Paulien Zwart (42) is autocoureur. Ze is getrouwd met Tom en moeder van Carmen (14) en Rocco (10).
“Na zeven jaar stapte ik afgelopen zomer op het circuit van Assen weer in een raceauto. Meteen voelde ik die kick van vroeger. De adrenaline, het hard gaan, het willen winnen, het sneller kloppen van mijn hart bij de start. Op een recht stuk haalde ik wel tweehonderd kilometer per uur. Heerlijk, ik was meteen weer verslaafd. En ik bleek eigenlijk nog steeds zo goed te kunnen racen als vroeger. Na twee keer vijftig minuten was ik bij de finish zo gesloopt dat ik moest huilen. Maar ik behaalde wel mooi een tweede en een derde plaats.
Mijn vader racete op hoog niveau en op die manier rolde ik erin. Op het circuit van Zandvoort ontmoette ik mijn man, coureur Tom Coronel. We gingen samenwonen, kregen kinderen en ik ging aan de slag voor zijn bedrijf in de racewereld. In de jaren dat de kinderen nog klein waren stond het racen voor mij op een laag pitje. Maar steeds vaker begonnen zowel Tom als de kinderen te vragen: ‘Waarom race jij eigenlijk niet meer?’ Mijn antwoord was steeds: ‘Omdat ik geen tijd heb én omdat ik bang ben dat ik het niet meer kan.’
Meer Kek Mama?
Schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Dat bleek dus onzin. Ik kwam erachter dat ik het nog niet verleerd was. Spannend was het wel, die eerste paar keer dat ik weer achter het stuur van een raceauto zat. Op het vernieuwde circuit van Zandvoort vond ik het maar wat fijn dat Tom in de bijrijdersstoel zat. De muur in een van de bochten staat zo dicht langs de baan dat je hem bijna aanraakt met je spiegel. Ik durfde niet vol gas te geven, uit angst dat ik tegen die muur zou knallen. Vroeger had ik daar helemaal niet over nagedacht – ik ging gewoon.
Dat ging helaas ook weleens mis. Zo crashte ik in 2004 in Frankrijk bijvoorbeeld zo hard, dat ik mijn bekken en mijn enkel brak. Als ik in de auto zit, denk ik niet aan mijn kinderen. Maar mijn risico’s neem ik tegenwoordig wel gecalculeerder dan vroeger. Platliggen vanwege een blessure kan eenvoudigweg niet als je een druk gezinsleven hebt.
Onze jongste, Rocco, was zes toen hij voor het eerst met Tom een rondje mee mocht op het circuit. Hij is gek op racen en doet veel aan karten. Stiekem kan hij ook al aardig rijden in een gewone auto. Carmen houdt meer van paardrijden, maar doet het ook behoorlijk achter het stuur. Soms is dat best makkelijk – dan heb ik de auto nodig en zegt Tom tegen ze: ‘Kan een van jullie de auto vast voorrijden, want mama moet zo weg.’ Beetje maf natuurlijk, maar ze doen het wel.”
Dit portret staat in Kek Mama 03-2021.
Lees ook
Marieke doet aan ijsklimmen: ‘Het gaat nooit mis, maar ik kom niet zonder blauwe plekken thuis’ >
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Waarom gaan sommige kinderen moeiteloos hun eigen weg, terwijl anderen zich snel laten meeslepen door de mening van de groep? Vaak heeft dat minder te maken met karakter dan met lessen die iemand al vroeg in het leven heeft meegekregen.
Wanneer er wordt gesproken over ouders en videogames, gaat het meestal over schermtijdregels, leeftijdsgrenzen of ouders die meekijken terwijl hun kinderen spelen. Maar een grote groep gamers blijft vaak buiten beeld: ouders die zelf gamen.
Bernike (29) is getrouwd met Ruben (31) en moeder van een dochter (1). In haar columns schrijft ze scherp, geestig en met zelfspot over de realiteit van het jonge ouderschap – waarbij ze oog heeft voor het absurde in het alledaagse.
De term ‘narcist’ wordt tegenwoordig te pas en te onpas gebruikt. Op sociale media krijgt vrijwel iedereen die egoïstisch, arrogant of manipulatief overkomt al snel dat label opgeplakt.
Bij ADHD denken veel mensen direct aan druk gedrag, impulsiviteit en moeite met concentreren.
