Helene van Santen is hoofdredacteur van Kek Mama. Ze woont samen met Navin en hun zoontjes Milo en Oliver.
Ik ben een nieuwsgierig aagje. Tijdens mijn zwangerschap kon ik dan ook niet wáchten tot ik er tijdens de twintigwekenecho ein-de-lijk achter zou komen wat het geslacht van de tweeling in mijn buik zou zijn. Navin en ik waren er al weken over aan het speculeren. We waren het er allebei over eens dat het ons niets uitmaakte wat we zouden krijgen: een jongen en een meisje, twee jongens of twee meisjes. Het klinkt cliché, maar we hadden meteen de instelling: als ze maar gezond zijn.
Op de dag van de twintigwekenecho was ik bloednerveus. Of de kindjes wel gezond zouden zijn, maar ook omdat ik mijn nieuwsgierigheid bijna niet kon bedwingen. Ik wilde zo graag meer te weten komen over de groeiende foetussen in mijn buik; hoe zouden ze er straks uitzien, zouden ze op elkaar lijken, erg op mij of juist op Navin…
Lees ook
Lisa heeft de twintigwekenecho: ‘Ik ben misselijk van de zenuwen’ >
Tijdens de echo vroeg de echoscopist of we het geslacht wilden weten. “Ja!” riepen Navin en ik in koor. Kindje één bleek een jongen te zijn; er was een duidelijk piemeltje op het echobeeld te zien. Op het geslacht van kindje twee moesten we iets langer wachten; het lag niet in de juiste houding. Maar uiteindelijk was ook daar de uitkomst: een jongetje. Navin wilde het écht zeker weten en vroeg wel drie keer: “Weet u het zeker?” De echoscopist moest lachen, wees naar het scherm en sprak de legendarische woorden: “Meneer, als dit geen piemeltje is, ga ik een ander beroep zoeken.”
Dit editorial staat in Kek Mama 10-2020.
Meer lezen? Neem hier een abonnement op Kek Mama, de #1 glossy voor moeders.
Vroeger dacht ik dat kinderen vooral schattig waren. Met een beetje knutselen en koekjes bakken kwam je vast een heel eind (ha ha ha). Dus riep ik altijd dat ik een rijke vent aan de haak zou slaan, kinderen zou krijgen en huisvrouw zou worden.
Maartje (48) is getrouwd en moeder van twee kinderen (13 en 10). Ze werkt als traumachirurg voor het mobiel medisch team van het Amsterdam UMC, waaronder de traumahelikopter.
Nathalie (35) is alleenstaand moeder van twee kinderen (7 en 5) en werkt sinds vijftien jaar bij de Haagse politie. Eerst als agent op straat, nu loopt ze stage als brigadier bij de recherche.
Professionaliteit, dat wil je uitstralen als je je op de werkvloer begeeft, maar die kan soms verraderlijk glad zijn. En daar lig je dan, languit op die vloer. Met je professionaliteit.
Wat als je wordt uitgenodigd voor een kerstdiner, en dan onverwacht een rekening gepresenteerd krijgt? Het overkwam Eva (33) en ze weet niet wat ze ermee aan moet.
Patrick (54) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en heeft vijf kinderen. Voor zijn column put hij uit een oneindige bron van even herkenbare als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.
