Beeld: Shutterstock
Nu ze bijna veertig wordt, twijfelt blogger Angela Grossnickle of ze haar zoon niet nog een broertje of zusje zou geven. ‘Zit ik in een midlifecrisis of wil ik écht nog een baby?’
De zoon van Angela is tien. “Ik kan niet geloven dat hij al een decennium in mijn leven is”, schrijft ze op haar blog. “En dat hij over een paar jaar op eigen benen gaat staan.”
Ze beseft dat hij haar steeds minder nodig heeft. “Zijn vrienden worden steeds meer prioriteit in zijn leven. Hij is minder enthousiast om met mij en z’n vader op familie-uitjes te gaan en videogames zijn nu een stuk leuker dan Lego bouwen of een puzzel maken met zijn moeder.”
Ze mist het dat haar zoon haar niet meer zo vaak nodig heeft. “Ik ben niet meer het middelpunt van zijn wereld. En soms mis ik het duwen van een kinderwagen. Of het winkelen voor kleine kleding. En ik mis het om hem in mijn armen in slaap te wiegen.”
Ze vraagt zich af of ze nostalgisch is, of dat er meer speelt. “Misschien wil ik nog wel een baby?” Over een paar weken wordt ze veertig. “Dus misschien heb ik wel gewoon een midlifecrisis. Maar is dat überhaupt mogelijk als je het gevoel hebt dat je heel gelukkig bent?”
Soms voelt ze zich egoïstisch dat ze haar zoon niet eerder een broer of zus gegeven heeft, schrijft ze. “Ik voelde me de afgelopen jaren ook wel eens schuldig als anderen oordelende opmerkingen maakten, dat ik maar één kind heb. Maar mijn zoon was vroeger geen makkelijk kind.”
Het is een enorme beslissing en ze is er nog niet uit. “Met de schuldgevoelens kan ik dealen, want ik weet dat er geen goede of foute beslissing is. Ik kan alleen maar hopen dat deze interne strijd me menselijk maakt. En ik weet dat ik niet de enige ben die dit soort gevoelens over hun gezinsgrootte ervaart.”
In ons Kek Mama magazine lees je de mooiste verhalen, herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts € 29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
