Beeld: Canva
Elke vrouw heeft de vraag wel eens voorbij horen komen: ‘Wanneer komt er een kindje’ of ‘Ga je voor nog een kind?’ Demi vindt dat mensen moeten stoppen met het stellen van deze vraag, omdat het een pijnlijke vraag kan zijn voor velen. Dat weet zij als geen ander.
Demi* (44) is getrouwd met Luuk (42), samen hebben ze Tess (14), Puck (11) en Daan (8): “Toen ik na twee kinderen een miskraam kreeg, was dat heel verdrietig. Toch gaven we het niet op, want we wilden graag nog een derde kindje. Als je dan die vraag krijgt van iemand: ‘Wij je nog een derde?’, wat zeg je dan? ‘Ja heel graag, maar ik heb net een miskraam gehad.’ Dat deed ik dus niet. Meestal lachte ik het een beetje weg en zei iets in de trant van ‘dat zou best leuk zijn’. Om het gesprek snel op een ander onderwerp te brengen.
Na een paar maanden had ik weer een positieve test in mijn handen. Gelukkig bleef dit kindje zitten en vormden we negen maanden later een gezin van vijf. Wat een rijkdom. Na het eerste jaar hadden mijn man en ik het over de kinderen en hoe leuk het was. Het gesprek kwam op een vierde kind: wilden we dat wel of niet? Beide waren we er al snel over uit: het zou bij drie blijven. In alle opzichten, van ons eigen gevoel tot ruimtegebrek tot financiën tot de levensstijl die we nu hadden, wilden we geen vierde meer.
Maar toen raakte ik weer zwanger. Per ongeluk. Ik deed de test in mijn eentje, want ik wilde gewoon niet dat het zo was. Stak m’n kop in het zand. Toch wist mijn onderbuikgevoel het al en jawel: een dikke streep in de test. Met lood in mijn schoenen vertelde ik het mijn man. De blije reactie bleef uit, het bleef stil. We zaten een beetje verslagen op de bank toen ik zei: ‘Ik wil dit eigenlijk niet’. Hij bleek er precies hetzelfde over te denken, maar wilde mij eerst de ruimte geven om het te verwerken.
Na het afbreken van de zwangerschap, waren we beide opgelucht. Verdrietig, dat ook. Maar vooral opgelucht, omdat we geen ruimte zagen voor een vierde kindje in ons leven. Dit klinkt voor anderen misschien hard, maar het is onze beslissing waar niemand over kan oordelen. Wel heb ik deze gebeurtenis niet met veel mensen gedeeld, want oordelen doen ze toch wel. Daarom doe ik mijn verhaal ook anoniem.
Wat ik namelijk wel heel pijnlijk vind, is als mensen vragen: ‘En, ga je nog voor een vierde?’ Ik vraag me af waarom mensen, die niet eens dichtbij je staan en in een random gesprek, vragen of ik ‘nog een kind neem’. Dat doet soms best pijn, omdat het de gebeurtenis weer oprakelt. Want hoe graag ik ook nog veel meer kinderen in ons gezin op zou willen nemen, is daar gewoon de ruimte niet voor.
Hoe ik reageer? Ook weer lacherig: ‘Haha nee hoor, heb mijn handen vol met drie!’ Ondertussen denk ik met een knoop in mijn maag, ‘Je moest eens weten…’ Ik hoop met mijn verhaal mensen aan het denken te zetten voordat ze zo’n vraag stellen. Je kan er anderen onbewust mee kwetsen, of iemand nou geen of al meerdere kids heeft.”
Lees hier het verhaal van Viola, die juist een baby kreeg om haar relatie te lijmen.
*In verband met privacy zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bij de redactie bekend.
Ook je verhaal (anoniem) doen? Stuur een mailtje naar redactie@kekmama.nl.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
Grenzen stellen aan je kind is niet altijd gezellig. Zeker niet als je na een lange dag geen zin hebt in een discussie over nóg een filmpje, een snoepje voor het eten of die kamer die echt opgeruimd moet worden. Toch kan consequent zijn belangrijker zijn dan je denkt.
Wie kinderen heeft, weet hoe snel het kan gaan. Voor Monique Westenberg lijkt het moment waarop haar zoon Dré langzaam richting de tienerjaren gaat ineens wel héél dichtbij te komen.
Mijn ouders passen sinds de geboorte van Bodi en Daaf elke week op. En nee, dat is niet normaal. De crèche wordt volgend jaar 10 procent duurder. Maar ga je als werkende ouders ook 10% meer verdienen? Waarschijnlijk niet. En dus denken we steeds vaker aan onze familie: opa en oma kunnen toch prima een […]
