Beeld: Getty
Iedere ouder maakt weleens een fout, maar sommige momenten blijven je voor altijd achtervolgen. Wat begon als een onschuldige speelsessie in het park, veranderde voor Sandra in een schuldgevoel dat ze al 14 jaar met zich meedraagt.
Sandra: “Mijn dochter Emily is inmiddels 16 jaar. Ze is een slimme, zelfstandige meid met een flinke dosis humor en we delen alles met elkaar. Nou ja, bijna alles. Want wat ze niet weet, is dat ik ooit haar pols heb gebroken. Dat weet niemand.
Het gebeurde op een zonnige middag in het park, toen Emily nog maar net 2 jaar oud was. Ze was een ondernemend peutertje, vol energie en altijd in voor avontuur. Die dag waren we aan het spelen. Ik hield haar aan beide handjes vast terwijl ik haar in de rondte zwierde. Ze gierde het uit van het lachen. Totdat het misging.
Bij de zoveelste zwaai hoorde ik een akelige knak. Het geluid deed mijn hart ineenkrimpen. En toen kwam de krijs. Niet zomaar een huilbui, maar een rauwe, hartverscheurende schreeuw. Ik zette haar meteen neer, terwijl ik mijn paniek probeerde te verbergen. Ze hield haar kleine armpje stijf tegen haar lijfje gedrukt en ik wist meteen dat er iets goed mis was.
We zijn zo snel mogelijk naar huis gegaan. Mijn hoofd tolde van de emoties: schuld, schaamte, angst. Ik wist dat ik een fout had gemaakt. Iedereen weet immers dat je een kind nooit aan de polsen moet optillen of ronddraaien, maar op dat moment had ik er niet over nagedacht. Hoe kon ik zo dom zijn geweest?
Toen we thuis waren, durfde ik de waarheid niet aan mijn man te vertellen. Ik schaamde me zó diep. Ik vertelde dat ze was gevallen van een speeltoestel. Hij geloofde me, natuurlijk – waarom zou ik daarover liegen? Emily was te jong om zelf te kunnen vertellen wat er was gebeurd, dus ik kwam ermee weg.
Emily bleef huilen, dus het duurde niet lang voordat we naar de eerste hulp gingen. Misschien was het gewoon gekneusd, hield ik mezelf voor. Maar diep vanbinnen wist ik ook wel dat ik mezelf voor de gek hield.
In het ziekenhuis vroeg de arts wat er precies was gebeurd. Ik loog opnieuw. De arts knikte begripvol en begon haar pols te onderzoeken. Maar ik voelde me alsof ik onder een vergrootglas lag. Wist hij dat ik loog? Kon hij aan me zien hoe erg ik me schaamde? Haar pols bleek gebroken.
Ik heb de waarheid nooit verteld. Emily heeft geen herinnering aan die middag in het park, en mijn man heeft nooit vermoed dat er meer speelde dan ik vertelde. Toch heb ik het nooit helemaal los kunnen laten, ondanks dat ze er niks aan over heeft gehouden. Ik denk zelfs dat we nu met zijn allen om zouden kunnen lachen. Maar ik durf het niet, niet na al die jaren.”
Je herkent het meteen: sommige oma’s zijn een soort magneet voor hun kleinkinderen. Je hoeft als moeder nauwelijks te vragen of ze mee wille en ze staan al met hun jas aan bij de deur. Niet alleen omdat oma lief is, maar omdat het bij haar altijd gezellig, actief en verrassend is. Deze oma’s hebben […]
Bo staat net ongelofelijk lekker te zoenen in het schoonmaakhok op school, met een leuke vader van het schoolplein, als ze ineens een kinderstemmetje hoort.
Haar dochter zeurde al tijden om dit kapsel, maar voor Luca stond vast: dat ging absoluut niet gebeuren. Dus probeerde haar dochter het bij haar vader…
De familie Bellinga zorgt opnieuw voor ophef. Tijdens hun reis door Zuid-Afrika plaatsen ze een video waarin ze een sloppenwijk bezoeken, waarbij een opmerking over de kinderen daar bij veel kijkers verkeerd valt.
Wil jij de schermtijd van je kinderen flink inperken? Volgens onderzoekers kun je je dan het beste focussen op je jongste kind.
Wat begon als een spannende zoektocht naar de liefde op tv, eindigt nu in een echt boeren-babyverhaal. Kijkers leefden massaal mee met Simone en boer Roel, en hoewel het in het programma geen klassiek sprookjeseinde leek te krijgen, bleek de liefde juist ná de camera’s pas echt te bloeien.
