Beeld: Kek Mama
Lisanne en haar ex zijn niet bijzonder goed uit elkaar gegaan. Nu zijn ze beiden gelukkig met nieuwe partners en verwachten ze allebei een kindje. Maar ze had nooit verwacht hem tijdens haar bevalling tegen het lijf te lopen.
Lisanne*, samen met Mitchell, moeder van Noa (5): “Ik was er klaar voor. Nou ja, “klaar”… Zo klaar als je kunt zijn om ingeleid te worden terwijl je 42 weken zwanger, opgeblazen, kortademig, moe en licht paniekerig bent.
Mijn dochter was voor de 40 weken geboren, dus ik had deze baby al zo’n drie weken verwacht. En geloof me, als je je een aangespoelde walvis voelt en álles moeite kost, dan voelt elke extra dag als een jaar. Het was eindelijk zover: vandaag ging ik bevallen.
Mijn vriend en ik liepen het ziekenhuis binnen met zo’n tas waar je weken over hebt nagedacht. Dit was het moment. We gingen ons kindje ontmoeten. Ondanks alles voelde het ook als een nieuw begin. Nieuwe relatie, nieuwe baby, nieuw hoofdstuk. Totdat…
We liepen de gang op richting de verloskamers en ineens verstijfde ik. Daar. Aan het einde van de gang. Mijn ex. Gewoon. In het ziekenhuis. Lopend. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Ik dacht serieus dat mijn brein even kortsluiting had. Van alle plekken. ALLE plekken. Wat deed híj nou hier?!
Laat ik het zo zeggen: wij drinken geen koffie samen. We appen alleen als het echt moet en zelfs dat gaat met tegenzin. Ik wist wel dat zijn nieuwe vriendin zwanger was. Dat vertel je elkaar wel als je samen een kind hebt. Maar ze was niet zo ver als ik. En ergens in mijn hoofd had ik bedacht dat dat een ander ziekenhuis zou zijn. Een andere dag. Een ander universum. Niet hier. Niet nu. Niet terwijl ik op het punt sta te bevallen.
Alsof het zo moest zijn, keken we elkaar ook nog aan. Dat ongemakkelijke moment waarin je allebei denkt: dit is niet echt, toch? Hij knikte een beetje. Ik knikte terug. Mijn vriend keek van de een naar de ander en knoopte toen ook nog een gesprek met hem aan. Wie doet dat?
We werden naar onze kamer gebracht. Ik probeerde me te focussen. Dit ging om míjn baby, mijn bevalling. Alsof het nog niet surrealistisch genoeg was, hoorden we ineens een vrouw gillen. Keihard.
Niet een beetje “au”. Nee. Voluit. Gillen. Kermen. Alles erop en eraan. Ik keek mijn vriend aan. Dit ging je toch niet menen. En toen… hoorde ik ineens een stem door dat geschreeuw heen. Bekend. Te bekend. Nee. Nee. Nee. Ik keek de verloskundige aan: ‘Wie ligt daar?’ Ze haalde haar schouders op: ‘Gewoon iemand die ook aan het bevallen is.’ Maar ik wist het al. Dat. Is. Zij. De nieuwe vriendin van mijn ex.
Het leek wel een slechte film. Daar lag ik. Op een verlosbed. Klaar om ingeleid te worden. Met mijn vriend naast me. En in de kamer naast mij lag de nieuwe vriendin van mijn ex, die dus op dat moment ook aan het bevallen was. Inclusief horror-geluiden die door de muur heen kwamen.
Ik begon een beetje hysterisch te lachen. ‘Dit verzin je toch niet?!’ Op een gegeven moment hoorde ik zijn stem ook. Gedempt, maar duidelijk aanwezig. Mijn ex. Die zijn nieuwe vriendin aan het coachen was terwijl zij lag te bevallen. Naast míj. Ik wist niet of ik moest huilen, lachen of gewoon weglopen (geen optie, helaas).
Uiteindelijk kwam het goed. Natuurlijk kwam het goed. Mijn bevalling begon, ik had geen tijd meer om na te denken over wie er naast me lag of wie er op de gang liep. Het werd intens, heftig, alles tegelijk, zoals dat gaat. En het maakte op dat moment ook niet meer uit. Want toen mijn baby er eenmaal was… was alles goed.
Ik was zo high van de hormonen dat ik zelfs nog vroeg of mijn ex wilde komen kijken. En of ik bij hun baby mocht komen kijken. Daar hebben ze vriendelijk voor bedankt. Vond ik toen heel gek. Nu niet meer. Je bevalling vergeet je nooit, maar dit vergeet ik al helemáál nooit meer.”
Soms loopt een bevalling totaal anders dan je van tevoren hoopt of verwacht. Dat bleek ook voor Jo en Matt, uit het Engelse Oxford, toen hun kraammoment plots veranderde in een situatie waarin snel schakelen noodzakelijk was. Je leest het hier.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Ze lijken het toonbeeld van een onbezorgd leven: altijd goed gekleed en stralend op foto’s. Demi en Maxime de Boer hebben dat glamoureuze zusjesimago al jaren bij zich. Maar achter die zorgvuldig vastgelegde momenten schuilt een familieverhaal dat, net als bij zoveel anderen, minder strak in de lak zit.
Tussen TikTok-trends over verboden voedingsmiddelen, de ene na de andere health-hype en gadgets die je slaap, stappen en stressniveau tot op de seconde bijhouden, voelt gezond leven soms als een fulltime project. Alsof je altijd net iets beter, schoner of bewuster zou moeten eten. Met zoveel tegenstrijdige informatie online is het best een uitdaging om […]
Spreekbeurten waren ooit bedoeld als een simpele opdracht, maar in sommige huishoudens uitgegroeid tot een complete productie. Waar het ene kind nog last-minute wat feitjes van Wikipedia print, zit het andere al weken in een strak gepland traject, met dank aan moeders die er nét iets te veel in opgaan.
De zon schijnt, de ramen kunnen open en heel Nederland krijgt ineens de drang om kasten uit te mesten, plinten af te soppen en dat ene keukenkastje (je weet welke) eindelijk aan te pakken.
Eline’s buren hadden blijkbaar problemen met haar kinderen. In plaats van dat gewoon aan te geven, besloten ze het op een ander manier aan te kaarten.
