Beeld: Michelle van den Broek Fotografie
Elsemieke (32) is samen met T (33), moeder van twee zoontjes (5 en 2) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
De tropenjaren. Mensen noemen het als een allesomvattend begrip. ‘Ach ja, tropenjaren, hè?’ Alsof het er gewoon maar bij hoort. Alsof het normaal is dat ouders helemaal kapot gaan in die tropenjaren. Dat ze elkaar kwijtraken, dat ze massaal uit elkaar gaan, uitvallen op werk, onze kinderen niet meer kunnen geven wat ze verdienen, of gewoonweg niet meer kunnen functioneren. Is dat dan normaal? Blijkbaar wel, zoals onze huidige maatschappij is ingedeeld. Maar hoe bizar is dat eigenlijk?
Sinds ik moeder ben, ben ik gelukkiger dan ooit. Oprecht. Het voelt alsof ik heel lang heb moeten zoeken naar een doel in het leven en dat ik dat nu gevonden heb. Moeder zijn, die twee kleine jochies grootbrengen, daar geniet ik zo van. Maar ik ben ook ongezonder dan ooit. Wat mij vooral nekt is het slaaptekort. Dat kan zo allesoverheersend worden. Zo alles verzwelgend. En slaaptekort is op zichzelf natuurlijk al hartstikke ongezond. Er komen alleen ook nog allemaal neveneffecten bij kijken.
Ik ben al niet de meest sportieve persoon allertijden (dat is het understatement van de eeuw), maar als je zó moe bent, is bewegen al helemaal iets wat naar helemaal onderaan de to do list verschuift. De meeste vorm van beweging die ik lange tijd kreeg, was achter twee kinderen aanrennen die zichzelf for whatever reason constant de dood willen injagen. Inmiddels probeer ik daar een half uur wandelen per dag aan toe te voegen. Dat lukt aardig.
Ook mijn tanden zijn naar de haaien. Ik had nooit gedoe met mijn tanden, maar ik merkte het al tijdens mijn eerste zwangerschap. Dat schijnt een veelvoorkomende kwaal te zijn. Ontstoken tandvlees enzo. En toen kreeg ik twee kinderen die niet sliepen en was ik als de dood dat mijn elektrische tandenborstel hen zou wakker maken. Dus vanaf toen poetste ik steevast even snel met een gewone tandenborstel. Alles moet “even snel”. Ook dit. En blijkbaar ook nogal ruig en hard. Resultaat? Teruggetrokken tandvlees, wat niet meer terug groeit en waarschijnlijk binnen de kortste keren problemen gaat opleveren, als ik mijn tandarts moet geloven. Shit.
En mijn geheugen is naar de getver. Dusdanig dat het soms best een beetje eng is. Ik onthoud gewoon niks meer, terwijl ik voorheen juist een heel goed geheugen had. Zo goed dat ik vaak heb gewenst dat ik ook weleens iets zou willen vergeten, omdat het me ook in de weg ging zitten. Ik had geen agenda nodig, ik fungeerde zelfs als geheugen voor T. Dat hij mij een verhaal had verteld en het zelf vervolgens vergat, en ik dan iets wat hij zelf had meegemaakt aan hem kon vertellen alsof hij het voor het eerst hoorde. Dat is niet meer. Ik onthoud echt werkelijk niks meer, en dat maakt me soms bang. Want ik weet vaak wel dat ik iets niet meer weet. En hoeveel ben ik dan wel niet vergeten, zonder dat ik het me realiseer?
En dan zijn er eigenlijk nog veel meer dingen te noemen, die ik jullie zal besparen. Het zijn niet de zwaarste jaren van mijn leven (die heb ik hopelijk al achter de rug), maar ik kan me wel voorstellen dat dat voor veel mensen wel geldt. Het is namelijk gewoon taffeszwaar. En tegelijkertijd de gelukkigste jaren van m’n leven. Wat zou het fijn zijn als we de maatschappij anders zouden inrichten, waardoor het niet zó zwaar hoeft te zijn. Dat we vooral gewoon hartstikke gelukkig zijn tijdens die verdomde tropenjaren.
Meer columns van Elsemieke lezen? Je vindt ze hier.
De Oranjes zijn tijdens Koningsdag neergestreken op een Fries schip, waar ze zich wagen aan een fanatieke quiz over de provincie zelf.
Koningsdag lijkt altijd zo’n gezellige, onschuldige dag. Oranje outfits, kleedjes op straat en kinderen die trots hun oude speelgoed verkopen. Maar voor Lis (38) kreeg deze dag een onverwachte wending. Iets waar ze totaal niet op voorbereid was.
Niks time-out en naughty chairs; als ’t aan de Amerikaanse psycholoog Becky Kennedy ligt stoppen we met straffen en tonen we begrip voor onze kinderen, bepleit ze in haar bestseller Het goede in ons.
Zelfverzekerd een zaal toespreken? Voor veel mensen al spannend, maar volgens koningin Máxima vinden vooral vrouwen dat soms een flinke uitdaging.
Het moment waar elke moeder stiekem een beetje tegenop ziet (en tegelijkertijd naartoe werkt): je kind dat uitvliegt. Bij Sylvie Meis is dat moment inmiddels realiteit.
Studietwijfels, zelfs een prinses ontkomt er niet aan. Prinses Alexia (20) liet zich op Koningsdag opvallend openhartig uit over haar studiekeuze, en de switch die ze maakte.
