Beeld: Canva
Marjonne is alleenstaande moeder en heeft een heel hechte band met haar zoon. Zijn vader is niet in hun leven en draagt niks bij. Sinds Marjonne’s zoon op school is begonnen, is zijn verlatingsangst in volle glorie terug. En de ongevraagde adviezen die Marjonne hierover krijgt, komen haar neus uit.
Marjonne, moeder van Boris (4): “De verlatingsangstfase is bij ons niet echt een fase. Boris’ vader is er vandoor gegaan toen hij bijna twee was en sindsdien hebben we helemaal geen contact meer met hem. Heel jammer en heel tekenend voor Boris. Hij ging al naar een fijne opvang, maar sinds zijn vader weg is, werd het weer drama bij het wegbrengen. Hij huilde, schreeuwde moord en brand, stak andere kinderen aan met zijn paniek. Het werd een grote chaos.
Hoe vaak ik wel niet ongevraagde adviezen heb gekregen. ‘Je moet gewoon snel afscheid nemen, niet te lang blijven hangen, zodra je uit het zicht bent, is het over.’ Dat ging dus niet op bij ons, soms bleef hij maar huilen. Het is vaak voorgekomen dat ik halverwege mijn werkdag gebeld werd of ik hem toch maar weer kon ophalen, omdat hij nog steeds huilde. Hartverscheurend.
Ik vond het daarom ook heel spannend toen Boris startte op school. Het ging eindelijk weer een beetje oké bij de opvang en nu moet hij weer ergens anders wennen. Dat ging dus ook niet soepel. Hij zit nu zes maanden op school en elke ochtend is het drama. Het breekt elke keer mijn hart om hem daar achter te laten, hem van me af te moeten trekken als hij zich aan me vastklampt en weg te moeten lopen terwijl hij me roept. Vaak moet ik onderweg naar buiten zelf ook al huilen. Het is verschrikkelijk. En weer krijg ik allemaal ongevraagde adviezen. Ik weet dat het goedbedoeld is, maar het maakt me alleen maar onzeker.
Het geeft me nóg meer het gevoel dat ik het fout doe. Dat ik een slechte moeder ben. Geef geen ongevraagd advies. Vraag liever hoe het voor me is, of ik erover wil praten. Interesse is wel fijn, namelijk. Ik heb geen man thuis met wie ik het kan delen, dus als ik het er even over kan hebben met andere ouders, is dat prettig. Maar al die ongevraagde adviezen, stop daar alsjeblieft mee.”
Actrice en presentator Vivienne van den Assem (41) lijkt alles moeiteloos te combineren: een drukke carrière, een vrolijk gezin en altijd een glimlach op tv. Maar achter die glimlach schuilt een herkenbare onzekerheid die elke moeder weleens voelt. Vivienne vertelt over de kwetsbare kant van het opvoeden. Je leest het hier.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Francine, die haar zoon niet meer van de opvang durft te halen, uit angst voor wat voor wangedrag hij nu […]
Sabine (41) werkte fulltime, sportte fanatiek en danste door de woonkamer met haar dochters. Tot Long COVID haar leven stillegde. Wat volgde was een zware periode van overleven, rouw en ontdekken hoe ze het moederschap opnieuw vorm moest geven.
Er zijn van die momenten waarop je naar je kind kijkt en ineens denkt: wow, dit is anders dan vroeger. Kinderen die hun grenzen aangeven. Die durven praten. Die zichzelf serieus nemen. En dat is prachtig.
Je eigen baby is natuurlijk het allermooiste kind van de hele wereld. Maar toen Brenda beviel van haar zoontje, dacht haar moeder heel anders over haar kersverse kleinkind.
De realityserie Grote Gezinnen Emigreren is terug met een tweede seizoen op SBS6. In het programma worden opnieuw de emigratie-avonturen gevolgd van de grote gezinnen Jelies en Gnodde, waarbij vooral de familie Jelies de aandacht trekt.
Er is een trend gaande. Wolletjes. Zo worden kledingstukken en dekentjes van wol genoemd door de moeders die zich erg met deze trend bezighouden.
