Beeld: Canva
Marousha dacht dat ze zich goed had voorbereid op haar zwangerschap, de bevalling en de kraamweek, maar met één ding had ze geen rekening gehouden.
Marousha (31) is onlangs bevallen van haar eerste kindje: “Ik dacht echt dat ik me goed had voorbereid op de bevalling en alles daarna. Serieus. Ik had boeken gelezen, podcasts geluisterd, lijstjes gemaakt. Ik wist van kraamtranen, stuwing en gebroken nachten. Ik was er klaar voor. En toch was niet alles gedeeld.
Het was de dag na mijn bevalling. Ik voelde me trots en een beetje verdwaald tegelijk. Onze zoon lag lekker te slapen en Jikke, de kraamzorg, deed haar ding in huis alsof ze al jaren over de vloer kwam. Heel geruststellend eigenlijk. “Ga jij maar even lekker douchen”, zei ze. Nou, dat liet ik me geen twee keer zeggen.
Na een warme douchebeurt ging ik naar het toilet. Ik keek naar beneden en zag bloed, veel bloed. Maar ik zag nog veel meer in de toiletpot liggen. Grote, donkere, glibberige stukken. “OH MY GOD! Wat is dit?” gilde ik het uit? Zonder na te denken riep ik keihard: “Jikke! Mijn baarmoeder is eruit gevallen!” Achteraf moet ik hier echt om gieren. Wat was er mis met mijn brein dat deze gedachte in mij op kwam?
Ik hoorde haar de trap op komen, totaal niet gehaast. Ze keek me aan – ik stond daar half aangekleed en lijkbleek – en vervolgens in het toilet. Er viel een seconde stilte. En toen begon ze te lachen. “Maak je geen zorgen, je baarmoeder zit er nog hoor”, zei ze droog. “Dit zijn stolsels.” Stolsels. Blijkbaar is het dus heel normaal dat je na een bevalling… nou ja, deze glibberige boel zo groot als tennisballen verliest. Had iemand me dat even kunnen vertellen? Echt, een kleine heads-up was fijn geweest.
Ik stond daar nog na te trillen van de schrik, maar moest ook lachen. De situatie was ineens niet meer paniekerig, maar ontwapenend. En naast de warme, liefdevolle kraamweek is dit een herinnering uit die bijzondere week die ik niet snel meer zal vergeten.
De kraamweek is bedoeld om bij te komen, te wennen en vooral: ontzorgd te worden. Maar wat als de kraamzorg vooral zelf behoefte heeft aan een dutje? Mariëlle maakte een wel hele bijzondere kraamweek mee. Hier lees je haar verhaal.
Haar man werkt hard en kreeg eindelijk die promotie, voor de droombaan waar hij het allemaal voor deed. Maar ja. Lotte zag het niet zitten.
Het moederschap is prachtig, vervullend… en soms gewoon keihard overleven. En toch fluisteren veel ouders hun uitputting liever weg dan dat ze hem hardop uitspreken. Want toegeven dat je eraan onderdoor gaat? Dat voelt al snel als falen.
Je kent het wel. Je gaat “even langs” bij je ouders en voor je het weet zit je weer in een soort auditie van je leven: “Werk je nog steeds daar?” “Is dat wel handig met de kinderen?” “Je ziet er moe uit…”
Floor is al 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje (16) en Abel (19). Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki (9) en Feline (12). Op haar werk heeft ze te maken met 28 kleuters en 56 ouders. Maar wie is ze nou eigenlijk wat aan het leren? […]
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (11), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
