Beeld: KAS Magazine
Hannie Moors-Swinkels (47) is moeder van drie puberzonen en runt samen met haar man een paprikakwekerij in Brabant. Zo’n echte Boer Zoekt Vrouw-setting dus, inclusief familiebedrijf en lange werkdagen.
Maar achter dat plaatje schuilt een verhaal dat allesbehalve idyllisch is. Na haar eerste bevalling hield Hannie chronische pijn over. Ze kon slechts een paar minuten staan en korte stukjes lopen, maar niemand kon haar vertellen waarom dat was. Uiteindelijk was ze zelfs afhankelijk van een rolstoel om zich voort te bewegen.
“Mijn eerste zwangerschap was eigenlijk heel ontspannen”, vertelt Hannie. “Ik werkte nog bij de Rabobank en ging gewoon met betaald verlof. De bevalling? Die ging… misschien iets té relaxed. Het werd een thuisbevalling en eindigde met een totaalruptuur. Alles wat kapot kon, was kapot.”
Ze werd met spoed naar het ziekenhuis gebracht. “Daar hebben ze uren geopereerd. De gynaecoloog daar zei: ‘In het slechtste geval kun je totaal incontinent worden, in het beste geval kan je je scheetjes niet meer ophouden’. Incontinent werd ik gelukkig niet, maar ik hield wel klachten. Voornamelijk heel veel pijn.”
Wat volgde was een lange zoektocht en jaren zonder diagnose. “Ik ging van huisarts naar specialist, van alternatief naar regulier en terug. Maar overal kreeg ik hetzelfde te horen: ‘Het ziet er gewoon goed uit.’ Alsof het dan ook goed ís. Aan de buitenkant zag je er inderdaad niks van. Ik werd van het kastje naar de muur gestuurd, tot ze zelf ook toegaven dat ze het gewoon niet wisten.”
Ondertussen werd ze twee keer opnieuw moeder. “Mijn andere zoons zijn met een keizersnede geboren. Die zwangerschappen waren heel zwaar, want er kwam nog meer druk op het pijnlijke gebied in mijn lijf. Maar ja, je gaat door. Je hebt een gezin, inmiddels ook een eigen bedrijf… alles draait maar door.”
Het bedrijf – een familiebedrijf dat Hannie en man Rob van zijn ouders overnamen – groeide ondertussen flink. “We kochten grond bij, investeerden enorm. Het was keihard werken. Maar mijn lichaam kon dat helemaal niet aan.” Ze probeerde te revalideren. “In dat revalidatietraject zeiden ze: je mag een half uur per dag werken. Nou, probeer dat maar eens met een eigen bedrijf. Dat gaat niet. Er is geen arbo-arts, geen vangnet, geen potje met geld. Dus je gaat door. Tot het niet meer gaat. Ik kon uiteindelijk niet eens meer verder lopen dan de brievenbus. Ik heb zes jaar in een rolstoel gezeten. Ik had geen sociaal leven meer, lag om negen uur ’s avonds in bed, ik kon niks meer. Ik kon niet meer bijdragen in het huishouden en niet in ons bedrijf. Ik voelde me zó waardeloos.”
Wat misschien nog wel het zwaarst was, wat het onbegrip. “De pijn zat op een plek waar je het niet snel over hebt. ‘Ik heb altijd pijn aan mijn kont’, dat vertel je niet zomaar tegen iemand. Als je googelt op ‘pijn aan je kont na bevalling’, kom je ook nergens. En artsen wisten dus ook niet wat het was. En omdat je het niet ziet, geloven mensen het vaak ook niet. ”
Zelfs dichtbij huis was het soms ingewikkeld. “Mijn man Rob is een echte tuinder. Een schat, en hij hielp me waar hij kon, maar hij begreep het niet altijd. En dat is ook logisch. Hoe leg je iets uit wat je zelf niet eens snapt? Niemand leek me te kunnen helpen. Het was een enorm eenzaam gevoel.”
Pas drie jaar geleden kwam er eindelijk beweging in haar situatie. “Ik deed mee aan een documentaire van Eva Jinek, De Wereld van Eva, over pijn na bevallingen. Daardoor kwam ik bij een andere gynaecoloog terecht. En die kwam eindelijk, na zestien jaar, met een diagnose: pudendus neuralgie.”
Eindelijk een naam. Eindelijk erkenning. “Ik weet nog dat ik dacht: mijn oudste heeft nog eerder zijn mavodiploma dan dat ik een diagnose heb voor mijn klachten.” Ze startte met pijnbehandelingen. “Het zijn heftige behandelingen, echt heel naar. Maar ze geven me wel iets terug: een stukje leven. En dat is me alles waard.”
Hoe het nu gaat? “Beter. Maar nog steeds beperkt. Ik kan weer wandelen, even staan, werken. Maar slenteren of langer dan een half uur stilstaan lukt niet. Ik moet nog steeds continu keuzes maken: waar ga ik mijn energie aan besteden vandaag? Vaak werk ik in de ochtend en doe ik ’s middags rustig aan. Voorheen moest kon ik niks meer daarna, dan was mijn energie volledig op, dus dat is een verbetering.”
En dat blijft een uitdaging. “Ik ben altijd iemand geweest die snel over haar grenzen ging. Mijn kracht is ook mijn valkuil. Juist omdat ik zo lang zo ver over mijn grenzen ben gegaan, heeft me dat blijvende schade opgeleverd. Ik leer steeds beter prioriteren, maar het blijft lastig. Bijvoorbeeld met Kom in de Kas – dat vind ik zó leuk, daar wil ik alles voor geven. Maar ik weet ook: daarna lig ik er helemaal af. Ergens accepteer je dat, en ergens blijft het toch altijd balen.”
Tekst gaat verder onder de video.
Haar zoons – inmiddels drie pubers – kennen haar niet anders. “Ze weten dat mama veel niet kan. Maar ik heb ze altijd kind willen laten zijn. Ze hebben nooit extra taken gekregen of voor mij moeten zorgen, dat vond en vind ik niet oké. Nu ik meer kan door de pijnbehandelingen, moesten ze daar juist aan wennen. Ik was niet die moeder die meedeed in de speeltuin. Maar voor hen was dat normaal. Sterker nog: zij vonden andere moeders die mee gingen schommelen juist gek.”
En haar oudste? “We hebben het erover gehad. Ik vroeg hem of hij wist hoe dat was gekomen, dat ik in een rolstoel belandde. Dat wist hij wel. Ik zeg altijd: de bevalling is fout gegaan, niet zijn geboorte. Ik heb daar altijd heel bewust op die manier over gesproken, omdat ik absoluut niet wil dat hij het gevoel heeft dat het door hem komt. Gelukkig ervaart hij het ook niet zo.”
“Het blijft verdrietig dat de dag dat zijn leven begon, het mijne ophield. Want zo voelt het wel nog steeds. Maar mijn situatie heeft me ook veel geleerd. Genieten van de kleine momenten, focussen op wat wél kan en prioriteiten stellen. Ook ben ik de mensen om ons heen nog meer gaan waarderen. Als je zelf in de shit zit, kom je er echt achter op wie je echt kunt bouwen en dat is zo waardevol.”
“Vooral het mooie zien in de dagelijkse dingen, dat gun ik anderen ook. Ik weet nog dat ik met mijn kind naar de bakker ging. Ik in de rolstoel, hij op zijn fietsje. Dat was mijn uitje van de dag. En daar kon ik zó van genieten. Terwijl ik hier anders misschien nooit bij stil had gestaan. Als je zwanger bent, denk je dat alles maakbaar is. Mooie outfits, perfecte plaatjes, zeker op social media maken moeders elkaar helemaal gek… Maar het zit ’m juist echt in de kleine momenten.”
Hannie zet zich actief in om meer aandacht te vragen voor pijn na bevallingen. “Het is toch onvoorstelbaar dat er in deze tijd nog steeds vrouwen zijn die na een bevalling met pijn rondlopen? Er zijn maar een paar artsen in Nederland die pudendus neuralgie herkennen. En dat is maar één van de vele aandoeningen die gepaard kunnen gaan met een bevalling. Dat moet echt anders. Vrouwen worden niet gehoord. Terwijl serieus genomen worden en een diagnose krijgen zóveel verschil maakt.”
“Mijn situatie komt niet vaak voor, maar als het gebeurt, is het zaak dat je zo snel mogelijk de pijnbestrijdingsbehandelingen ondergaat. Na zestien jaar kunnen de artsen niet zeggen in hoeverre mijn situatie gaat verbeteren, maar als je er sneller bij bent, is de kans op herstel veel groter. Hannie’s boodschap is duidelijk: “Hoor die vrouwen. Neem klachten serieus. En als je als vrouw denkt: dit klopt niet, blijf zoeken. Blijf niet rondlopen met die pijn.”
Op 12 april kan je tijdens Kom in de Kas een kijkje nemen bij Hannie en haar tuindersbedrijf. Voor meer info, zie hier.
Na een periode waarin het leven voor Greetje Hakvoort niet altijd even soepel liep, lijkt er nu vooral ruimte voor iets veel mooiers: blijdschap in de familie.
Sommige ouders herkennen het kunstwerk van hun kind meteen tussen twintig anderen. Niet door de naam erop, maar door de onmiskenbare… stijl.
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (3). Ze heeft 2 jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen met het leven over de grens met een jong gezin en de hoogtepunten en worstelingen van […]
Opvoeden: we doen allemaal maar wat. Want laten we eerlijk zijn, niemand heeft een handleiding gekregen. Maar leraren valt het meteen op.
Mijn 2-jarige dochter onderhandelt tegenwoordig met mij. Ik vrees dat dit mijn eigen schuld is.
Ze dacht dat ze als moeder inmiddels al heel veel had gezien, maar deze bizarre vondst in de luier van haar zoontje maakte de 41-jarige Mirthe zelfs sprakeloos.
