Beeld: Canva
Marjonne is alleenstaande moeder en heeft een heel hechte band met haar zoon. Zijn vader is niet in hun leven en draagt niks bij. Sinds Marjonne’s zoon op school is begonnen, is zijn verlatingsangst in volle glorie terug. En de ongevraagde adviezen die Marjonne hierover krijgt, komen haar neus uit.
Marjonne, moeder van Boris (4): “De verlatingsangstfase is bij ons niet echt een fase. Boris’ vader is er vandoor gegaan toen hij bijna twee was en sindsdien hebben we helemaal geen contact meer met hem. Heel jammer en heel tekenend voor Boris. Hij ging al naar een fijne opvang, maar sinds zijn vader weg is, werd het weer drama bij het wegbrengen. Hij huilde, schreeuwde moord en brand, stak andere kinderen aan met zijn paniek. Het werd een grote chaos.
Hoe vaak ik wel niet ongevraagde adviezen heb gekregen. ‘Je moet gewoon snel afscheid nemen, niet te lang blijven hangen, zodra je uit het zicht bent, is het over.’ Dat ging dus niet op bij ons, soms bleef hij maar huilen. Het is vaak voorgekomen dat ik halverwege mijn werkdag gebeld werd of ik hem toch maar weer kon ophalen, omdat hij nog steeds huilde. Hartverscheurend.
Ik vond het daarom ook heel spannend toen Boris startte op school. Het ging eindelijk weer een beetje oké bij de opvang en nu moet hij weer ergens anders wennen. Dat ging dus ook niet soepel. Hij zit nu zes maanden op school en elke ochtend is het drama. Het breekt elke keer mijn hart om hem daar achter te laten, hem van me af te moeten trekken als hij zich aan me vastklampt en weg te moeten lopen terwijl hij me roept. Vaak moet ik onderweg naar buiten zelf ook al huilen. Het is verschrikkelijk. En weer krijg ik allemaal ongevraagde adviezen. Ik weet dat het goedbedoeld is, maar het maakt me alleen maar onzeker.
Het geeft me nóg meer het gevoel dat ik het fout doe. Dat ik een slechte moeder ben. Geef geen ongevraagd advies. Vraag liever hoe het voor me is, of ik erover wil praten. Interesse is wel fijn, namelijk. Ik heb geen man thuis met wie ik het kan delen, dus als ik het er even over kan hebben met andere ouders, is dat prettig. Maar al die ongevraagde adviezen, stop daar alsjeblieft mee.”
Actrice en presentator Vivienne van den Assem (41) lijkt alles moeiteloos te combineren: een drukke carrière, een vrolijk gezin en altijd een glimlach op tv. Maar achter die glimlach schuilt een herkenbare onzekerheid die elke moeder weleens voelt. Vivienne vertelt over de kwetsbare kant van het opvoeden. Je leest het hier.
Kitty is zeventien als ze ontdekt dat ze zwanger is van haar 15-jarige vriend. Zelf weet ze al snel dat ze haar kindje wil houden, maar vanuit haar omgeving overheerst vooral bezorgdheid. Inmiddels is ze negentien, moeder van James en Ivy en te zien in het nieuwe seizoen van Vier Handen Op Eén Buik.
Bijna drie jaar nadat Douwe Bob besloot dat het zo niet langer kon, kijkt de zanger met een heel andere blik naar zijn leven. Hij is inmiddels getrouwd, vader van drie kinderen en zegt beter in zijn vel te zitten.
Frans Duijts (59) blikt in zijn nieuwe biografie Vallen & opstaan terug op moeilijke periodes in zijn leven. Samen met zijn vrouw Marloes vertelt hij ook over de zorgen om hun oudste dochter Jolanda (21), die kampte met ernstige somberheid en gedachten aan zelfdoding.
Wat als jouw zoontje nogal opkijkt naar zijn oudere buurjongen en daarbij behoorlijk beïnvloed wordt, op een manier waar jij als moeder he-le-maal niet blij mee bent? Het gebeurt bij Dilara.
Charlotte en haar vriend zijn dolblij met de naam van hun dochter Lune, maar haar moeder denkt daar duidelijk anders over. Oma weigert haar kleindochter zelfs Lune te noemen en gebruikt consequent haar tweede naam Rosalie.
Als Noa (14) uit school komt met een flinke rode plek op haar voorhoofd, schiet moeder Louise (42) direct in standje opsporing verzocht. Gevallen? Ruzie? Een uit de hand gelopen gymles? Noa houdt het bij: ‘Er is niks.’
