Beeld: Marlon van Efferink Fotografie
Bernike (29) is getrouwd met Ruben (31) en moeder van een dochter (1). In haar columns schrijft ze scherp, geestig en met zelfspot over de realiteit van het jonge ouderschap – waarbij ze oog heeft voor het absurde in het alledaagse.
We zaten aan de lunchtafel. Ik kauwde op een half ontdooid broodje kaas. Collega’s bespraken hun weekendplannen. De koffieautomaat sputterde zachtjes. Het was een vrijdagmiddag zoals zovelen. Mijn gedachten dwaalden af naar het vooruitzicht van een heerlijk, peutervrij wellnessweekend samen met mijn man. Ik sloot mijn ogen en waande me bij de eerste opgieting. Het geluid van een wapperende hamamdoek, de warme lucht door mijn haren, de geur van eucalyptus…
“Waar gaan jullie eigenlijk naartoe?” rukte een collega me uit mijn fantasie.
“Kurhaus,” antwoordde ik verstoord.
“Oh, Scheveningen?”
“Nee, in Duitsland.”
“Waar in Duitsland?”
Ik twijfelde.
“Ik denk… Valkenburg?”
“Waar is dat dan?”
Ik keek haar glazig aan. Tja. Waar was het ook alweer?
Een nieuwsgierige collega pakte haar telefoon en opende Google Maps.
In heel Duitsland was geen Valkenburg te bekennen. Wel in Limburg natuurlijk. Zat daar soms ook een Kurhaus? Hitte trok vanuit mijn nek langzaam omhoog richting mijn wangen. Ik voelde de bui alweer hangen.
“Misschien was het toch ergens anders. Het doet er niet toe. Moet de koffieautomaat trouwens niet eens schoongemaakt worden?” probeerde ik het gesprek te sturen.
Maar mijn collega’s waren inmiddels vastbesloten om het mysterie op te lossen.
“Valkenburg, sauna… Was het Thermae 2000?”
“Nee.”
“Maastricht dan?”
“Volgens mij ook niet.”
“Er is wel een Wellnessresort Valkenbérg,” zei een collega aarzelend.
“Ja! Dat is het!” riep ik opgelucht. “Daar ga ik heen!”
“Dat is in Rheden,” klonk het droog.
Een aantal collega’s barstte in lachen uit. Eén van hen keek me hoofdschuddend aan. Ik dook dieper weg in mijn broodje kaas. Mijn geografische kompas had weer een eigen route gekozen.
Dit is een mooi voorbeeld van hoe mijn brein werkt. Er zijn mensen die moeiteloos landen, provincies en steden op een kaart kunnen aanwijzen. Mensen die precies weten of ze naar het oosten of westen rijden en onderweg nog zeggen: “Kijk, daar zijn we langs geweest.” Ik ben niet zo iemand.
Mijn man regelt de vakanties. Niet omdat ik niet geïnteresseerd ben, maar omdat mijn hoofd blijkbaar een bijzonder selectief archief heeft. Als ik ’s ochtends de auto instap, vraag ik gerust:
“Hoe laat komen we eigenlijk aan in Kroatië?”
Mijn man kijkt me aan.
“We gaan naar Oostenrijk.”
Dat klopt. Dat heeft hij me al maanden verteld. Meerdere keren zelfs. Waarschijnlijk inclusief alle details. Mijn brein heeft alleen besloten dat deze informatie niet noodzakelijk was voor onmiddellijke overleving en heeft het ergens onderin een stoffige la opgeborgen.
Eenmaal terug van vakantie begint het pas echt.
“Waar zaten jullie ook alweer?” vragen mensen.
Ik graaf in mijn geheugen.
“Ergens met bomen.”
“Maar waar precies?”
“Een camping. Met… een berg.”
Meer komt er niet uit.
Ook de route blijft een groot mysterie. Welke plekken we onderweg tegenkwamen? Geen idee. Ik kan je trouwens wel vertellen welke kleur schoenveters de pompbediende had en hoe de vloerbedekking bij de receptie eruit zag.
Tekst gaat verder onder de podcast
Inmiddels kennen mijn collega’s mijn bijzondere relatie met locaties, namen en herinneringen. Ze vragen soms voor de zekerheid nog even door. En als ik weer eens een plaatsnaam compleet verkeerd heb opgeslagen, wordt er vooral om gelachen. Ik zit er geografisch gezien soms een beetje voor spek en bonen bij. Gelukkig wordt de bestemming, hetzij met omwegen, alsnog gewoon bereikt. En dat is misschien al heel wat.
(Oh, dat peutervrije nachtje weg in Valkenberg? Het was heerlijk. We hebben uiteindelijk één sauna gezien. De rest van het weekend hebben we alleen maar geslapen. Blijkbaar was dat precies de luxe die we nodig hadden.)
Benieuwd naar meer columns van Bernike? Je vindt ze hier.
Sommige herinneringen krijgen pas jaren later een heel andere betekenis. Dat geldt ook voor Roxeanne Hazes en haar broer André Hazes Jr., die in hun podcast ADHAZES terugblikken op de laatste maanden die ze met hun vader doorbrachten. Wat toen aanvoelde als spontane momenten, roept achteraf nieuwe vragen op.
Het nieuwe seizoen van Een huis vol krijgt er een gezin bij dat meteen voor extra dynamiek zorgt. Familie De Lange schuift aan naast de vertrouwde families Bal, Blom en López. Sil en Melissa nemen de kijkers mee in hun dagelijks leven met acht kinderen, variërend in leeftijd van nul tot vijftien jaar.
Josine (43) is opvoedcoach en woont met haar man en twee dochters (9 en 11) in New York. Met haar oudertrainingen begeleidt ze ouders die met hun gezin in het buitenland wonen of van plan zijn die stap te maken. In haar columns schrijft ze eerlijk over de uitdagingen waar zijzelf en andere expatgezinnen tegenaan […]
Kimberley is 35 jaar, intuïtief coach en moeder van twee dochters van 7 en 10. Samen met haar man en hondje vormen ze een gelukkig en avontuurlijk gezin. Kimberley heeft veel meegemaakt en sindsdien ademt ze levenslust. Ze woont met haar gezin op Ibiza, wat hen vrijheid, rust, avontuur en uitdagingen brengt. Je volgt haar […]
Marlijn Weerdenburg heeft een periode achter de rug waarin veel op haar afkwam. De presentatrice kreeg te maken met persoonlijke veranderingen, zorgen binnen haar gezin en een groot verlies.
Christina Curry is afgelopen week moeder geworden van haar eerste kind. Ze deelt nu de eerste foto’s van haar dochter, die naar de naam Cleo luistert.
