Ineens toch zwanger: ‘Ik heb gehuild van geluk onder de kerstboom’

19.12.2022 16:54
kerst baby Beeld: Getty Images
Jaren stond het leven van Ingeborg en Roel in het teken van een kind krijgen, maar die kwam er niet. Zelfs niet na alle behandelingen in het boekje. Tot de allerlaatste IVF-poging.
Ingeborg (43): “Twaalf jaar. Twaalf jaar stond het leven van mijn vriend Roel en mij volledig in het teken van zwanger raken. Ik was dertig toen ik stopte met de pil. We hadden alles op de rit: getrouwd, volop gereisd, gewerkt aan onze carrières en nét klaar met de verbouwing van onze nieuwbouwwoning in een kinderrijke buurt. We waren er, met recht, klaar voor. Maar ik raakte niet zwanger. Niet vanzelf, niet door IUI, niet door IVF en ook ICSI leek niet tot het gewenste resultaat te leiden.

Om er niet aan ten onder te gaan, lasten Roel en ik zo nu en dan een pauze in. We maakten een roadtrip door Amerika, we gingen toch nog maar een keer naar Australië en Nieuw-Zeeland. ‘Dit pakt niemand ons meer af’, zeiden we dan tegen elkaar. Uiteraard was het niet meer dan een vlucht.

Verhuizen

Thuis was daar dat lege kamertje, dat we bij de oplevering van ons huis al hadden toegekend aan onze toekomstige zoon of dochter. Hoewel, leeg… Er stonden nog steeds een paar onuitgepakte verhuisdozen in. Het deed me altijd pijn er te zijn. Waar we woonden, zag je voortdurend kinderen op stepjes, buren achter kinderwagens en geboorteborden tuinen.

“Ik trok het niet meer, onvruchtbaar zijn tussen gezinnen waar de beschuiten en muisjes niet aan te slepen waren”

Drie jaar geleden opperde ik het voor het eerst: ‘Zullen we weg hier?’ Ik trok het niet meer, onvruchtbaar zijn tussen gezinnen waar de beschuiten en muisjes niet aan te slepen waren. Er kwam, alsof het zo moest zijn, via via een klein boerderijtje op ons pad, in the middle of nowhere. We kochten het impulsief, stortten ons op het klussen en ik begon er in mijn achterhoofd een klein beetje rekening mee te houden dat dit het misschien weleens zou kunnen worden voor altijd. Roel en ik in dat boerderijtje. We namen een hond. En Roel bouwde een kippenhok. Er kwam een beetje berusting. Een klein beetje maar.

De laatste keer

We hadden nog één IVF-poging, maar wisten allebei niet of we die nog wel wilden benutten. Roel neigde naar nee. Het eiste steeds zoveel van ons, maar vooral ook van mijn lijf. Noem het intuïtie, noem het toch willen vastklampen aan die laatste strohalm, maar ik wist het plotseling zeker: we moesten er nog één keer, de allerlaatste keer voor gaan. Ik was niet om te praten.

“Ik wist het plotseling zeker: we moesten er nog één keer, de allerlaatste keer voor gaan”

Roel vroeg of ik er een bepaald gevoel over had. Dat durfde ik niet hardop uit te spreken. Ik zei hem dat ik er niet mee kon leven als we er niet echt álles aan hadden gedaan, maar diep vanbinnen was daar inderdaad dat voorgevoel.

Lees ook – ‘Na jarenlang proberen bleek onze ivf-poging eindelijk geslaagd’ >

Zwanger

Ik kan me het moment dat we hoorden dat ik zwanger was amper herinneren. Ik was in een roes. Vol ongeloof ook. Nog nooit was het gelukt; hoe kon dit nu ineens? Het leek wel een droom waaruit ik niet ontwaakte – en ook niet wilde ontwaken.

Alles ging goed, ik was de eerste maanden licht misselijk, kreeg een prachtige ronde buik, de echo’s hadden de best mogelijke uitslagen en ik heb tot 36 weken probleemloos doorgewerkt.

“Voor het eerst in twaalf jaar deden de feestdagen geen pijn”

Afgelopen november werd na een vlotte bevalling onze dochter Bibi geboren. Ruim een maand later zaten we met haar onder de kerstboom, cadeautjes uit te pakken met neefjes en nichtjes. Ik heb gehuild van geluk. Voor het eerst in twaalf jaar deden de feestdagen geen pijn. Voor het eerst was daar niet dat gat, die leegte. Alles klopte. Roel, Bibi en ik waren eindelijk dat felbegeerde gezin samen – met Olaf de hond uiteraard.

Lang traject

Het was allemaal zo anders gelopen dan ik me op m’n dertigste had voorgesteld. Voor Bibi geen hordes buurkinderen en geen speeltuin-op-iedere-hoek-van-de-straat. ‘We kopen wel een geitje of een shetlandpony voor haar’, grapte Roel onlangs nog. Ik vind alles best.

Ik hoef geen Vinexwijk meer, doe mij maar de stilte hier. Ik ben zielsgelukkig met onze kleine meid, maar denk nog regelmatig met buikpijn terug aan het lange traject dat we hebben afgelegd. Mijn hart gaat uit naar alle stellen die hier nog middenin zitten. Ik gun iedereen een zoetsappige foto met foute kersttrui, want dát is ons plan voor deze feestdagen.”

Dit artikel staat in het Kek Mama Winterboek 2022.

 

Ontvang elke maand Kek Mama met korting en gratis verzonden op jouw deurmat! Abonneer je nu en betaal slechts €4,19 per editie.