broederliefde.
