Beeld: Canva
Marjonne is alleenstaande moeder en heeft een heel hechte band met haar zoon. Zijn vader is niet in hun leven en draagt niks bij. Sinds Marjonne’s zoon op school is begonnen, is zijn verlatingsangst in volle glorie terug. En de ongevraagde adviezen die Marjonne hierover krijgt, komen haar neus uit.
Marjonne, moeder van Boris (4): “De verlatingsangstfase is bij ons niet echt een fase. Boris’ vader is er vandoor gegaan toen hij bijna twee was en sindsdien hebben we helemaal geen contact meer met hem. Heel jammer en heel tekenend voor Boris. Hij ging al naar een fijne opvang, maar sinds zijn vader weg is, werd het weer drama bij het wegbrengen. Hij huilde, schreeuwde moord en brand, stak andere kinderen aan met zijn paniek. Het werd een grote chaos.
Hoe vaak ik wel niet ongevraagde adviezen heb gekregen. ‘Je moet gewoon snel afscheid nemen, niet te lang blijven hangen, zodra je uit het zicht bent, is het over.’ Dat ging dus niet op bij ons, soms bleef hij maar huilen. Het is vaak voorgekomen dat ik halverwege mijn werkdag gebeld werd of ik hem toch maar weer kon ophalen, omdat hij nog steeds huilde. Hartverscheurend.
Ik vond het daarom ook heel spannend toen Boris startte op school. Het ging eindelijk weer een beetje oké bij de opvang en nu moet hij weer ergens anders wennen. Dat ging dus ook niet soepel. Hij zit nu zes maanden op school en elke ochtend is het drama. Het breekt elke keer mijn hart om hem daar achter te laten, hem van me af te moeten trekken als hij zich aan me vastklampt en weg te moeten lopen terwijl hij me roept. Vaak moet ik onderweg naar buiten zelf ook al huilen. Het is verschrikkelijk. En weer krijg ik allemaal ongevraagde adviezen. Ik weet dat het goedbedoeld is, maar het maakt me alleen maar onzeker.
Het geeft me nóg meer het gevoel dat ik het fout doe. Dat ik een slechte moeder ben. Geef geen ongevraagd advies. Vraag liever hoe het voor me is, of ik erover wil praten. Interesse is wel fijn, namelijk. Ik heb geen man thuis met wie ik het kan delen, dus als ik het er even over kan hebben met andere ouders, is dat prettig. Maar al die ongevraagde adviezen, stop daar alsjeblieft mee.”
Actrice en presentator Vivienne van den Assem (41) lijkt alles moeiteloos te combineren: een drukke carrière, een vrolijk gezin en altijd een glimlach op tv. Maar achter die glimlach schuilt een herkenbare onzekerheid die elke moeder weleens voelt. Vivienne vertelt over de kwetsbare kant van het opvoeden. Je leest het hier.
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Waarom gaan sommige kinderen moeiteloos hun eigen weg, terwijl anderen zich snel laten meeslepen door de mening van de groep? Vaak heeft dat minder te maken met karakter dan met lessen die iemand al vroeg in het leven heeft meegekregen.
Bernike (29) is getrouwd met Ruben (31) en moeder van een dochter (1). In haar columns schrijft ze scherp, geestig en met zelfspot over de realiteit van het jonge ouderschap – waarbij ze oog heeft voor het absurde in het alledaagse.
Wanneer er wordt gesproken over ouders en videogames, gaat het meestal over schermtijdregels, leeftijdsgrenzen of ouders die meekijken terwijl hun kinderen spelen. Maar een grote groep gamers blijft vaak buiten beeld: ouders die zelf gamen.
De term ‘narcist’ wordt tegenwoordig te pas en te onpas gebruikt. Op sociale media krijgt vrijwel iedereen die egoïstisch, arrogant of manipulatief overkomt al snel dat label opgeplakt.
Sommige herinneringen krijgen pas jaren later een heel andere betekenis. Dat geldt ook voor Roxeanne Hazes en haar broer André Hazes Jr., die in hun podcast ADHAZES terugblikken op de laatste maanden die ze met hun vader doorbrachten. Wat toen aanvoelde als spontane momenten, roept achteraf nieuwe vragen op.
