Beeld: Canva
Niets fijner dan opa of oma die met regelmaat op je kind past, zodat jij kunt werken of je handen vrij hebt. Maar oma Nel besloot ermee te stoppen en dat neemt haar dochter haar niet in dank af.
Oma Nel: “Mijn man en ik kregen jong kinderen. Ik was twintig toen mijn dochter werd geboren en drie jaar later kwam mijn zoon. Mijn dochter kreeg zelf haar eerste kind op haar zestiende. Hoewel ze het huis uit ging en trouwde, waren mijn man en ik erg nauw betrokken bij de zorg voor haar kind.
Ze was jong, zat nog op school en werd uiteindelijk een alleenstaande moeder. Later kreeg ze een nieuwe relatie, maar gingen zowel haar man als zijzelf absurd veel werken, waardoor man mijn en ik praktisch ons derde kind opvoedden – ons kleinkind. We brachten hem naar school, pasten op en hij woonde een maand bij ons in de zomervakantie. We vonden het fijn om te doen en zijn heel close met hem geworden.
Inmiddels is hij achttien. Hij gaat studeren en mijn man is met pensioen. Ons plan is al jaren om te verhuizen en dat willen we nu gaan doen, nu mijn man gestopt is met werken. Er is alleen één probleem: mijn dochter heeft twee jaar geleden opnieuw een kind gekregen en is nu zwanger van haar derde. En zij vindt dat wij niet moeten verhuizen, omdat ze op ons moet kunnen rekenen in de zorg voor haar kinderen.
Zelf ben ik het daar totaal niet mee eens. Ik wil graag een oma zijn die haar kleinkinderen regelmatig ziet en verwent, maar ik ben niet degene die ze opvoedt. Maar toen ik dat zei, werd mijn dochter boos. ‘Dat is wat oma’s doen’, zei ze. En mijn opmerking dat ik net als haar vader met pensioen ga, maar dan qua oppastaken, vond ze ronduit belachelijk. Dat klonk alsof de zorg voor mijn eerste kleinzoon destijds als een hels karwei voelde, zegt ze.
Dat is natuurlijk helemaal niet zo, we hebben dat toen graag gedaan. Maar we zijn zelf ook heel wat jaren ouder en het voelt alsof het nu tijd is voor óns. Ben ik nu echt de boeman in dit verhaal? Ik sta er eerlijk gezegd van te kijken dat mijn dochter dit zo opeist. Waarom krijg je nog meer kinderen als je er niet voor wilt zorgen?”
Een vaste oppasdag bij oma klinkt als een droom. Maar soms blijkt zo’n onschuldige woensdagmiddag het begin van een onverwachte Tikkie van maar liefst 950 euro, inclusief familie-akkefietje dat je niet zag aankomen. Je leest het hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
