Deborah: ‘Er is inmiddels therapie nodig om mijn zoon te helpen omgaan met ervaringen die eigenlijk veel te groot zijn geweest’

column deborah Eigen beeld

Deborah (31) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.

Lees verder onder de advertentie

Vanaf het eerste moment zou je je kind tegen alles willen beschermen. Tegen pijn, verdriet, angst en alles wat er nog meer bij kan komen. Je wilt degene zijn die ze geruststelt, die ervoor zorgt dat ze zich veilig voelen en bij wie ze altijd terechtkunnen. Maar wat als je juist degene bent die naast ze staat, terwijl ze iets moeten ondergaan waar je ze zo graag voor had willen behoeden?

Lees verder onder de advertentie

Sinds mijn jongste een halfjaar oud is, is het ziekenhuis met tussenpozen een onderdeel van ons leven. Wat voor andere gezinnen misschien een uitzondering is, is voor ons inmiddels iets waar we rekening mee houden. Afspraken, onderzoeken, opnames en alles wat daarbij komt kijken. Je raakt er op een bepaalde manier mee vertrouwd, al weet ik niet of je daar ooit echt aan went.

Impact

De afgelopen tijd werd ik me opnieuw bewust van hoeveel impact alles heeft gehad. Niet alleen op hem, maar ook op mij als moeder. Er is inmiddels therapie nodig om hem te helpen omgaan met ervaringen die voor zo’n klein kind eigenlijk veel te groot zijn geweest.

Lees verder onder de advertentie

En iedere keer dat ik hem tijdens die therapie zie worstelen, voel ik het opnieuw. Het geluid van zijn verdriet, het verzet, de angst die ik in zijn kleine gezichtje zie. Het gaat door merg en been. Je weet dat het nodig is, dat het hem uiteindelijk moet helpen, maar dat maakt het niet makkelijker om aan te zien.

Ook tijdens de ziekenhuisopnames merk ik hoe machteloos je als moeder kunt zijn. Je probeert rustig te blijven, stelt gerust, houdt een handje vast en zoekt naar manieren om je kind vertrouwen te geven. Maar er zijn momenten waarop niets lijkt te helpen. Momenten waarop je zelf ook niet meer weet wat je moet doen, behalve er zijn.

Lees verder onder de advertentie

Therapie

Je hoopt bij voorbaat dat het zo rustig mogelijk verloopt voor hem, en dat alles gaat zoals gepland. Maar dat loopt soms gewoon anders. Zelfs de medicatie die hem zou moeten helpen rustig en slaperig te worden, blijkt niet voldoende. En dan volgen er weer andere stappen, andere pogingen en uiteindelijk zelfs narcose voor iets wat eigenlijk heel makkelijk had moeten zijn.

Lees verder onder de advertentie

Het zijn gewoon die momenten die je als moeder ook niet zomaar van je afschudt. Niet alleen vanwege wat er op dat moment gebeurt, maar ook omdat je weet dat er al zoveel aan vooraf is gegaan. Want hoe klein hij ook is, hij heeft inmiddels ervaringen opgedaan die hun sporen hebben nagelaten. Ervaringen die ervoor hebben gezorgd dat er therapie nodig is om hem te helpen verwerken wat hij heeft meegemaakt. En dan breekt er toch iets in je als moeder.

Geen schone lei

Ik had nooit gedacht dat ik op deze leeftijd van mijn kind bezig zou zijn met het verwerken van ziekenhuiservaringen. Dat er zoveel nodig zou zijn om hem te helpen omgaan met dingen.

En iedere keer wanneer er weer iets nieuws op de planning staat, merk ik dat ik ook de eerdere ervaringen meeneem. Je begint niet iedere keer opnieuw met een schone lei. Inmiddels weet je wat er allemaal mis kan gaan, hoe anders een onderzoek kan verlopen dan gehoopt en hoeveel impact het allemaal heeft.

Lees verder onder de advertentie

Meer lezen van Deborah en haar weg in het moederschap? Je leest haar andere columns hier.

Voeg ons toe als voorkeursbron
Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail