Mirjam de Hiep (46) is getrouwd met Mark (57) en moeder van Suzanne (15) en Gijs (11). Ze is boswachter in het Goois natuurreservaat.
Lees verder onder de advertentie
“Stroperij, illegale fietscross, gedumpt afval: bij overtredingen in het bos schrijf ik als handhaver bonnen uit. Dat levert soms discussies op, maar agressief worden mensen meestal niet. Waarschijnlijk omdat ik een vrouw ben. Ik heb wel een wapenstok en handboeien op zak, voor het geval dat. Gelukkig heb ik die pas één keer hoeven inzetten.
Lees verder onder de advertentie
Ik sta mijn mannetje en voel me nooit onveilig, maar ben wel voorzichtiger sinds ik moeder ben. Zo ga ik niet meer in mijn eentje op een kampvuur met twintig jongeren af, maar schakel ik via mijn portofoon politieversterking in. Ik wil de volgende ochtend wel gewoon ontbijten met mijn kinderen.
Na mijn opleiding Bos- en Natuurbeheer kwam ik op mijn 25e terecht in een team van doorgewinterde boswachters. Allemaal mannen, dus moest ik me als jong meisje bewijzen. Toen ze zagen dat ik een trekker kon besturen en prima bomen omhakte, werd ik al snel one of the guys.
Na een paar jaar raakte ik zwanger. De mannen droegen me op handen – ha, ik mocht niet eens meer een schep vasthouden. Goed bedoeld natuurlijk, maar ik was zwanger, niet ziek. Op een dag schoot ik met mijn geweer ‘gewoon’ een ree neer, om hem na een aanrijding uit zijn lijden te verlossen. Hoort bij ’t vak, al moet ik toegeven dat dat met mijn dikke buik wel op het randje was.
Lees verder onder de advertentie
Toen Gijs twee was, ben ik gestopt. Mijn man was voor zijn werk veel in het buitenland en ik besloot fulltime voorleesmoeder en knutseljuf te worden. Een mooie tijd, maar na zeven jaar ging het weer kriebelen. Ik werd een jaartje Boswachter Publiek en pakte daarna mijn oude functie weer op.
Als mijn broekzak
Mijn hart ligt in het veld. ’s Ochtends stap ik in mijn dienstauto en dan ben ik de hele dag buiten. Naast handhaver en toezichthouder ben ik wegwijzer, verkeersregelaar en vuilnisvrouw. Het bos ken ik als mijn broekzak. Mijn kinderen komen er minstens zo graag. Ze zijn allebei vegetariër en Gijs leert zijn juf welke boomsoorten er zijn, in plaats van andersom. Toch zullen ze niet in mijn voetsporen treden. Suzanne wil ambulanceverpleegkundige worden en Gijs gaat ‘voor het grote geld’. Verstandig, want hij droomt van een Audi voor de deur.”
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (11), Emeline (8), Vieve (7) en Lilou (4). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
Verhuizen met een groot gezin is al een onderneming op zich, maar de familie Buddenbruck pakt het gewoon aan alsof het niets is. Waar andere ouders al zweten bij het vooruitzicht van één verhuisdoos, verkassen Thaila en Rob met hun hele bups van land naar land.
Francesca, een van de jonge deelnemers uit het programma Niet Klein Te Krijgen, is overleden. Het verdrietige nieuws werd gedeeld op het Instagramaccount van het programma, bij een foto van Francesca op een skateboard.
“Je krijgt er zoveel voor terug”, zeggen we vaak met sarcasme. Maar voor de gezinnen uit de populaire televisieserie Een Huis Vol klopt die uitspraak eigenlijk best aardig. De kinderbijslag die zij jaarlijks op hun rekening bijgeschreven krijgen is niet mis.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Mireille, wiens man een plan heeft waar ze niet achter staat.
Soms heb je van die dagen waarop je van alles tegelijk probeert: werken, huishouden runnen, kinderen vermaken en ergens tussendoor ook nog ademhalen. En precies op zulke dagen lijkt het alsof je peuter een ingebouwd alarm heeft dat afgaat zodra jij even je handen vrij wilt hebben. Dan lonkt een tablet of telefoon wel heel […]