Beeld: Canva
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Fieke, die haar leven van vóór de kinderen ontzettend mist.
Fieke, getrouwd, moeder van twee kinderen (5 en 7): “Ik hou van mijn kinderen. Echt. Met heel mijn hart. Maar soms… of eigenlijk best vaak… mis ik mijn leven van vroeger zo erg dat het pijn doet. En daar voel ik me dan weer ontzettend schuldig over.
Ik mis eigenlijk alles aan mijn leven van voor de kinderen. De spontane dingen. Gewoon besluiten om ergens heen te gaan zonder een logistiek draaiboek in m’n hoofd. Ik mis dat ik gewoon kon uitslapen. Dat ik ver ging reizen. Dat ik alleen maar geld aan mezelf hoefde uit te geven. Ik mis mijn appartement in de stad. Ik mis het uitgaan met mijn vriendinnen. Misschien mis ik vooral het niet-moe zijn. Ik ben nu altijd moe.
Ik mis gesprekken die niet gaan over poep, plas, scheten, honger, speelgoed of school. Ik mis mezelf een beetje. Of eigenlijk: best wel veel.
Het is niet eens alleen de drukte. Het is dat mijn hoofd nóóit meer stil is. Die mental load vreet mijn hele levensvreugde op. Ik ben alleen nog maar bezig met mijn kinderen, de hele godganse dag. Dat ik geen echte ‘babymoeder’ zou zijn en van die fase niet intens zou genieten, dat had ik van tevoren al wel zien aankomen. Dat ligt gewoon niet zo in mijn aard. Maar ik had wel gedacht dat als ze eenmaal op de basisschool zouden zitten, mijn tijd zou komen. Dat ik het dan echt leuk zou gaan vinden. Maar dat moment is nog steeds niet gekomen.
Zodra ik denk: ik word gek, ik moet weg, gewoon even alleen zijn, komt ook het schuldgevoel. “Maar je wilde dit toch zo graag?” “Anderen zouden hier alles voor geven.” “Wees dankbaar.” En ja, dat ben ik ook. Echt waar. Maar kan ik óók toegeven dat ik soms denk: ik wil gewoon één dag mijn oude leven terug? Zonder dat ik me daar meteen een slechte moeder over voel?
Ik merk dat ik het gevoel heb dat ik de enige persoon op aarde ben die dit zo ervaart, want niemand praat hierover. We delen alleen leuke momenten. Maar dit soort twijfels, dit soort gedachten, dat deelt niemand. Er rust een groot taboe op. Ik heb ooit eens geprobeerd het er met mijn moeder over te hebben en zij was echt in shock. Ik vergeet nooit meer hoe ze me aankeek op dat moment. Daarna heb er nooit meer over durven beginnen. Zelfs mijn man weet het niet. Dat voelt heel eenzaam, en het schuldgevoel wordt er trouwens ook niet bepaald minder van.”
Talissa ging een dagje naar de sauna en alles wat mis kon gaan, ging mis. Zo bleek het géén badkledingdag, viel ze bijna in de sauna en probeerde haar buurman haar op te vangen. Tot overmaat van ramp belandde ze toch op de grond, oog in oog met zijn blote zaakje. Je leest het verhaal hier.
Opa’s en oma’ kunnen een heerlijke extra laag liefde en koekjes toevoegen aan het leven van je kind. Of… net dat beetje chaos, bemoeienis of verwarring brengen waar je als ouder niet altijd op zit te wachten.
Veel mensen denken bij een goede opvoeding meteen aan liefde, aandacht of de juiste middelen. Maar uit nieuw onderzoek van Harvard University komt een andere factor naar voren die opvallend veel invloed heeft op de ontwikkeling van kinderen.
Fantastisch babynieuws! Jennifer Hoffman is bevallen van een dochtertje. Op Instagram deelt de 45-jarige actrice de eerste foto van het meisje en laat ze weten dat hun gezin nu compleet voelt.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: we zijn toch allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Romée en Johnny.
Je ligt elke maand krom om wat spaargeld opzij te zetten voor je kinderen, blijkt je vriend die centjes op te maken aan pokeren.
Voor veel vrouwen is een zwangerschap een periode vol blijdschap, spanning en verwachting. Maar voor Jennifer Hoffman kwam daar ook iets anders bij kijken: het gevoel dat ze zich moest verantwoorden voor haar leeftijd.
