Beeld: Canva
Het leven van een moeder gaat niet altijd over rozen. Dat ondervond de 32-jarige Jorien onlangs weer toen een onschuldige peuterspeelsessie veranderde in de grootste schoonmaakklus met een enorme hoeveelheid ballen.
Jorien (32) is moeder van een dochter (bijna 2) en woont samen met haar man: “Het was zondagochtend. Mijn man en ik zaten samen aan ons eerste bakje koffie en onze peuter speelde in haar ballenbak, dat felgekleurde gevaarte in de hoek van de woonkamer waar ze zich uren in kan vermaken. Zij dook tussen de ballen en wij startten de dag (enigszins) rustig op.
Tot ik het rook. Die ene geur. De geur die geen enkele moeder verwart met iets anders. Poepluier! En niet zomaar eentje. Dit was een explosie. Ik liep naar haar toe, tilde haar op en zag het direct. De inhoud van de luier had z’n weg gevonden tussen de enorme hoeveelheid gekleurde ballen.
En dan weet je: er is geen weg terug. Ik twijfelde geen moment, pakte de ballenbak beet en liep ermee naar de badkamer. Hup, alle ballen in het bad. Daar stond ik dan op mijn vrije zondagochtend, met mijn klauwen in het sop en ontelbaar veel bruine ballenbakballen. Bal voor bal schoonmaken. Geloof het of niet, maar ik heb ze geteld. Het waren er maar liefst 237..
Na ruim een uur waren ze allemaal weer fris. De ballenbak stond weer op z’n plek, mijn dochter er vrolijk in. En ikzelf? Ik had koude koffie, natte mouwen en het gevoel dat ik die dag al een marathon had gelopen. En dat allemaal nog voor 10 uur ’s ochtends. Life of a mom, noemen ze dat toch? Soms begint je zondag niet met croissantjes, maar met 237 vieze ballenbakballen.”
Ruim 237 ballen schoonmaken is natuurlijk geen pretje, maar tóch kan een mini ballenbak geweldig speelgoed zijn. Vooral voor peuters. Waarom? Dat lees je hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
