Eva: ‘Op derde kerstdag kreeg ik een Tikkie van 250 euro van mijn schoonzus’
Wat als je wordt uitgenodigd voor een kerstdiner, en dan onverwacht een rekening gepresenteerd krijgt? Het overkwam Eva (33) en ze weet niet wat ze ermee aan moet.
Beeld: Michelle Phaf
Sinnika (53) is getrouwd en moeder van Madeleine (17) en Philip (15). Ze werkt bij het ministerie van Buitenlandse Zaken en maakt deel uit van het speciale crisisteam SCOT, dat Nederlanders helpt in noodsituaties het buitenland of tijdens grote evenementen om de ambassade of het consulaat te ondersteunen.
“Mijn vluchtkoffer staat altijd klaar. Als lid van het SCOT-team, voluit het Snel Consulair OndersteuningsTeam, kan ik elk moment worden opgeroepen in een crisissituatie en moet ik binnen 24 uur in een vliegtuig kunnen springen.
Ons gezinsleven was nooit helemaal standaard. Madeleine was een baby van vier maanden toen ik als hoofd consulaire zaken in Kenia landde op een verlaten vliegveld in Nairobi. Er was net een gewelddadige politieke crisis uitgebroken. Mijn taak was onder andere het waarborgen van de veiligheid van Nederlanders ter plaatse. Ik regelde evacuatievluchten, veiligheidsadviezen en sprak met mensen die doodsbang waren. En ondertussen gaf ik borstvoeding. Terwijl anderen het land ontvluchtten, kwamen wij aan. De beelden op televisie – brandende autobanden, onrust in de stad – maakten het extra surrealistisch. Dat was pittig, maar het kunnen ondersteunen van de Nederlandse gemeenschap voelde ook bevredigend. Een hele ambassade die diplomatie en consulaire bijstand inzet om Nederlanders te ondersteunen: mijn idealisme was groter dan mijn angst.
De functie deed een groot beroep op mijn verantwoordelijkheidsgevoel. Niet alleen naar mijn kinderen – mijn zoon Philip werd in Kenia geboren – maar ook voor de pakweg 2500 Nederlanders die daar toen verbleven. Ik maakte gevaarlijke dingen mee. Een opzettelijke aanrijding, bijvoorbeeld, waarbij ik dacht: dit is foute boel, ik kan maar beter doorrijden. Ik ben in mijn werk getraind kalm te blijven tijdens crisissituaties. Die vaardigheid zitten diep.
Tijdens de basisschooltijd van mijn kinderen heb ik mijn carrière tijdelijk gepauzeerd. Mijn man is hotelier en werd directeur van een hotel in Valkenburg en later in Engeland. Inmiddels zijn de rollen weer iets gedraaid: hij zit nu voor een jaar in Japan, ik ben ondertussen hoofd financieel management bij Buitenlandse Zaken en blijf met de kinderen in Nederland. Zolang hij weg is, word ik als SCOT-lid niet uitgezonden naar risicogebieden, dat hebben we goed afgestemd.
Iedereen in het gezin begrijpt wat ik doe, en dat het belangrijk is. Dus zolang ik er fysiek en mentaal toe in staat ben, blijf ik het doen. Mochten mijn kinderen op een dag zeggen: ‘Mam, dit voelt niet goed’, dan neem ik dat serieus. Maar ik hoop dat ik ze vooral laat zien dat je de wereld niet alleen kunt begrijpen vanaf een afstand. Soms moet je erin staan. Niet ondanks dat ik moeder ben, maar juist daarom.”
Dit artikel verscheen eerder in Kek Mama ‘Back to Work’