Als blogger Jessica Franklin haar nagellak opruimt, vraagt haar 3-jarige zoontje of ze ook zijn nagels wil lakken. Geen probleem. Over de discussie die daarop ontstaat, schrijft de moeder een treffende post.
Lees verder onder de advertentie
Na het lakken van de nagels van haar peuter deelt Jessica een kiekje hiervan op Facebook. Het levert haar veel likes en complimentjes op, maar haar schoonzus geeft een andere reactie: ze zegt dat haar man – Jessica’s broer – boos zou worden als zij de nagels van haar zoontje zou lakken.
Jessica vraagt haar broer om opheldering: ‘Ik stuurde hem de foto van mijn zoon, en hij reageerde bezorgd. Hij was bang dat mijn zoontje, door mee te doen aan typisch vrouwelijke bezigheden, hierdoor later in zijn leven verward zou raken. We hadden een lang gesprek waarin we onze totaal verschillende visies over gendernormen in onze maatschappij – en welke rol deze wel of niet zouden moeten spelen in de opvoeding – bespraken,’ schrijft Jessica op Scary Mommy.
Lees verder onder de advertentie
Negatieve reacties
‘Eerlijk is eerlijk, ik ben soms wel bang dat mijn zoon later verward is, maar niet over zijn gender,’ schrijft Jessica. ‘Ik ben bang voor de negatieve reacties die hij wellicht van anderen krijgt als hij simpelweg iets doet of draagt wat hij zelf fijn vindt. Kinderen zijn wie ze zijn, en hun mogelijkheden beperken maakt ze alleen maar ongelukkig.
Lees verder onder de advertentie
Ik neig nog steeds naar typische jongensdingen voor mijn zoon en typische meisjesdingen voor mijn dochter, maar ik zal mijn kinderen nooit zeggen dat ze iets niet mogen doen of hebben omdat het voor het andere geslacht is bedoeld (met logische dingen wat betreft hun anatomie uitgezonderd).’
Volgens Jessica wordt er met twee maten gemeten: ‘Het is interessant dat er steeds op wordt gehamerd dat meisjes alles kunnen doen wat jongens ook kunnen, maar dat er nog steeds een stigma rust op jongens die iets willen doen dat beschouwd wordt als ‘voor meisjes.’’
Ze sluit af met een oproep aan andere ouders: ‘Ik smeek ouders en verzorgers om een stapje terug te doen en zich af te vragen of de kleding, het speelgoed, de activiteiten en karaktertrekjes echt specifiek bedoeld zijn voor die ene helft van de bevolking. Vooruitgang ontstaat wanneer we onze normen ter discussie stellen en degenen die ons als maatschappij niet helpen, gaan uitdagen.’
Professionaliteit, dat wil je uitstralen als je je op de werkvloer begeeft, maar die kan soms verraderlijk glad zijn. En daar lig je dan, languit op die vloer. Met je professionaliteit.
Vroeger dacht ik dat kinderen vooral schattig waren. Met een beetje knutselen en koekjes bakken kwam je vast een heel eind (ha ha ha). Dus riep ik altijd dat ik een rijke vent aan de haak zou slaan, kinderen zou krijgen en huisvrouw zou worden.
Wat als je wordt uitgenodigd voor een kerstdiner, en dan onverwacht een rekening gepresenteerd krijgt? Het overkwam Eva (33) en ze weet niet wat ze ermee aan moet.
Nathalie (35) is alleenstaand moeder van twee kinderen (7 en 5) en werkt sinds vijftien jaar bij de Haagse politie. Eerst als agent op straat, nu loopt ze stage als brigadier bij de recherche.
Patrick (54) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en heeft vijf kinderen. Voor zijn column put hij uit een oneindige bron van even herkenbare als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.
Denk je met Kerstmis alle stress te hebben gehad? Nou, dat is niet voor iedereen het geval. Bij Sanne (34) zorgt oud en nieuw vooral voor veel stress en irritatie.