Opgebiecht: ‘Ik vind alleen mijn eigen kinderen leuk. En zelfs die vaak niet’

Illustratie bij: Opgebiecht: ‘Ik vind alleen mijn eigen kinderen leuk. En zelfs die vaak niet’ Beeld: Canva
Elsemieke Tijmstra
Elsemieke Tijmstra
Leestijd: 3 minuten

Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Rumi, die kinderen eigenlijk gewoon niet zo leuk vind.

Lees verder onder de advertentie

Rumi, moeder van twee kinderen: “Ik weet dat ik dit eigenlijk niet hardop mag zeggen, maar… ik vind andere kinderen dus eigenlijk nooit leuk. Gewoon niet. Ik heb nul geduld met ze en nul interesse in de kinderen van vriendinnen. Zelfs mijn eigen kinderen vind ik regelmatig behoorlijk irritant.

Kijk, ik hou zielsveel van ze. Echt. Ik zou voor ze door het vuur gaan, een nier afstaan en desnoods mijn favoriete snack delen (oké, dat laatste met tegenzin). Maar echt leuk? Mwah. Kunnen we niet gewoon toegeven dat kinderen heel vaak gewoon echt irritant zijn? Om nog maar te zwijgen over de gore gewoonten die kinderen erop nahouden.

Lees verder onder de advertentie

Irritante kinderen

Andermans kinderen vind ik vooral… lawaaierig. Plakkerig. Onvoorspelbaar. Verjaardagen met kinderen, waar iedereen door elkaar gilt en ruzie maakt om niks? Mij niet bellen. Echt, dat vind ik de hel. Dan zit ik daar met een geforceerde glimlach, terwijl ik vanbinnen denk: wanneer kunnen we weer naar huis?

Lees verder onder de advertentie

En dan mijn eigen kinderen. Gelukkig heeft de natuur wel geregeld dat ik hen de leukste kinderen ter wereld vind en dat ik ook nog wat geduld heb gekregen met ze. Maar waarom kunnen ze eindeloos dingen vragen, discussiëren en zo dramatisch doen om niks?

“Mamaaaa, hij keek naar mij!”
“Mamaaaa, zij ademt mijn lucht!”
“Mamaaaa, ik wil iets eten, maar niet dát, en ook niet dat andere!”

Schuldgevoel

Soms fantaseer ik over hoe mijn leven eruit zou zien als ik geen kinderen had gekregen. Ik zou ze nu niet meer willen missen, maar zou ik het nog eens doen? Geen idee eigenlijk. En ja, dan voel ik me schuldig. Want zo hoort het toch niet? Je hoort toch te genieten van elk moment? Je hoort toch die moeder te zijn die het heerlijk vindt om met een groep kinderen te knutselen of eindeloos verstoppertje te spelen?

Lees verder onder de advertentie

Nou, spoiler: dat ben ik dus niet. Ik denk wel dat liefde gewoon daarnaast kan bestaan. Want ik hou zielsveel van mijn kinderen. En dat ik mijn kinderen dan vaak irritant vind, oké, niet ideaal, maar dat doet niks af aan mijn liefde voor hen. En dat ik andere kinderen irritant vind, zegt ook niks over de liefde voor mijn eigen kinderen.

Sterker nog: misschien maakt het me juist een betere moeder. Omdat ik eerlijk ben. Omdat ik mijn grenzen ken. En omdat ik, ondanks alles, er elke dag weer sta, ook tegen mijn zin in.”

Fieke mist haar leven voor de kinderen zo veel dat ze zich er schuldig over voelt. Hoe ze daarmee omgaat? Je leest het hier.

Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail