Beeld: Getty Images
Soms kom je er niet uit in je eentje en kun je wel wat advies gebruiken. Elke dinsdag vertelt een lezeres daarom over haar dilemma.
Sevgi (38) is moeder van Zehra (7) en Milas (5).
“Zijn beste vriend bij de mini-F’jes van voetbal heeft lang haar, en nu wil mijn zoon Milas hetzelfde. ‘Zehra mag het toch ook?’, zei hij met tranen in zijn ogen toen ik meldde dat ik het een slecht idee vond. En ik reageerde met de woorden waarover ik mezelf tot op de dag van vandaag diep schaam: ‘Maar zij is een meisje.’
Want natuurlijk mogen jongens lang haar, en is het onzin dat bepaalde kleedstijlen, kleuren of sieraden alleen voor jongens of meisjes zouden zijn. Milas speelt net zo hard met de speelgoedkeuken als zijn zus, en ik giet mijn kinderen met de paplepel in dat iedereen mooi is zoals-ie is. Dat je iemand nooit mag veroordelen op uiterlijk, geaardheid of religie – we weten zelf te goed hoe pijnlijk dat kan zijn. De simpele waarheid: ik vind lang haar bij jongens gewoon niet mooi. En ronduit onhandig, want met voetbal hangt het alleen maar voor zijn ogen en invlechten of staarten maken zoals bij mijn dochter, mag ik van Milas niet.
Lees ook: ‘Ik wil niet dat mijn kinderen de afdragertjes van mijn vriendin krijgen’ >
Hij is pas 5. Ik geef hem inspraak in zijn kledingkeuze en vond het prima toen hij als kleuter ook graag nagellak op zijn tenen wilde, net als zijn zus. Qua kleding gaat hij gelukkig nog doorgaans akkoord met wat ik hem voorschotel, en ik gedoog een in mijn ogen spuuglelijk Spiderman-shirt, eens in de zoveel dagen. Maar die haren zijn de grens. Ze gaan slierten, ik voorzie nu al worstelingen om het geborsteld te krijgen. Om over de paniekreactie van mijn man nog maar te zwijgen, toen ik hem vertelde over de haarwens van zijn zoon. Mijn hoofd zegt dat ik hem gewoon moet laten begaan. Wat maakt het uit, voor hetzelfde geld komt Milas ervan terug voordat hij zijn gewenste haarlengte heeft bereikt, als hij ervaart hoe onpraktisch het kan zijn. Maar ik kan mijn eigen smaak nog niet volledig aan de kant zetten. Wanneer hij pubert, krijgen we vast nog wel genoeg discussie over kleding en uiterlijk, moet ik daar echt nu al mee beginnen?” Meer afleveringen van het dilemma? Elke dinsdag komt er een nieuw verhaal op KekMama.nl. Lees hier de eerdere dilemma’s.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
