Beeld: Getty Images
Op het eerste gezicht lijkt het een onschuldige keuze: een gezonde lunch voor je kind. Maar wat gebeurt er als die keuze ineens sociale gevolgen krijgt in de klas?
Viola: “Als moeder wil ik dat mijn kind gezond opgroeit. Dus ja, wanneer ik ’s ochtends het lunchpakketje van mijn dochter klaarmaak, hoef ik niet lang na te denken: komkommer, paprika, mandarijntje, misschien een appel voor de variatie. De andere moeders op school? Die doen dat duidelijk heel anders. Daar verdwijnen vrolijk verpakte koekjes, snoepjes en kleine chocoladerepen in de trommels. Ik oordeel niet, maar kies daar zelf gewoon liever niet voor.
Wat ik niet had voorzien: mijn dochter blijkt een soort rondlopende koekjesradar te zijn geworden. Waar ik ’s ochtends trots een regenboog aan groenten meegeef, zit zij tijdens de lunch als een kleine onderhandelaar aan tafel bij de kinderen in haar klas om eten te ruilen (spoiler: niemand wil ruilen voor komkommer). Blijkbaar zijn mijn gezonde keuzes niet alleen mijn keuzes. Ze hebben ook effect op haar sociale status. En die keldert nu sneller dan een mandarijntje dat uit je tas rolt.
Deze week werd het pijnlijk duidelijk. Er werden nieuwe groepjes gemaakt in de klas. De kinderen mochten zelf twee namen opschrijven van wie ze graag naast zich wilden hebben. Superleuk idee, dacht ik nog. Vriendschappen versterken, gezelligheid, dat soort dingen. Tot mijn dochter thuiskwam. Ze was niet gekozen door haar vriendinnetjes. Waarom niet? Omdat ze ‘altijd om koekjes vraagt.’
Daar zat ik dan, met mijn bakjes komkommer en mijn principes. Ik wilde gewoon een gezonde moeder zijn. Niet die moeder die haar kind volstopt met suiker. Maar blijkbaar heb ik per ongeluk een sociaal experiment gestart waarbij mijn dochter de enige is zonder koekjes en dus zonder vriendinnen.
Dus nu twijfel ik. Moet ik mijn koers aanpassen? Een compromis sluiten? Een verdwaald koekje in haar trommel smokkelen voor haar sociale leven? Of moet ik haar trainen tot de ultieme “gezonde influencer” van de klas? Voorlopig blijft ik ergens in het midden. Misschien een koekje op vrijdag. Of woensdag. Wat ik vooral weer heb geleerd: moederschap is één groot evenwichtsspel.”
Ook Jorien heeft wel eens akkevietjes met haar kind. Bijvoorbeeld toen de inhoud van de luier van haar kind zich verspreidde over alle ballen in de ballenbak. Haar verhaal lees je hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
