Eigen beeld
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Het is september, de scholen zijn weer begonnen. Dit is een omslachtige manier om te zeggen: het is weer zover, ik ben ziek. De nachten zijn hels, de dagen gebruik ik om bij te slapen. Op de bank herstel ik van hoofdpijn en FOMO. De Echtgenoot beticht me nog net niet van de mannengriep, maar het scheelt weinig. Gelukkig kunnen we de diagnostiek met een gerust hart overlaten aan de verpleegkundige bij ons thuis. Ze is twee jaar oud, werkt volledig ambulant en weet alles beter.
Een nieuwe dag kan beginnen. Terwijl ik mijn tanden poets en beoordeel of de hoofdpijn minder erg is dan gisterochtend, is onze Peuter al volledig in de huid van haar alter ego gekropen. Kordaat stapt ze van de weegschaal. Haar professionele oordeel? ‘Kwart voor negen.’
Aan tafel wordt een wantrouwige blik op mijn onaangeroerde ontbijt geworpen.
‘Waarom ga je niet eten?’ vraagt de Peuter. Een patiënt die niet eet, is voer voor problemen. ‘Ik ben een beetje misselijk’, zeg ik. De verpleegkundige veert op, daar weet zij wel raad mee: ‘Dan moet je even in de auto naar buiten kijken.’
‘s Middags lig ik op de bank in slaap te dommelen. De verpleegkundige klimt zonder pardon bovenop me, met het weinig geruststellende commentaar ‘Ik zal je even insmeren.’ Ze steekt een kruidenpotje uit de speelkeuken omhoog. ‘Dit is zondebrand.’
De fictieve crème wordt grondig in mijn gevoelige huid gemasseerd. Nu ze er toch zit, kan ze het lichamelijke onderzoek net zo goed even afmaken. Ze kijkt me indringend aan. Het is alsof ze zich ineens herinnert dat ze hier eerder geweest moet zijn. De Peuter prikt met haar wijsvinger achtereenvolgens in mijn linker- en rechterborst en geeft een knikje in de richting van haar zus. ‘Zat zij daar en ik daar?’
Tijdens dergelijke consulten houden mijn antwoorden het midden tussen een gniffel en een kreun. Als ik geluk heb, leidt de verpleegkundige de aandacht naar zichzelf. Het is een vertrouwd patroon: eerst mijn klachten, dan de hare. Na afloop van de huisbezoeken weet ze namelijk ook haar eigen kwaaltjes vakkundig te genezen. Trots toont ze haar knie, waar ze het korstje van afgekrabd heeft: ‘Kijk! M’n au is deraf!’ Ik kan alleen maar hopen dat mijn virus niet met korstjes gepaard gaat.
Zo ben je ziek; zo ontvang je zorg, aandacht en goedbedoeld advies. Niet altijd op het moment dat je erop zit te wachten, maar vooral als het je kind uitkomt. Niet omdat je kind dat aan je verplicht is, maar omdat het helemaal vanzelf gaat. En misschien ook wel omdat je op andere momenten zelf het goede voorbeeld geeft.
Meer columns lezen van Rianne? Je vindt ze hier!
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
De zoon van Janine doet wel vaker gekke dingen. Ze dacht dat dat gewoon jongenseigen was. Maar nu heeft hij iets gedaan, waardoor ze zich zorgen maakt of er niet meer aan de hand is.
