Beeld: Canva
De een heeft een volledig draaiboek, de ander duikt erin zonder plan. Iedere moeder heeft een totaal verschillende visie op de bevalling. Lima laat het bevallen volledig op zich afkomen: “Ik heb wederom een geboorteplan van slechts twee zinnen.”
Lima (32), financieel adviseur, moeder van een dochter en 35 weken zwanger van een zoon: “Ik weet dat veel vrouwen hun bevalling tot in de puntjes voorbereiden. Ze volgen cursussen, lezen boeken en maken uitgebreide geboorteplannen. Ik niet. Niet bij mijn eerste bevalling, en ook nu bij mijn tweede bevalling niet. Geen playlists, geen affirmatiekaarten, geen warm licht of etherische oliën. Voor mij is het simpel: mijn kind moet gezond ter wereld komen en hoe dat precies gebeurt, maakt me eigenlijk niet zoveel uit.
Bij mijn eerste zwangerschap hoorde ik om me heen verhalen van vrouwen die alles tot in detail hadden gepland. Maar bijna niemand kreeg de bevalling die ze voor ogen hadden. Het gevolg was teleurstelling, frustratie, verdriet zelfs, omdat het niet liep zoals gewenst. Dat wilde ik niet. Mijn theorie was: hoe minder ik weet, hoe minder ik me druk kan maken en hoe kleiner de kans dat ik achteraf teleurgesteld ben. Dus ik bereidde me bewust helemaal niet voor. Geen video’s, geen boeken, geen cursussen. Ik had ook niet nagedacht over pijnbestrijding of bevalhoudingen. Ik zou het dan wel zien. En dat was maar goed ook, want twintig minuten na aankomst in het ziekenhuis lag mijn baby al in mijn armen. Ik had absoluut geen tijd gehad om na te denken over de manier van baren, laat staan om een rustgevend muziekje aan te zetten.
Deze keer voelt het toch een beetje anders. Niet omdat ik ineens een uitgebreide voorbereiding ga treffen, maar omdat ik er nu niet meer helemaal blanco in ga. Ik weet wat me te wachten staat en stiekem baal ik daarvan. Het liefst zou ik er net zo onbevangen ingaan als de vorige keer. Geen idee hebben hoe weeën voelen en welke handelingen er in het ziekenhuis worden gedaan. Toch ga ik het, voor zover het mogelijk is, weer volledig op me af laten komen. Een tweede bevalling kan heel anders zijn, dus ik zie wel hoe het loopt. Ik heb wederom een geboorteplan van slechts twee zinnen: mijn vriend mag de navelstreng doorknippen en ik wil dat de baby meteen op mijn borst wordt gelegd. That’s it.
Ook over de locatie heb ik geen uitgesproken mening. Bij de eerste bevalling wilde ik in het ziekenhuis bevallen en heb ik me nooit verdiept in alternatieven zoals een thuisbevalling of een geboortecentrum. Nu maakt het me niet zoveel uit. Waar ik beval, thuis of in het ziekenhuis, is afhankelijk van hoe ik me op dat moment voel en hoe snel het gaat.
En dan is er nog de pijnbestrijding. De eerste keer had ik er niet over nagedacht. Zou ik dan wel beslissen. Ik kon vooraf wel stoer roepen dat ik het zonder wilde doen, maar ik had geen flauw idee hoe heftig de pijn zou zijn. Dus ik hield alle opties open. Uiteindelijk wilde ik in het ziekenhuis een morfinepomp, dat had ik bij toeval eens in een vlog voorbij zien komen. Maar dat bleken ze in dat specifieke ziekenhuis niet te hebben. Had ik kunnen weten als ik wat research had gedaan, maar ach, dat was dan maar zo. Daardoor weet ik deze keer dat ze niet overal hetzelfde aanbieden, maar ik ga alsnog niet uitzoeken welke locaties welke opties hebben. Ik zie wel waar ik beland en wat daar mogelijk is.
Of ik al weet in welke houding ik wil bevallen? Natuurlijk niet. Op de rug, op handen en knieën, een baarkruk? Geen idee. Ik wist niet eens van het bestaan van een baarkruk af totdat mijn verloskundige het eens noemde. Ik doe straks gewoon wat goed voelt en luister naar mijn lichaam en de verloskundige die aanwezig is. Misschien heb ik makkelijk praten omdat mijn eerste bevalling zo soepel en snel verliep. Als het dit keer anders gaat en ik 48 uur lang onder fel ziekenhuislicht lig te creperen, piep ik misschien wel anders. Misschien had ik me dan wel willen voorbereiden, misschien had ik dan wel behoefte aan een playlist of een zacht lampje in de kamer. Maar dat zijn zorgen voor later. Het licht dimmen kan altijd nog, toch?”
Malou heeft het heel anders aangepakt. Zij heeft haar bevalling tot in de puntjes geregeld: ‘Veel mensen vinden het overdreven hoe ik wil gaan bevallen.’ Je leest het hier.
Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Lente (35), samen met Dorian (37), moeder van Mila (6) en Bo (3).
Terugkijkend leidde ze een luxeleventje toen ze maar zestien uur per week werkte. Maar nadat haar huwelijk strandde is Vivian fulltime gaan werken, met een eeuwig schuldgevoel naar haar kinderen toe als gevolg.
Ontwerpster Meike is vanwege ernstige rugklachten voor tachtig procent afgekeurd en krijgt een uitkering.
Bianca (31) is communicatieadviseur en woont samen met partner Pascal (35) en zoon Floris (3). Met zijn drieën vormen zij een levendig gezin waar zelden iemand stil zit óf zijn mond houdt. In haar eerlijke en herkenbare columns schrijft Bianca over hun gezellige en drukke leven, met alle chaos en liefde die daarbij hoort.
Drukke agenda, volle dagen en altijd maar doorgaan: veel ouders zullen het herkennen. Ook Chantal Janzen dacht jarenlang dat ze wist wat een burn-out was. Totdat ze van dichtbij meemaakte hoe zo’n situatie er echt uitziet.
Tijdens Maud (41) haar eerste zwangerschap was ze zó ziek dat ze nauwelijks iets binnenhield. Door HG viel ze veel af, maar toen ze haar moeder vertelde hoeveel gewicht ze was verloren, kwam er een reactie die ze totaal niet zag aankomen.
