Deborah had een voorgevoel: ‘Natuurlijk vraag ik mij af welke plek bij hem past, want dit is tijdelijk’

column deborah Eigen beeld
Deborah
Deborah
Leestijd: 3 minuten

Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.

Lees verder onder de advertentie

Het waren de kleine momenten waarop ik naar mijn oudste keek en ergens vanbinnen dacht, volgens mij is dit niet helemaal de plek waar hij het beste tot zijn recht komt. Een gevoel dat moeilijk uit te leggen was. Want er was geen duidelijk punt waarop ik kon zeggen, kijk daarom. Het was geen lijstje met dingen. Het was iets wat je als moeder soms hebt. Omdat je je kind kent. Omdat je ziet hoe hij kijkt, hoe hij de wereld ontdekt en hoe hij dingen op zijn eigen manier beleeft.

Lees verder onder de advertentie

Observeren en ontdekken

Toen ik hem zag tussen andere kinderen, viel me steeds meer op dat hij zijn eigen manier had. Waar andere kinderen vanzelf meegingen in het spel, keek hij eerst. Waar anderen direct begonnen, leek hij meer te observeren en op zijn eigen manier te ontdekken.

Niet beter. Niet slechter.

En ergens hield het mij op de achtergrond wel bezig. Je wilt niet die moeder zijn die overal iets achter zoekt. Je wilt niet te snel denken dat er iets anders nodig is. Je wilt je kind ook gewoon de ruimte geven om zich op zijn eigen tempo te ontwikkelen. Dus ik liet het even en dacht; misschien komt het ook gewoon vanzelf en heeft hij meer tijd nodig.

Lees verder onder de advertentie

Voortgangsgesprek

Maar toen ik een gesprek had met zijn leidster voor een gewoon voortgangsgesprek, legde ik haar geen woorden in de mond maar wachtte ik af of zij iets zou zeggen. Ze had wel twijfels en dat bevestigde toch mijn gevoel. Dus ik besprak het en liet iemand meekijken. Niet omdat ik antwoorden wilde hebben, maar omdat ik bang was dat ik mezelf later zou afvragen waarom ik niets had gedaan.

Lees verder onder de advertentie

Dus ik zette de stap in de hoop dat ik hem daarmee kon geven wat hij nodig had. En dat is wat er gebeurde. Hij kwam op een plek waar niet meteen werd gekeken naar waar hij in moest passen, maar naar wie hij is. Waar ze wilden ontdekken wat hem interesseert. Hoe hij leert. Wat hij nodig heeft. Waarom hij bepaalde dingen op zijn eigen manier doet.

Meer op zijn plek

En dat was misschien ook precies wat hij nodig had. Want langzaam zagen wij hem daar meer op zijn plek komen. Meer ruimte om zichzelf te zijn en te durven uitten. En voor ons gaf dat ook rust. Maar tegelijkertijd blijft er ook een stukje onzekerheid. Want een volgende stap komt altijd weer. En natuurlijk vraag ik mij dan af, welke plek past straks bij hem want dit is tijdelijk. Waar voelt hij zich opnieuw fijn? Waar krijgt hij de ruimte om verder te groeien?

Lees verder onder de advertentie

Dat is denk ook een groot leerproces van het moederschap. Dat je niet altijd de antwoorden hebt. Dat je alleen maar kan blijven kijken, luisteren en proberen te begrijpen. Niet hem veranderen, maar de wereld om hem heen soms een beetje aanpassen, zodat hij kan laten zien wie hij werkelijk is.

Meer lezen van Deborah en haar weg in het moederschap? Je leest haar andere columns hier.

Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail