Beeld: Unsplash
Lisa (41), woont samen, is moeder van Xebian (2) en studeert voor verloskundige.
“Het moment dat ik voor het eerst het hartje van mijn ongeboren kind hoorde kloppen, besefte ik opeens dat ik verloskundige had moeten worden. ‘Dit ga ik pas serieus nemen als je weer je oude, niet-zwangere zelf bent, oké?’, zei mijn vriend toen ik het hem vertelde. Dat leek mij ook heel verstandig, maar het idee liet me niet meer los.
Ik verslond Veilig zwanger en Veilig bevallen, de boeken van Beatrijs Smulders. Niet alleen voor mezelf, maar ook als vakliteratuur. Zelfs mijn niet al te soepel verlopen thuisbevalling bracht me niet aan het twijfelen. Voor bloed ben ik nooit bang geweest, daarvoor heb ik genoeg veulens ter wereld zien komen op de boerderij van mijn opa. Toen ik na drie maanden verlof weer voor het eerst mijn computer aanzette – ik werkte als advertentieplanner bij een televisiezender – was het eerste wat ik googelde informatie over de opleiding verloskunde.
Twee maanden geleden zei ik mijn baan op en schreef me in als student. Sinds een paar weken zit ik weer in de schoolbanken. Mijn vriend is degene geweest die het laatste zetje gaf. Dat zegt wat, want hij betaalt de hoogste prijs. Te beginnen met de verre reis die hem deze zomer door mijn schuld door zijn neus is geboord. Hij gaat in plaats van vier dagen fulltime werken. De komende vier jaar zal ik nauwelijks iets binnenbrengen – verloskunde is een voltijdsopleiding. Er zijn meer bezwaren. Als ik klaar ben, ben ik al bijna 46. Mijn beste vriendin heeft met haar veertig jaar nú al recht op ouwelullendagen.
Lees ook – Van carrièretijger naar huisvader: ‘Sommigen vragen of ik hem nog wel aantrekkelijk vind nu’ >
Al zijn de vooruitzichten voor verloskundigen gunstig, op onzekere dagen maak ik me ook zorgen. Wat als baby’s krijgen ineens ‘uit’ raakt? Wat als ik straks links en rechts word ingehaald door vrouwen die jonger zijn en meer ervaring hebben dan ik? Maar dan zeg ik tegen mezelf: wil ik mijn zoon impliciet de boodschap meegeven dat je maar één kans krijgt in het leven? Dat je je maar moet schikken in je lot als je op latere leeftijd ontdekt wat je roeping is? Er zijn mensen die op hun zeventigste pas de liefde van hun leven treffen. Dan ben ik er nog vroeg bij.
Toen mijn moeder de schok eenmaal te boven was van mijn carrièreswitch, heeft ze tienduizend euro naar onze en/of rekening overgemaakt. Daaruit spreekt veel vertrouwen. Ik zal haar niet teleurstellen. Het zal nog best zwaar worden dat we zo lang op een houtje moeten bijten. Maar als ik over vier jaar zelf met een echosonde in mijn hand sta, en nog mooier: mijn eerste baby ter wereld heb gebracht, zal dat het allemaal waard zijn geweest.” Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan. Meer Kek Mama? Schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Waarom gaan sommige kinderen moeiteloos hun eigen weg, terwijl anderen zich snel laten meeslepen door de mening van de groep? Vaak heeft dat minder te maken met karakter dan met lessen die iemand al vroeg in het leven heeft meegekregen.
Bij ADHD denken veel mensen direct aan druk gedrag, impulsiviteit en moeite met concentreren.
Dat PFAS niet goed zijn voor onze gezondheid, is inmiddels bekend. Toch ontdekken onderzoekers steeds meer over de mogelijke gevolgen van deze hardnekkige chemicaliën.
Wanneer er wordt gesproken over ouders en videogames, gaat het meestal over schermtijdregels, leeftijdsgrenzen of ouders die meekijken terwijl hun kinderen spelen. Maar een grote groep gamers blijft vaak buiten beeld: ouders die zelf gamen.
Sommige herinneringen krijgen pas jaren later een heel andere betekenis. Dat geldt ook voor Roxeanne Hazes en haar broer André Hazes Jr., die in hun podcast ADHAZES terugblikken op de laatste maanden die ze met hun vader doorbrachten. Wat toen aanvoelde als spontane momenten, roept achteraf nieuwe vragen op.