Beeld: Michelle Phaf
Maartje (48) is getrouwd en moeder van twee kinderen (13 en 10). Ze werkt als traumachirurg voor het mobiel medisch team van het Amsterdam UMC, waaronder de traumahelikopter.
“In het dagelijks leven ben ik chirurg. Ik opereer en ben lid van de medische directie. Daarnaast ben ik verantwoordelijk voor de crisisinterventies van het ziekenhuis. Dus als er iets gebeurt – cybercrime, langdurige stroomstoringen, ICT-uitval – dan zit dat in mijn portefeuille. Ik noem mezelf wel eens een troubleshooter, zowel medisch als niet-medisch. Maar mijn meest zichtbare werk doe ik bij het Mobiel Medisch Team, het MMT. Dat is het team dat per helikopter of auto uitrukt als iemand levensbedreigend ziek of gewond is. We brengen het ziekenhuis letterlijk naar de straat. Daar starten we met de zorg die anders pas op de spoedeisende hulp zou beginnen.
Ik begon bij het MMT voordat ik moeder werd. Toen ik zwanger raakte, had ik net een reeks heftige situaties gehad met baby’s. Wiegendood, bijvoorbeeld. Dat komt weinig voor, ik zie alleen de uitzonderingen. Toch zorgde het ervoor dat ik me extra bewust was van gevaren voor mijn eigen kind; was het ledikant niet te warm? Bij mijn tweede zwangerschap was ik gelukkig relaxter, je leert dingen in perspectief te plaatsen. Sommige dingen heb je nu eenmaal niet in de hand.
Tijdens beide zwangerschappen heb ik tot twintig weken gevlogen. Daarna mocht het niet meer van de ANWB. Soms vlieg ik op de terugweg van een inzet van de helikopter over ons huis, dan zwaaien mijn kinderen. Ze weten niet beter dan dat ik dit werk doe. Ik ben me sinds mijn moederschap wel bewuster geworden van de risico’s. Vroeger liet ik me drijven door adrenaline, dat iets ‘gewoon nu’ moest gebeuren. Nu kijk ik eerst naar veiligheid. Is de bouwplaats waar ik een patiënt moet behandelen stabiel? Ligt die auto in de sloot gezekerd? Mijn kinderen hebben maar één moeder, ik wil ’s avonds wel gewoon thuiskomen.
Eén situatie is me meer bijgebleven dan andere. Bij een geweldsdelict op een binnenplaats in Amsterdam, op een doodgewone zondagmiddag, was het slachtoffer gestabiliseerd en via een lift naar buiten gereden. Een MMT-collega en ik liepen naar een andere lift, en daar lag opeens een tweede slachtoffer. Dat deel van het gebied was helemaal niet veiliggesteld. Een andere collega, met een militaire achtergrond, trok me meteen achter een betonnen bloembak voor dekking. Toen dacht ik: dit kan misgaan.
Onze diensten zijn lang. Dertien uur per keer, met een hecht team van een verpleegkundige, een piloot en een chauffeur. We kennen elkaar door en door. Tijdens nachtdiensten drinken we samen thee of kijken naar een film. Het voelt bijna als een huiskamer.
Nachtdiensten combineren met een gezin is zwaar. Als ik er vier achter elkaar heb, ben ik streng voor mezelf: dan slaap ik tot twee uur ’s middags. Dat kan omdat mijn man Frederik een meer voorspelbare baan heeft in de financiële wereld. Hij regelt de boodschappen, schoolzaken, alles. Anders zou dit werk niet haalbaar zijn.”
Anne (33) werkt bij de reddingsbrigade en kijkt – sinds dat ze moeder is – anders naar vermiste kinderen. Hier lees je haar verhaal.
Dit artikel verscheen eerder in Kek Mama ‘Back to Work’
Vroeger dacht ik dat kinderen vooral schattig waren. Met een beetje knutselen en koekjes bakken kwam je vast een heel eind (ha ha ha). Dus riep ik altijd dat ik een rijke vent aan de haak zou slaan, kinderen zou krijgen en huisvrouw zou worden.
Maartje (48) is getrouwd en moeder van twee kinderen (13 en 10). Ze werkt als traumachirurg voor het mobiel medisch team van het Amsterdam UMC, waaronder de traumahelikopter.“In het dagelijks leven ben ik chirurg. Ik opereer en ben lid van de medische directie. Daarnaast ben ik verantwoordelijk voor de crisisinterventies van het ziekenhuis. Dus als […]
Nathalie (35) is alleenstaand moeder van twee kinderen (7 en 5) en werkt sinds vijftien jaar bij de Haagse politie. Eerst als agent op straat, nu loopt ze stage als brigadier bij de recherche.
Professionaliteit, dat wil je uitstralen als je je op de werkvloer begeeft, maar die kan soms verraderlijk glad zijn. En daar lig je dan, languit op die vloer. Met je professionaliteit.
Patrick (54) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en heeft vijf kinderen. Voor zijn column put hij uit een oneindige bron van even herkenbare als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.
Wat als je wordt uitgenodigd voor een kerstdiner, en dan onverwacht een rekening gepresenteerd krijgt? Het overkwam Eva (33) en ze weet niet wat ze ermee aan moet.
