Beeld: Cottonbro studio via Pexels
Kelly (30) is al twaalf jaar samen met haar grote liefde Sander (31). Zij gunt hem één keer per jaar een avontuurtje buiten de deur, omdat ze weet dat het helemaal goed zit tussen hen twee.
Kelly: “Het is weer zover. De eerste dag van carnaval. Terwijl de straten vollopen met hossende mensen in foute kostuums en liters bier vloeien alsof het water is, zit ik thuis op de bank met een glas wijn. Alleen. Want dit is de ene dag per jaar waarop Sander niet bij mij slaapt. De ene dag waarop hij met iemand anders mag zijn.
We zijn al twaalf jaar samen. Sander en ik waren elkaars eerste liefde, elkaars eerste alles. En ja, ik weet dat veel mensen het gek vinden. “Je gunt hem dit?” vragen ze met grote ogen, alsof ik net heb bekend dat ik mijn kat in de magnetron stop om ‘m op te warmen. Maar ja, ik gun het hem. Liever dat, dan dat hij het stiekem doet. Dat soort verhalen hoor je maar al te vaak. Mannen die er jarenlang een dubbelleven op nahouden. Vrouwen die er op een dag achter komen dat hun vriend al drie jaar een affaire heeft met een collega. Ik moet er niet aan denken.
Ik weet hoe het werkt. De eerste avond van carnaval is heilig voor hem. Zijn vrienden weten het, ik weet het, en ja – die ene gelukkige meid waarschijnlijk ook. Misschien is het een onbekende uit de kroeg, misschien iemand die hij stiekem al weken op het oog heeft. Daar bemoei ik me niet mee. De afspraak is simpel: één nacht, geen vragen.
“Ben je dan niet jaloers?” is de vraag die altijd komt. Natuurlijk ben ik dat soms. Ik ben ook maar een mens. Maar ik wil ook eerlijk zijn tegen mezelf. Sander en ik zijn samen opgegroeid, we hebben elkaar ontdekt, maar ik weet ook dat hij soms nieuwsgierig is naar wat anders. Ik heb dat niet. Ik hoef geen andere man om te weten dat hij de juiste is. Maar ik snap dat het voor hem anders is.
Het is niet dat ik er een feestje van maak. De eerste avond van carnaval voelt nog steeds een beetje… vreemd. Letterlijk. Hij trekt de deur achter zich dicht met een opgewonden glimlach, en ik blijf achter met de wetenschap dat hij vannacht iemand anders vasthoudt. Dat hij een ander lichaam kust, dat hij zich even verliest in een moment zonder mij.
Maar weet je? Morgenochtend is hij weer thuis. Hij zal met een schorre stem een paar woorden mompelen, zijn armen om me heen slaan en zeggen: “Ik heb je gemist.” En dat is genoeg voor mij. Want uiteindelijk kiest hij altijd voor mij. Elke dag opnieuw.
Misschien is het raar. Misschien vinden mensen het achterlijk. Maar onze relatie werkt. En zolang dat zo is, blijf ik hem die ene nacht per jaar gunnen. Liever een eerlijke afspraak dan een leugen die zich langzaam tussen ons in nestelt.”
De naam is op verzoek gefingeerd en bekend bij de redactie.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
