Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Lees verder onder de advertentie
Het is september, de scholen zijn weer begonnen. Dit is een omslachtige manier om te zeggen: het is weer zover, ik ben ziek. De nachten zijn hels, de dagen gebruik ik om bij te slapen. Op de bank herstel ik van hoofdpijn en FOMO. De Echtgenoot beticht me nog net niet van de mannengriep, maar het scheelt weinig. Gelukkig kunnen we de diagnostiek met een gerust hart overlaten aan de verpleegkundige bij ons thuis. Ze is twee jaar oud, werkt volledig ambulant en weet alles beter.
Lees verder onder de advertentie
Een nieuwe dag kan beginnen. Terwijl ik mijn tanden poets en beoordeel of de hoofdpijn minder erg is dan gisterochtend, is onze Peuter al volledig in de huid van haar alter ego gekropen. Kordaat stapt ze van de weegschaal. Haar professionele oordeel? ‘Kwart voor negen.’
Ambulante peuter-verpleegster
Aan tafel wordt een wantrouwige blik op mijn onaangeroerde ontbijt geworpen. ‘Waarom ga je niet eten?’ vraagt de Peuter. Een patiënt die niet eet, is voer voor problemen. ‘Ik ben een beetje misselijk’, zeg ik. De verpleegkundige veert op, daar weet zij wel raad mee: ‘Dan moet je even in de auto naar buiten kijken.’
Lees verder onder de advertentie
‘s Middags lig ik op de bank in slaap te dommelen. De verpleegkundige klimt zonder pardon bovenop me, met het weinig geruststellende commentaar ‘Ik zal je even insmeren.’ Ze steekt een kruidenpotje uit de speelkeuken omhoog. ‘Dit is zondebrand.’
De fictieve crème wordt grondig in mijn gevoelige huid gemasseerd. Nu ze er toch zit, kan ze het lichamelijke onderzoek net zo goed even afmaken. Ze kijkt me indringend aan. Het is alsof ze zich ineens herinnert dat ze hier eerder geweest moet zijn. De Peuter prikt met haar wijsvinger achtereenvolgens in mijn linker- en rechterborst en geeft een knikje in de richting van haar zus. ‘Zat zij daar en ik daar?’
Goedbedoeld advies
Tijdens dergelijke consulten houden mijn antwoorden het midden tussen een gniffel en een kreun. Als ik geluk heb, leidt de verpleegkundige de aandacht naar zichzelf. Het is een vertrouwd patroon: eerst mijn klachten, dan de hare. Na afloop van de huisbezoeken weet ze namelijk ook haar eigen kwaaltjes vakkundig te genezen. Trots toont ze haar knie, waar ze het korstje van afgekrabd heeft: ‘Kijk! M’n au is deraf!’ Ik kan alleen maar hopen dat mijn virus niet met korstjes gepaard gaat.
Lees verder onder de advertentie
Zo ben je ziek; zo ontvang je zorg, aandacht en goedbedoeld advies. Niet altijd op het moment dat je erop zit te wachten, maar vooral als het je kind uitkomt. Niet omdat je kind dat aan je verplicht is, maar omdat het helemaal vanzelf gaat. En misschien ook wel omdat je op andere momenten zelf het goede voorbeeld geeft.
Als Vince samen met zijn vriendje Owen besluit een cake te bakken, vindt moeder Tessa het een geweldig idee. De jongens willen alles helemaal zelf doen en Tessa laat ze hun gang gaan. Maar wanneer de cake eindelijk klaar is, blijkt er tijdens het bakken iets behoorlijk mis te zijn gegaan.
Milou heeft een drukke baan, twee pubers en een agenda die eigenlijk altijd overvol is. Toch verwacht haar broer Thijs dat ze wel even op zijn hond past als hij op vakantie gaat. Wanneer ze voor het eerst nee zegt, reageert hij woedend.
Een gezin met één kind kan helemaal compleet voelen, maar soms blijft er voor Monique Hansler (65) toch een verlangen naar meer. Samen met haar partner Peter kreeg ze zoon Mike (33), maar ze had graag nog een tweede kind gekregen.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Aukje, die per ongeluk haar twee kinderen heel bruut uit hun Sinterklaasmagie haalde.