Bron: Unsplash
Moederinstinct is een superkracht. Georgina (35) bracht haar zoontje naar een gastouder. Toen haar vertrouwen steeds meer afnam, besloot ze hem daar weg te halen.
Georgina (35): “Na de geboorte van mijn zoontje, maakten mijn partner en ik de keuze om hem het eerste jaar thuis te houden. Na dat jaar zouden we hem een aantal dagen in de week naar een gastouder brengen. Dit leek ons fijner dan de kinderopvang, omdat het kleinschaliger is. Via via kwam ik terecht bij een vrouw in de buurt. Zij is gastouder en ontvangt iedere dag vijf kindjes bij haar thuis.
Tijdens het kennismakingsgesprek kwam de vrouw heel vriendelijk over. Ze vertelde vol passie over het werk, dat ze al bijna acht jaar deed. Mijn partner en ik hadden er allebei een goed gevoel bij. We gingen ook naar een rondleiding van de kinderopvang bij ons in de wijk. Ook daar waren de mensen heel aardig, maar het voelde veel massaler. We kregen het idee dat ons zoontje bij de gastouder veel meer persoonlijke aandacht zou krijgen.
We besloten ons zoontje in te schrijven. Begin dit jaar was het zover en ging hij er voor het eerst heen. Dat vond ik enorm spannend, en mijn zoontje eerst ook even, maar al snel ging het goed met hem daar. Iedere keer als we hem ophaalden, vertelde de gastouder enthousiast dat alles perfect was verlopen. Haar manier van vertellen was overdreven, vond ik. “Hij doet het perfect, alles ging geweldig, hij sliep zonder problemen, hij dronk al zijn flesjes en hij heeft geen enkele keer gehuild”, kregen we dan te horen. Ik heb daar vaak mijn vraagtekens bij gezet. Thuis gingen de dutjes helemaal niet zo moeiteloos. En een dag zonder huilen? Dat kwam thuis ook niet vaak voor. Was ze wel eerlijk?
De ergernissen begonnen toen het in het voorjaar lekker weer werd. Bij het ophalen zat ze vaak in de tuin met de kindjes. Wij mochten achterom door de poort komen. Vaak zat ze dan op haar telefoon te kijken. Dan kukelde er een kindje bijna van de schommel of had er eentje een steen in zijn mond, maar dat had ze helemaal niet in de gaten, want ze lette niet op. Het gebeurde steeds vaker dat we haar zo betrapten. Dan was ze luid aan het bellen of een boek aan het lezen, met al die kinderen in haar tuin. Kleine kinderen die echt toezicht nodig hebben.
Op een gegeven moment had mijn zoontje aan het einde van de dag bij de gastouder opeens een grote kras op zijn gezicht. “Hij had ruzie met een ander kindje”, zei ze daarover. “Ruzie? Hoe kan dat nou?”, vroeg ik haar. Mijn zoontje was net 1 jaar. Hij kon nog niet lopen of praten, laat staan ruzie maken. Ik kreeg sterk het vermoeden dat ze loog. Er was vast een ongelukje gebeurd, omdat ze zelf niet goed had opgelet. Daar kon ik me alles bij voorstellen, aangezien ze tijdens het ophalen bijna altijd haar telefoon in haar handen had.
In een paar weken tijd is het wantrouwen van kwaad tot erger gegaan. Zo begon het ons op te vallen dat ons zoontje ontzettend hongerig was na een dagje bij de gastouder. Pas toen we daar heel erg over door vroegen, zei ze plots: “Hij eet bij mij geen brood, dat gooit-ie steeds op de grond”. Bleek hij daar al maanden geen brood meer te krijgen! Over alternatieven tijdens de lunch bleef ze vaag. Ik begon alles in twijfel te trekken en steeds meer vragen te stellen. Zo kwamen we later erachter dat ze mijn zoontje nog steeds twee dutjes liet doen, terwijl wij hadden aangegeven dat hij over was op één slaapje. Waarschijnlijk omdat het voor haar makkelijker is als de kinderen zoveel mogelijk slapen.
Na vier maanden bij de gastouder, hebben we ons zoontje uitgeschreven. Er was een opzegtermijn, dus we hebben keurig voor een extra maand betaald, maar hebben ons zoontje er niet meer heen gebracht. Alles in me zei: foute boel. Mijn vertrouwen was compleet weg. En wat bleek? Na onze uitschrijving heeft nog een moeder haar kindje daar weggehaald. Iemand die ik nog nooit had gesproken, maar die onze stap had gezien als bevestiging van iets wat ze zelf ook al langer voelde. Dit heeft voor mij ook weer bevestigd dat ik het bij het juiste eind had. Ik wil andere moeders dan ook meegeven om in dit soort kwesties altijd naar je gevoel te luisteren.”
In ons Kek Mama magazine lees je de mooiste verhalen, herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts € 29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Video
Een spontaan bezoekje aan oma klinkt als een prima plan. Zeker als er ook nog een koekje te scoren valt. Maar soms loopt zo’n gezellig onderonsje nét even anders dan verwacht.
Een groot huis, mooie vakanties en een succesvolle carrière als influencer: het lijkt Monique Westenberg (48) financieel voor de wind te gaan. Toch is de werkelijkheid anders. Sinds haar breuk met André Hazes jr. moet de moeder van Dré (10) een stuk bewuster met haar geld omgaan.
Kun je intens van je kind houden en toch soms verlangen naar een leven waarin even niemand iets van je nodig heeft? Faryel is al zeven jaar moeder, en toch merkt ze dat ze nog steeds aan het ontdekken is hoe ze goed voor zichzelf kan zorgen zonder zich daar schuldig over te voelen. En […]
Soms zit je met een dilemma waar je zelf niet uit komt. Wat doe je dan? Je roept hulp in van andere moeders. Al is het gewoon om even flink te klagen. Wie weet, komt er daadwerkelijk nog nuttig advies uit voort. Deze week: Jade.
Vader worden is één ding, maar ontdekken wat voor vader je wilt zijn, is soms een heel proces. André Hazes kijkt in De kapper van de sterren van LINDA. openhartig terug op de eerste jaren met zijn zoon Dré.
Carola de Koning (46) werkte als leerkracht en kindercoach en specialiseerde zich in stress bij kinderen. Nu is ze onderwijsdeskundige bij Wijzer over de Basisschool en ontwikkelt zij samen met haar team nieuwe leermiddelen. Ze is expert in toetsstress rondom toetsen van IEP, Leerling in beeld (Cito) en de Doorstroomtoets. In haar columns neemt ze […]
