Eigen beeld
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Het waren de kleine momenten waarop ik naar mijn oudste keek en ergens vanbinnen dacht, volgens mij is dit niet helemaal de plek waar hij het beste tot zijn recht komt. Een gevoel dat moeilijk uit te leggen was. Want er was geen duidelijk punt waarop ik kon zeggen, kijk daarom. Het was geen lijstje met dingen. Het was iets wat je als moeder soms hebt. Omdat je je kind kent. Omdat je ziet hoe hij kijkt, hoe hij de wereld ontdekt en hoe hij dingen op zijn eigen manier beleeft.
Toen ik hem zag tussen andere kinderen, viel me steeds meer op dat hij zijn eigen manier had. Waar andere kinderen vanzelf meegingen in het spel, keek hij eerst. Waar anderen direct begonnen, leek hij meer te observeren en op zijn eigen manier te ontdekken.
Niet beter. Niet slechter.
En ergens hield het mij op de achtergrond wel bezig. Je wilt niet die moeder zijn die overal iets achter zoekt. Je wilt niet te snel denken dat er iets anders nodig is. Je wilt je kind ook gewoon de ruimte geven om zich op zijn eigen tempo te ontwikkelen. Dus ik liet het even en dacht; misschien komt het ook gewoon vanzelf en heeft hij meer tijd nodig.
Maar toen ik een gesprek had met zijn leidster voor een gewoon voortgangsgesprek, legde ik haar geen woorden in de mond maar wachtte ik af of zij iets zou zeggen. Ze had wel twijfels en dat bevestigde toch mijn gevoel. Dus ik besprak het en liet iemand meekijken. Niet omdat ik antwoorden wilde hebben, maar omdat ik bang was dat ik mezelf later zou afvragen waarom ik niets had gedaan.
Dus ik zette de stap in de hoop dat ik hem daarmee kon geven wat hij nodig had. En dat is wat er gebeurde. Hij kwam op een plek waar niet meteen werd gekeken naar waar hij in moest passen, maar naar wie hij is. Waar ze wilden ontdekken wat hem interesseert. Hoe hij leert. Wat hij nodig heeft. Waarom hij bepaalde dingen op zijn eigen manier doet.
En dat was misschien ook precies wat hij nodig had. Want langzaam zagen wij hem daar meer op zijn plek komen. Meer ruimte om zichzelf te zijn en te durven uitten. En voor ons gaf dat ook rust. Maar tegelijkertijd blijft er ook een stukje onzekerheid. Want een volgende stap komt altijd weer. En natuurlijk vraag ik mij dan af, welke plek past straks bij hem want dit is tijdelijk. Waar voelt hij zich opnieuw fijn? Waar krijgt hij de ruimte om verder te groeien?
Dat is denk ook een groot leerproces van het moederschap. Dat je niet altijd de antwoorden hebt. Dat je alleen maar kan blijven kijken, luisteren en proberen te begrijpen. Niet hem veranderen, maar de wereld om hem heen soms een beetje aanpassen, zodat hij kan laten zien wie hij werkelijk is.
Meer lezen van Deborah en haar weg in het moederschap? Je leest haar andere columns hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]