Journalist en moeder Kristen Hewitt miste een belangrijke bijeenkomst van haar dochter op school, omdat ze even tijd voor zichzelf nodig had. Op Facebook wordt ze nu geroemd om haar actie.
Lees verder onder de advertentie
‘Het klinkt misschien egoïstisch, maar ik moet gewoon echt even trainen’, schrijft ze.
Schuldgevoel
In eerste instantie kreeg Kristen een schuldgevoel, maar toen ging er een knopje om. ‘Ik dacht aan hoe vermoeiend Thanksgiving was. Hoe zwaar driftbuien van kinderen soms zijn, hoe moeilijk het is om het huis, de kinderen, de huisdieren en mijn werk te combineren. En hoe lastig het is om ook tijd voor jezelf te vinden.’
Kirsten vertelde haar dochter hoe trots ze op haar was, maar dat ze niet bij de bijeenkomst kon zijn. In plaats daarvan gingen haar vader en oma mee. ‘En raad eens? Mijn dochter begreep het. Ze gaf een knuffel en bedankte me voor alles wat ik voor haar deed. Ook leerde ze dat je af en toe even voor jezelf moet kiezen. En dat is niet zelfzuchtig, dat wordt zelfliefde genoemd.’
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
“Waar zijn de kinderen eigenlijk?” Een vraag waarbij veel ouders tegenwoordig acuut hun telefoon zouden pakken. In de jaren zeventig en tachtig was het antwoord regelmatig: ergens buiten. Geen gps-horloge, geen WhatsApp en al helemaal geen ouder die iedere twintig minuten informeerde of alles nog goed ging. Als je maar thuis was voor het eten.