Beeld: Kek Mama
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Jessie, die zich dood schaamt voor haar tattoo, die sinds kort door haar puberdochter ontdekt is.
Jessie (47), getrouwd met Mark, moeder van drie kinderen (15, 12, 9): “Toen ik 19 was, leek het me een uitstekend idee om de naam van mijn vriendje boven mijn billen te laten tatoeëren. Inmiddels ben ik 47, getrouwd met een man die géén Kevin heet en moeder van drie kinderen. En natuurlijk was het mijn puberdochter die mijn zorgvuldig verborgen jeugdzonde ontdekte.
Er zijn dingen uit mijn jeugd waar mijn kinderen niets van hoeven te weten. Dat ik mijn wenkbrauwen ooit zo dun epileerde dat ze alleen nog in theorie bestonden. Wat ik allemaal heb uitgevroten tijdens het stappen. En dat ik op mijn negentiende dacht dat een tribal tattoo op mijn onderrug het toppunt van sexy was.
Helaas staat het bewijs van dat laatste permanent op mijn lichaam. Ik was 19 en met vriendinnen op vakantie in Lloret de Mar. Mijn vriendje heette Kevin. We waren zes maanden samen, dus uiteraard wist ik het zeker: deze man was de vader van mijn toekomstige kinderen. Spoiler: dat was hij niet.
Na iets te veel sangria liepen mijn vriendinnen en ik langs een tattooshop. In de etalage zag ik een sierlijke tribal voor op je onderrug. ‘Dit is zó jij’, zei mijn vriendin. Dat was het moment waarop echte vriendinnen me naar het hotel had moeten slepen. In plaats daarvan gingen ze mee naar binnen. Ik twijfelde en bedacht excuus na excuus, maar mijn vriendinnen haalden me over om de tattoo toch te laten zetten.
Een halfuur later lag ik met mijn string half naar beneden op een behandeltafel terwijl een onbekende Spanjaard permanent KEVIN boven mijn bilspleet zette, omringd door zwarte krullen. Ik vond het prachtig. Vier maanden later maakte Kevin het uit. Hij had “ruimte nodig”. Die ruimte bleek Sanne van zijn opleiding te zijn.
Jaren later ontmoette ik mijn huidige man. Toen ik hem de tattoo voor het eerst liet zien, heeft hij zo hard gelachen dat ik bijna weer naar huis ben gegaan. Inmiddels noemt hij mijn onderrug “het monument voor Kevin”. Heel grappig, Mark.
Voor onze kinderen wist ik mijn tattoo jarenlang verborgen te houden. Tot afgelopen zomer. We waren op vakantie en ik stond mijn badpak aan te trekken toen mijn 15-jarige dochter binnenkwam. Ik draaide me snel om, me na al die jaren nog steeds hyperbewust van die afgrijselijke tattoo.
Ineens werd het stil. ‘Mam… Wie is Kevin?’ Er zijn vragen waarop je je als moeder kunt voorbereiden. Waar baby’s vandaan komen. Waarom mensen doodgaan. Of ze TikTok mag. Deze stond niet op mijn lijstje.
‘Eh… iemand van vroeger.’ Ze bekeek mijn rug nog eens. Ik kon nu moeilijk nog doen alsof het er niet zat. ‘Maar waarom staat zijn naam daar?’ ‘Dat vond ik toen leuk.’ ‘Mam, dit kan echt niet. Zijn naam staat praktisch op je kont.’
Binnen vijf minuten wist het hele gezin ervan. Mijn jongste wilde weten of papa óók een naam op zijn billen had en Mark stond tranen uit zijn ogen te vegen van het lachen. Maar mijn dochter had nog één vraag. ‘Jij zegt toch altijd dat ik later goed moet nadenken voordat ik een tattoo neem, omdat het permanent is?’ Touché. Ik vroeg haar of ze besefte dat ik hen dat op het hart druk door mijn eigen fout.
Sindsdien wordt Kevin regelmatig ingezet tegen mijn opvoeding. Mag ze geen piercing? ‘Maar jij hebt Kevin.’ Wil ze haar haar zelf ontkleuren en adviseer ik haar er een nachtje over te slapen? ‘Kevin.’ Alsof mijn gezag ineens niet meer geldig is, omdat ik ooit als tiener een domme fout heb gemaakt. Zo voelt het eigenlijk ook wel een beetje.
Ik heb uiteraard overwogen hem te laten verwijderen, maar inmiddels hoort hij ook een beetje bij me. Niemand die dat ding ooit ziet, inclusief ikzelf. Dus ik vind dat zonde van het geld. Dus Kevin mag blijven. Al hoop ik dat mijn dochter nóóit thuiskomt met de naam van haar eerste vriendje boven haar billen. Want dan wordt het verdomd lastig om met droge ogen te zeggen dat dat een slecht idee is.”
Josefien baalt zo erg van de initialen van haar dochter, dat ze haar man nooit kan vergeven dat hij dit zonder haar toestemming heeft doorgezet. Je leest het hier.
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
“Waar zijn de kinderen eigenlijk?” Een vraag waarbij veel ouders tegenwoordig acuut hun telefoon zouden pakken. In de jaren zeventig en tachtig was het antwoord regelmatig: ergens buiten. Geen gps-horloge, geen WhatsApp en al helemaal geen ouder die iedere twintig minuten informeerde of alles nog goed ging. Als je maar thuis was voor het eten.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.