Beeld: Michelle Phaf
Anne (33) is moeder van zoon Mees (1,5). Ze woont samen met Barry en werkt sinds haar zestiende vrijwillig bij de reddingsbrigade.
“Wat begon als iets nuttigs om te doen in mijn vrije tijd, is uitgegroeid tot iets wat ik niet meer zou kunnen missen. Mijn vriend Barry werkt bij de brandweer. ‘Jullie zoeken de adrenaline wel op, hè?’, zeggen mensen soms. Maar zo voelt het niet. We willen mensen gewoon helpen, dat zit in ons allebei.
Sinds ik moeder ben, is hoe ik mijn werk bij de reddingsbrigade beleef wel veranderd. Als er vroeger een melding kwam over een vermist kind op het strand, dacht ik: komt wel goed. Nu voel ik het in elke vezel. Ik weet wat het voor ouders betekent als ze hun kind kwijt zijn. Gelukkig heb ik in al die jaren nog nooit meegemaakt dat een kind niet werd teruggevonden. Maar spannend blijft het altijd; zeker op drukke dagen met warm weer gebeurt het regelmatig dat we drie of meer meldingen van vermissingen krijgen op één dag.
Het heftigste incident dat ik meemaakte, gebeurde een paar jaar geleden. Het was een warme zomerdag en ineens sloeg het weer om. Keiharde wind, verraderlijke stroming. Mensen werden letterlijk het water ingetrokken. Ik zat als chauffeur op de post, wat betekende dat ik verantwoordelijk was voor het vervoeren van lifeguards naar de plek van het incident. De chaos, de snelheid waarmee alles gebeurde – dat vergeet ik nooit meer.
Mijn werk is niet zonder risico. Als reddingsbrigadier ga je soms zelf het water in onder heftige omstandigheden. Dan moet je kunnen vertrouwen op je materiaal én op je collega’s. Soms sta ik ’s avonds onder de douche en denk: dit had verkeerd kunnen aflopen. Maar ik kan me niet laten leiden door angst, ik moet kunnen handelen in het moment.
Nu Mees er is, kijk ik ook met andere ogen naar ouders op het strand. Ik zie zoveel dingen gebeuren waarvan ik denk: alsjeblieft, let op. Kleine kinderen zonder toezicht, zonder zwemdiploma’s, ouders die afgeleid zijn door hun telefoon. Mijn sterkste advies is: blijf erbij. Ook bij een peuter met een A-diploma. Geef ze een polsbandje met je telefoonnummer erop – maar zonder naam. Als iemand met verkeerde bedoelingen die naam gebruikt, voelt dat voor een kind meteen vertrouwd.
Ik hoop dat ik Mees later kan meegeven wat dit werk mij heeft geleerd: help anderen, geef niet op als iets moeilijk is en doe wat je écht leuk vindt. En natuurlijk: wees voorzichtig, ook als je denkt dat je het water kent. De zee is prachtig, maar altijd onvoorspelbaar.”
Ook Sinnika (53) is moeder en heeft gevaarlijk werk. Haar vluchttas staat altijd klaar. Hier lees je meer over haar baan.
Dit artikel verscheen eerder in Kek Mama ‘Back to Work’
Vroeger dacht ik dat kinderen vooral schattig waren. Met een beetje knutselen en koekjes bakken kwam je vast een heel eind (ha ha ha). Dus riep ik altijd dat ik een rijke vent aan de haak zou slaan, kinderen zou krijgen en huisvrouw zou worden.
Maartje (48) is getrouwd en moeder van twee kinderen (13 en 10). Ze werkt als traumachirurg voor het mobiel medisch team van het Amsterdam UMC, waaronder de traumahelikopter.
Nathalie (35) is alleenstaand moeder van twee kinderen (7 en 5) en werkt sinds vijftien jaar bij de Haagse politie. Eerst als agent op straat, nu loopt ze stage als brigadier bij de recherche.
Professionaliteit, dat wil je uitstralen als je je op de werkvloer begeeft, maar die kan soms verraderlijk glad zijn. En daar lig je dan, languit op die vloer. Met je professionaliteit.
Wat als je wordt uitgenodigd voor een kerstdiner, en dan onverwacht een rekening gepresenteerd krijgt? Het overkwam Eva (33) en ze weet niet wat ze ermee aan moet.
Patrick (54) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en heeft vijf kinderen. Voor zijn column put hij uit een oneindige bron van even herkenbare als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.
