Beeld: Michelle van den Broek Fotografie
Elsemieke (32) is samen met T (34), moeder van twee zoontjes (5 en 3) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
In het midden van het land waren we als laatste aan de beurt met de zomervakantie en gaat de zomervakantie dus ook het langst door. Het is hier dus nog steeds vakantie. Althans, voor mijn oudste zoon. Zijn vader en ik moeten inmiddels weer gewoon werken, wat betekent dat hij naar de vakantiebso gaat en zijn broertje gaat gewoon naar de gastouder, zoals normaal.
Vorige week vrijdag was mijn eerste mamadag (sorry als je dat een goor woord vindt) na de vakantie, na een gekke werkweek, waarin het onmogelijk leek mijn mailbox leeg te maken, ik meteen ook een volledige werkdag miste in verband met de uitvaart van mijn oma en de de oudste zoon ineens totaal niet meer op zijn plek leek of bleek bij de vakantiebso, wat resulteerde in heel veel gehuil bij het afscheid nemen, waar dit zachtgekookte ei ab-so-luut niet mee kan dealen en daar de hele dag een enorm schuldgevoel aan over houdt.
De hele week was dus al een beproeving geweest, konden we wel zeggen. En toen was daar de eerste mamadag, de eerste dag met de kinderen zonder mijn vriend erbij in vier weken. En het was er een voor in de boeken. Niet per se op een goede manier.
Het begon al met dat ik in de ochtend mijn kleine teen zo ongelofelijk hard stootte tegen het ledikantje van de jongste, die al weken in een peuterbed slaapt. Dat ledikant stond dus al weken in de weg te staan. Ondanks dat we dus vakantie hadden, en gewoon thuis waren, dus wat voor excuus hadden we eigenlijk? Het ergste is misschien nog dat dit niet de eerste keer is dat ik mijn teen zo hard stoot dat ik er misselijk van word en er mank van loop. Het is ook altijd die teen. Inmiddels zijn we bijna een week verder en doet het nog steeds zeer, waardoor ik er wel vanuit kan gaan dat het gebroken is, of op zijn minst flink gekneusd. Dat begon al lekker!
Toen kwamen de jongens ermee dat ze naar ‘springles’ wilden. Daar bedoelen ze mee: het kleine kinderen uurtje bij een indoor trampolinepark in de buurt. Hartstikke leuk idee, ware het niet dat ik, 1. net mijn kleine teen had gebroken, en 2. niet meer kan trampolinespringen, want mijn hele bekkenbodem is naar de getver. Ik heb daar dus niks te zoeken.
Maar de heren hebben elkaar in de afgelopen vakantie vaker aangevlogen dan in de afgelopen drie jaar dat ze samen op deze planeet zijn, en het huis uit gaan lijkt te helpen, dus we gingen toch maar. Hop, in de bakfiets, lekker in het zonnetje, daar gingen we.
Manke Miekie deed haar best, deed sprongetjes op de trampolines met zo min mogelijke impact op de bekkenbodem, ging drie keer plassen in een uur, dook met gevaar voor eigen leven in een halflek springkussen, waardoor een zachte landing er met een volwassen gewicht bepaald niet in zat… Het was niet per se mijn droomtijdbesteding op een mamadag, maar de jongens waren in ieder geval blij.
Toen wilden we weer naar huis en gingen we nog even naar de wc – de vierde keer, voor mij, als je er dan toch bent – waar ik een vreemd geluid hoorde. Het duurde even voor ik besefte wat dat zou kunnen zijn, namelijk kletterende regen op het dak van de loods, en ik sprak de legendarische woorden: ‘Ik hoop niet dat dit regen is, wat ik hoor.’
Je raadt het al, het was uiteraard wel regen. En niet zomaar regen, maar met recht een hoosbui van heb ik jou daar. Sta je dan met je goeie gedrag. Had ik nou maar de auto gepakt. Buienradar kon me niet echt geruststellen, de piek moest nog komen en het zou nog minstens een half uur duren. Nog een half uur hier blijven, rond lunchtijd, wachten met twee hongerige kinderen, of een kleffe tosti kopen voor acht euro, sprak me allemaal niet echt aan.
En ach, we zijn toch niet van suiker? Dus we stapten in de bakfiets, de jongens piepend en mekkerend vanaf de eerste seconde, en binnen twee minuten volledig doorweekt. Het was volgens de bakfiets slechts acht-en-halve minuut fietsen en ik ben nog nooit in m’n leven zó natgeregend als in die paar minuten. Behalve misschien die keer dat ik jaren geleden vanaf het station naar huis fietste, eigenlijk net ná een hoosbui, en dacht droog over te komen en er vervolgens een vrachtwagen door een plas reed, vlak naast me, waardoor ik letterlijk door een muur van water fietste en alsnog drijfnat thuis aankwam.
Hoe dan ook, alles was drijfnat, de jongens waren letterlijk tot op hun onderbroek natgeregend. Ikzelf trouwens ook. Ik zag er zelf de lol wel van in, het was net alsof we onder de douche hadden gestaan, zo nat waren we geworden. De jongens vonden het minder grappig en het huilen stond ze nader dan het lachen. Vrij letterlijk. Dan maar in bad. Toen was het gauw weer goed.
Een mamadag uit duizenden. Het is misschien goed om te beseffen dat al het bovenstaande zich voor twaalf uur ’s middags heeft afgespeeld, dus we hadden de andere helft van de dag nog voor de boeg. Ik ben benieuwd wat de komende vrijdagen voor ons in petto hebben. In ieder geval maak ik nooit meer de fout om de weerapp niet te checken voor ik ergens heen ga. En waarschijnlijk ben ik dit voornemen volgende week weer vergeten.
Meer columns van Elsemieke lezen? Je vindt ze hier.
Wietze de Jager sprak in KINDEREN!!!! de podcast met Frank van der Lende en Leonie ter Veld over zijn kinderen, zijn leven op Bonaire en zijn grootste angst in het ouderschap.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Bo (31), die na een spontaan speeltuinbezoekje een opmerkelijk betaalverzoek kreeg.
Een naam bedenken voor je kind is nog best een klus. Kies je iets klassieks, iets unieks of ga je voor een naam die niemand snel vergeet? Destiny kreeg zo’n naam. Vooral haar tweede naam zorgt regelmatig voor opmerkingen.
Nog heel even en dan zijn Wietze de Jager en zijn vrouw Lieke met z’n zessen. Binnenkort komt er namelijk een baby bij. In zijn ochtendshow op Radio538 maakt de radio-dj bekend of ze een jongen of een meisje verwachten. Tijdens de zwangerschap van hun derde kind wilden Wietze en Lieke het geslacht niet weten, […]
Een nieuwe schooldag betekent meestal rennende kinderen, geroep op de gang en hier en daar een rugzak die net iets te enthousiast tegen een muur knalt. Maar niet bij basisschool De Oversteek in Nijmegen-Noord.
Sommige gezinsuitbreidingen zie je aankomen, andere zorgen voor een flinke verrassing. Bij Charly Luske en Tanja Jess is er in ieder geval iets veranderd in huis. En aan de enthousiaste reactie van Tanja te merken, is het hele gezin er maar wat blij mee.